SNO 29/14

Sygn. akt SNO 29/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 lipca 2014 r.

Sąd Najwyższy - Sąd Dyscyplinarny w składzie:

SSN Dariusz Świecki (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jerzy Steckiewicz

SSN Krzysztof Staryk

Protokolant Katarzyna Wojnicka

przy udziale przedstawiciela Krajowej Rady Sądownictwa sędziego Janusza

Zimnego i przedstawiciela Ministra Sprawiedliwości sędziego Dariusza Kupczaka

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2014 r.,

sprawy W. B.

sędziego Sądu Rejonowego w […]

w związku z odwołaniami Ministra Sprawiedliwości i Krajowej Rady Sądownictwa

od wyroku Sądu Apelacyjnego - Sądu Dyscyplinarnego w […]

z dnia 27 stycznia 2014 r., sygn. akt ASD / …/13,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego

rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu - Sądowi Dyscyplinarnemu

[…] .

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny - Sąd Dyscyplinarny wyrokiem z dnia 27 stycznia 2014 r.

uznał W. B. - sędziego Sądu Rejonowego za winnego przewinienia

dyscyplinarnego z art. 107 § 1 u.s.p. polegającego na tym, że sprawując urząd

2

sędziego Sądu Rejonowego w […] i będąc referentem sprawy o sygn. akt II K

…/11, naruszył zasady etyki sędziowskiej mówiące o tym, że sędzia powinien

dbać o autorytet swojego urzędu, o dobro sądu, w którym pracuje, a także o dobro

wymiaru sprawiedliwości i ustrojową pozycję władzy sądowniczej, a we wszystkich

przydzielonych sprawach ma obowiązek podejmować czynności bez zwłoki, bez

narażania stron Skarbu Państwa na niepotrzebne koszty przez to, że w dniu 28

lutego 2012 r. bez uprzedniego upewnienia się co do wysokości kosztów zlecenia,

a wcześniej należytego i koniecznego rozważenia czemu ma służyć zlecona

transkrypcja, jaka może być jej przydatność dla rozstrzygnięcia o

odpowiedzialności oskarżonego w ramach postawionego mu zarzutu i to w

sytuacji, gdy istniał prostszy, mniej czasochłonny i o wiele mniej kosztowny sposób

przeprowadzenia dowodu m.in. przez odtworzenie dowodowych nagrań na

rozprawie i umożliwienie stronom ustosunkowanie się do ich treści, zlecił

Ośrodkowi Badań DNA - WLGM Biuro Kryminalne w Warszawie dokonanie

transkrypcji obszernego (17 plików dźwiękowych) zapisu audio rozmów nagranych

na nośnikach - płytach CD i pendrive oraz z datą 28 września 2012 r. rozszerzał

zakres zlecenia o potwierdzenie jego autentyczności, a wnioskowanego jako

dowód w sprawie przez pokrzywdzoną oskarżycielkę subsydiarną, co w

konsekwencji spowodowało, że Skarb Państwa zobowiązany został do zapłaty

kwoty 143.914,92 zł za wykonane zlecenie i za to na podstawie art. 109 § 1 pkt 1

u.s.p. wymierzył karę upomnienia.

Od tego wyroku odwołanie wnieśli Minister Sprawiedliwości i Krajowa Rada

Sądownictwa zaskarżając go w całości.

Minister Sprawiedliwości zarzucił obrazę przepisów postępowania, która

miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p.

przez brak dokładnego określenia przypisanego obwinionemu czynu oraz jego

kwalifikacji prawnej oraz art. 424 § 2 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p. przez

niezgodność opisu czynu w sentencji wyroku z treścią pisemnego uzasadnienia

dotyczącego przypisanego czynu.

Krajowa Rada Sądownictwa zarzuciła obrazę przepisów postępowania, która

miała wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 424 § 2 k.p.k. i art. 413 § 2 pkt l k.p.k.,

3

poprzez sprzeczność zachodzącą pomiędzy opisem czynu zawartym w sentencji

wyroku, a treścią uzasadnienia dotyczącą przypisanego obwinionemu czynu - która

miała wpływ na treść orzeczenia, poprzez brak możliwości ustalenia jaki delikt

dyscyplinarny został przypisany obwinionemu sędziemu w zaskarżonym wyroku.

W konkluzji skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie

sprawy Sądowi Apelacyjnemu - Sądowi Dyscyplinarnemu do ponownego

rozpoznania.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje.

Odwołania są zasadne. Trafnie podniesiony został zarzut naruszenia art.

413 § 2 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p. polegający na braku dokładnego

określenia przypisanego obwinionemu czynu. Ponadto skarżący zasadnie wskazali

na wewnętrzną niespójność uzasadnienia z rozstrzygnięciem.

„Odpowiednie” stosowanie w postępowaniu dyscyplinarnym art. 413 § 2 pkt

1 k.p.k. oznacza, że w sentencji wyroku powinno zostać opisane zachowanie,

które wypełnia znamiona deliktu dyscyplinarnego. W art. 107 § 1 u.s.p. zostały one

wskazane ogólnie jako przewinienie służbowe, które może polegać na oczywistej i

rażącej obrazie przepisów prawa oraz uchybienie godności urzędu. W kontekście

art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. ta dwupostaciowość deliktu dyscyplinarnego wymaga

przeprowadzenia w procesie wyrokowania dwóch sformalizowanych czynności.

Pierwsza, to określenie rodzaju deliktu dyscyplinarnego. Druga, to

skonkretyzowanie znamion deliktu dyscyplinarnego poprzez poczynienie ustaleń

faktycznych wskazujących na ich realizację.

W wydanym wyroku, opis przypisanego obwinionemu deliktu

dyscyplinarnego, tych wymogów nie spełnia. Obwiniony został bowiem uznany za

winnego zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego, lecz brak jest ustalenia,

czy było to przewinienie służbowe, czy uchybienie godności urzędu. W opisie

czynu wskazano na naruszenie zasad etyki sędziowskiej, co może prowadzić do

wniosku, że chodzi tu o uchybienie godności urzędu. Jednak w uzasadnieniu

wyroku stwierdzono, że czyn obwinionego stanowi przewinienie służbowe w

rozumieniu art. 107 § 1 u.s.p., polegające na oczywistej i rażącej obrazie

przepisów prawa. Nie wskazano przy tym, jakie przepisy prawa zostały naruszone.

4

Oczywiste jest natomiast, że postanowienia zawarte w Zbiorze Zasad Etyki

Zawodowej Sędziów (załącznik do uchwały nr 16/2003 Krajowej Rady

Sądownictwa z dnia 19 lutego 2003 r.), nie są przepisami prawa w rozumieniu art.

107 § 1 u.s.p. Dlatego też ich nieprzestrzeganie oceniać trzeba w kategorii

uchybienia godności urzędu. Jednak w uzasadnieniu wyroku nie ma na ten temat

żadnych rozważań. Są one natomiast czynione w aspekcie naruszenia przepisów

prawa. Słusznie więc w odwołaniach zarzucono wewnętrzną niespójność

rozstrzygnięcia z jego uzasadnieniem.

Wskazane powyżej uchybienia spowodowały konieczność uchylenia

zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W tym

postępowaniu Sąd Dyscyplinarny powinien jeszcze raz rozważyć postawiony

obwinionemu zarzut naruszania zasad etyki sędziowskiej i ustalić, czy zarzucany

czyn można uznać za przewinienie służbowe lub uchybienie godności urzędu. W

szczególności należy mieć na uwadze, że decyzja o dopuszczeniu dowodu z opinii

biegłego podjęta została w ramach dyskrecjonalnej władzy sędziego. W tym

aspekcie wymaga rozstrzygnięcia, czy taka decyzja, wydana w procesie orzekania

na podstawie przepisu prawa, w świetle konstytucyjnej zasady niezawisłości

sędziowskiej (art. 178 ust. 1 Konstytucji RP), może spowodować pociągnięcie

sędziego do odpowiedzialności dyscyplinarnej z uwagi na wywołane nią skutki,

gdy in concreto oceniona zostanie jako niezasadna.

Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny orzekł, jak

w sentencji.