II KK 179/14

Sygn. akt II KK 179/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 lipca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Michał Laskowski

SSN Andrzej Stępka

Protokolant Anna Janczak

w sprawie J. P.

obwinionej z art. 92 § 1 k.w. w zw. z § 35 i § 86 ust. 5 Rozporządzenia w sprawie

znaków i sygnałów drogowych

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

w dniu 9 lipca 2014 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego

od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w W.

z dnia 19 marca 2014 r.

uchyla zaskarżony wyrok zaoczny i na podstawie art. 5 § 1 pkt

8 k.p.w. umarza postępowanie w sprawie, a kosztami procesu

obciąża Skarb Państwa.

2

UZASADNIENIE

Wyrokiem nakazowym z dnia 1 lutego 2013 r., sygn. akt … 216/13, Sąd

Rejonowy w W. uznał J. P. za winną tego, że w dniu 10.12.2012 r. ok. godz. 12:30

w W., kierując pojazdem marki Volkswagen Sirocco o nr rej. […], ulicą N. nie

zastosowała się do znaku C-5 „nakaz jazdy prosto” oraz znaku P-4 „linia podwójna

ciągła” i skręciła w lewo w ulice K., tj. wykroczenia z art. 92 § 1 k.w. w zw. z § 35 i

§ 86 ust. 5 Rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych w zw. z art. 9

§ 1 k.w. i za to na podstawie art. 92 § 1 k.w. wymierzył jej karę grzywny w

wysokości 300 złotych.

Obwiniona od wyroku tego wniosła w terminie sprzeciw.

Zarządzeniem z dnia 14 lutego 2014 r. w sprawie wyznaczono termin

rozprawy głównej na dzień 19 marca 2014 r., wzywając obwinioną na jej termin.

Sprawę zarejestrowano pod nową sygnaturą - … 526/13, w związku z

przeniesieniem wyznaczonego sędziego do orzekania w III Wydziale Karnym Sądu

Rejonowego w W. Pomimo prawidłowego powiadomienia obwiniona J. P. nie

stawiła się na wyznaczony termin rozprawy, w związku z powyższym, po

przeprowadzeniu rozprawy zaocznie, na podstawie art. 71 § 4 k.p.w., wyrokiem

zaocznym z dnia 19 marca 2014 r., sygn. … 526/14, Sąd uznał obwinioną za winną

zarzuconego jej czynu stanowiącego wykroczenie z art. 92 § 1 k.w. w zw. z § 35 i §

86 ust. 5 Rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych i za to na

podstawie art. 92 § 1 k.w. w zw. z art. 24 § 1 k.w. wymierzył jej karę grzywny w

wysokości 300 złotych.

Wyrok ten nie został zaskarżony i uprawomocnił się bez postępowania

odwoławczego.

Prawomocny wyrok w całości, na korzyść obwinionej J. P., zaskarżył

Prokurator Generalny, który na podstawie art. 111 k.p.w., art. 526 § 1 k.p.k. oraz art.

537 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w. wyrokowi temu zarzucił rażące naruszenie

prawa procesowego, tj. art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w. i art. 94 § 3 k.p.w. polegające na

rozpoznaniu sprawy na rozprawie głównej w dniu 19 marca 2014 r. i wydaniu

wyroku zaocznego, pomimo cofnięcia przez obwinioną w dniu 14 marca 2014 r.

wniesionego w terminie sprzeciwu od wyroku nakazowego z dnia 1 lutego 2014 r.,

sygn. akt … 216/13, który stał się prawomocny, co stanowi bezwzględną przyczynę

3

odwoławczą określoną w art. 104 § 1 pkt 7 k.p.w. W konsekwencji tego zarzutu

Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku zaocznego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja wniesiona w sprawie przez Prokuratora Generalnego okazała się

oczywiście zasadna, a sformułowany w niej wniosek zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 94 § 3 k.p.w. wyrok nakazowy, od którego nie wniesiono

sprzeciwu lub sprzeciw cofnięto, staje się prawomocny. Zgodnie zaś z treścią art.

94 § 1 k.p.w. w zw. z art. 506 § 5 k.p.k., sprzeciw może być cofnięty do czasu

rozpoczęcia przewodu sądowego na pierwszej rozprawie głównej.

Z analizy akt sprawy wynika, iż obwiniona J. P. w dniu 14 marca 2014 r. w

biurze podawczym złożyła pismo o cofnięciu sprzeciwu wniesionego od wyroku

nakazowego w sprawie … 216/13, adresując go do V Wydziału Karnego (k. 46).

Skutkiem tego wyrok nakazowy z dnia 1 lutego 2013 r., zapadły w sprawie …

216/13, stał się prawomocny z dniem 14 marca 2014 r. Pismo obwinionej cofające

sprzeciw, mylnie zostało przekazane do IV Wydziału Karnego, skąd przekazano je

do III Wydziału Karnego do sprawy … 526/13. Z adnotacji na piśmie przewodnim

skierowanym do III Wydziału Karnego wynika, iż do Wydziału pismo dotarło w dniu

21 marca 2014 r. (k. 45).

Rozpoznanie przez Sąd Rejonowy w W. sprawy obwinionej J. P. na

prowadzonej w dniu 19 marca 2014 r. w trybie zaocznym rozprawie głównej i

wydanie wyroku zaocznego, mimo braku wiedzy, iż sprzeciw od wyroku

nakazowego został przez obwinioną cofnięty w dniu 14 marca 2014 r. i z tą datą

wyrok nakazowy stał się prawomocny, nastąpiło z naruszeniem treści art. 94 § 3

k.p.w. oraz art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w., zgodnie z którym prawomocne zakończenie

postępowania co do tego samego czynu obwinionego stanowi negatywną

przesłankę procesową, będąc jednocześnie, w myśl art. 104 § 1 pkt 7 k.p.w.,

uchybieniem stanowiącym bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia.

Mając powyższe na uwadze, należało wyeliminować zaskarżony wyrok

zaoczny z obrotu prawnego poprzez jego uchylenie i postępowanie w sprawie,

wszczęte w wyniku złożenia sprzeciwu, następnie skutecznie cofniętego, umorzyć

w oparciu o art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w., a kosztami procesu obciążyć Skarb Państwa.

4