V KK 201/14

Sygn. akt V KK 201/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 lipca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Gradzik (przewodniczący)

SSN Tomasz Grzegorczyk

SSN Józef Szewczyk (sprawozdawca)

Protokolant Anna Kowal

w sprawie A. Z.

obwinionego z art. 51 § 1 kw, art. 75 § 1 kw i art. 145 kw

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 kpk

w dniu 17 lipca 2014 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść obwinionego

od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Ż.

z dnia 11 października 2013 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Rejonowemu w Ż. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem nakazowym z dnia 11 października 2013 r., Sąd Rejonowy w Ż.

przyjmując, że okoliczności i wina obwinionego nie budzą wątpliwości, na mocy art.

93 § 1 i 2 k.p.w. uznał obwinionego A. Z. za winnego popełnienia zarzucanych mu

wykroczeń z art. 51 § 1 k.w., art. 75 § 1 k.w. oraz art. 145 k.w. i za to na podstawie

2

art. 51 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. skazał go na łączną karę grzywny w kwocie

200 zł.

Wyrok ten nie został zaskarżony przez żadną ze stron i uprawomocnił się w

dniu 28 października 2013 roku.

Od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego z dnia 11 października 2013 r.,

kasację wywiódł Prokurator Generalny.

Na podstawie art. 110 k.p.w. zaskarżył wyrok w całości na korzyść

obwinionego A. Z.

Na podstawie art. 111 k.p.w., art. 526 § 1 k.p.k. oraz art. 537 § 1 i 2 k.p.k. w

zw. z art. 112 k.p.w. zarzucił: rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku

naruszenie prawa karnego procesowego, to jest art. 93 § 2 i 4 k.p.w. w zw. z art. 21

§ 1 pkt 2 k.p.w., polegające na rozpoznaniu sprawy w postępowaniu nakazowym

pomimo tego, że było ono niedopuszczalne, gdyż w świetle zgromadzonych

dowodów, w tym informacji, iż obwiniony posiada umiarkowany stopień

niepełnosprawności, zachodziła uzasadniona wątpliwość co do poczytalności

obwinionego w chwili popełniania czynów.

Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy

Sądowi Rejonowemu, do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście zasadna.

Zgodnie z treścią art. 93 § 2 i 4 k.p.w. orzekanie w postępowaniu

nakazowym w sprawach o wykroczenia może nastąpić tylko wówczas, jeżeli

okoliczności czynu i wina obwinionego nie budzą wątpliwości, a nadto jeżeli nie

zachodzą okoliczności wymienione w art. 21 § 1 k.p.w. czyli sytuacje, w których

obwiniony obligatoryjnie w toku postępowania musi mieć obrońcę (obwiniony jest

głuchy, niemy lub niewidomy albo zachodzi uzasadniona wątpliwość co do jego

poczytalności).

W rozpoznawanej sprawie wystąpiła przesłanka niedopuszczalności

rozpoznania sprawy w postępowaniu nakazowym, określona w art. 21 § 1 pkt 2

k.p.w., bowiem zachodziła uzasadniona wątpliwość co do poczytalności

obwinionego.

3

Z protokołu przesłuchania A. Z. jako osoby podejrzanej o popełnienie

wykroczeń przeprowadzonego w dniu 17 września 2013 r. wynika, iż podczas tej

czynności oświadczył on, że ma ustalony stopień niepełnosprawności i utrzymuje

się z renty socjalnej (k. 21v). Znalazło to odzwierciedlenie w projekcie wniosku o

powołanie biegłego psychiatry celem ustalenia poczytalności obwinionego w czasie

popełnienia zarzucanych czynów, gdyż ustalono, że posiada on umiarkowany

stopień upośledzenia umysłowego (k. 24). Z niewiadomych przyczyn, nie powołano

biegłego psychiatry w sprawie.

Także analiza zeznań świadków oraz charakter zarzucanych A. Z.

wykroczeń uzasadnia przypuszczenie, iż zachowania te mogły wynikać z

zakłócenia czynności psychicznych.

Przedstawione okoliczności wskazują, iż istniały uzasadnione wątpliwości co

do poczytalności obwinionego w czasie popełnienia wykroczenia. W tej sytuacji

rozpoznanie sprawy w postępowaniu nakazowym było niedopuszczalne. Sprawa

obwinionego powinna zostać skierowana na rozprawę, zaś obwinionemu należało

wyznaczyć obrońcę z urzędu i poddać go badaniu przez biegłego psychiatrę (por.

wyrok Sądu Najwyższego z 16 lipca 2013 r., III KK 193/13).

Rażąca obraza art. 93 § 2 i 4 k.p.w. w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 k.p.w. mogła

mieć istotny wpływ na treść wyroku.

W konsekwencji, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał

sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w L.