II CSK 582/13

Sygn. akt II CSK 582/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 lipca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Agnieszka Piotrowska (przewodniczący)

SSN Dariusz Dończyk (sprawozdawca)

SSN Maria Szulc

Protokolant Anna Banasiuk

w sprawie z powództwa Stowarzyszenia Autorów ZAiKS w W.

przeciwko P. K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 24 lipca 2014 r.,

skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 25 kwietnia 2013 r.

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o

kosztach postępowania kasacyjnego.

2

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2012 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił powództwo

Stowarzyszenia Autorów ZAiKS w W. przeciwko P. K. o zasądzenie kwoty

1.006.577,85 zł z ustawowymi odsetkami od kwoty 978.933,31 zł od dnia

wniesienia pozwu.

Ustalił, że Agencja Reklamowa „E.-R. K.” spółka z o.o. w K. powstała w 1992

r. Od 1994-1995 do chwili obecnej prezesem zarządu spółki jest pozwany.

Kondycja finansowa Agencji od 2001 r. była zła. W okresie 2001-2002 były

podstawy do złożenia wniosku o upadłość, gdyż wszystkie wskaźniki analizy

ekonomiczno-finansowej wskazywały na jej trudną i pogarszającą się sytuację

finansową, a działalność gospodarcza prowadzona była przy zwiększającym się

udziale zewnętrznych źródeł finansowania. Agencja utraciła płynność finansową od

2001 r. i od tego roku wskaźniki prognozowania bankructwa wskazywały na

zagrożenie upadłością. Wniosek o ogłoszenie jej upadłości powinien zostać

zgłoszony w sądzie do dnia 14 lipca 2002 r.

W tym okresie kilkakrotnie był podwyższony kapitał zakładowy spółki celem

pokrycia strat. Pozwany jako prezes zarządu znał stan finansowy spółki oraz jej

stan zadłużenia i wiedział, że od początku objęcia przez niego funkcji prezesa – za

wyjątkiem jednego roku – działalność spółki co roku przynosiła straty.

Sąd Rejonowy w W. nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu

nakazowym dnia 24 sierpnia 1995 r. nakazał pozwanej Agencji Reklamowej „E.-R.

K.” spółce z o.o. w K., aby zapłaciła powodowi kwotę 19.204,90 zł wraz z

ustawowymi odsetkami i kosztami procesu w kwocie 361,07 zł. Sąd Okręgowy w

W., wyrokiem z dnia 26 maja 2000 r., utrzymał w mocy wyżej wymieniony nakaz

zapłaty oraz zasądził na rzecz powoda kwotę 5.000 zł tytułem kosztów, a Sąd

Apelacyjny, wyrokiem z dnia 30 stycznia 2002 r., oddalił apelację.

W dniu 29 kwietnia 2002 r. wpłynął do komornika sądowego Rewiru III przy

Sądzie Rejonowym w P. wniosek powoda o wszczęcie postępowania

egzekucyjnego przeciwko Agencji Reklamowej „E.-R. K.” spółce z o.o. w K. W jej

trakcie komornik dokonał zajęcia ruchomości, które następnie zostały sprzedane. W

3

dniu 26 lutego 2003 r. pozwany jako prezes zarządu poinformował komornika, że

spółka nie jest właścicielem żadnych ruchomości, gdyż część została sprzedana w

drodze licytacji, a pozostała część została sprzedana w dniu 5 stycznia 2003 r. E.

K., natomiast jej konta bankowe zostały zajęte przez komornika, a opłaty za

reklamy wpłacane są bezpośrednio w kasie. Nadto informował, że spółka na

przestrzeni 10 lat prowadzenia działalności gospodarczej nie osiągnęła zysków,

jedynie około 400.000 zł strat i egzystuje dlatego, że został podwyższony kapitał

zakładowy. Odpis protokołu z dnia 26 lutego 2003 r. wraz z załącznikami został

doręczony powodowi w dniu 10 marca 2003 r. Prawomocnym postanowieniem z

dnia 13 lipca 2004 r. komornik umorzył postępowanie egzekucyjne, wskazując że

egzekucja częściowo była skuteczna, natomiast dalsze postępowanie egzekucyjne

okazało się bezskuteczne.

W dniu 11 maja 1995 r. wpłynął do Sądu Wojewódzkiego w W. pozew

powoda przeciwko Agencji Reklamowej „E.-R. K.” spółce z o.o. w K. o zapłatę

kwoty 22.100 zł wraz z ustawowymi odsetkami, stanowiącej honoraria autorskie z

tytułu emitowania utworów. W toku procesu żądanie zostało rozszerzone. Sąd

Okręgowy w W., wyrokiem z dnia 8 czerwca 2001 r., zasądził od pozwanej Agencji

Reklamowej „E.-R. K.” spółce z o.o. w K. na rzecz powoda kwotę 336.890,80 zł

wraz z ustawowymi odsetkami oraz kwotę 23.144,54 zł tytułem zwrotu kosztów

procesu. Apelacja od tego wyroku została oddalona, a ponadto zasądzono od

pozwanej na rzecz powoda kwotę 4.500 zł tytułem zwrotu kosztów. Łączna

wysokość należności wynikających z wymienionych wyroków wraz z odsetkami

wyliczonymi na dzień 19 września 2011 r. wynosi kwotę 1.006.577,85 zł, w tym

należność główna: 336.880,80 zł; odsetki ustawowe: 642.052,51 zł i koszty procesu:

27.644,54 zł.

Sąd Okręgowy w P. Ośrodek Zamiejscowy w K., wyrokiem z dnia 13

listopada 2002 r., zasądził od Agencji Reklamowej „E.-R. K.” spółce z o.o. w K. na

rzecz powoda kwotę 44.696,61 zł wraz z ustawowymi odsetkami i kosztami procesu

oraz zakazał pozwanej wykorzystywania w programach „Radia K.” utworów z

repertuaru objętego ochroną powoda. Sąd Apelacyjny w P. oddalił apelację

pozwanej od powyższego wyroku i orzekł o kosztach postępowania odwoławczego.

4

W dniu 8 października 2003 r. wpłynął do Sądu Rejonowego w W. pozew

Agencji Reklamowej „E.-R. K.” spółce z o.o. w K. o zobowiązanie pozwanego

Stowarzyszenia Autorów ZAiKS w W. do złożenia oświadczenia woli o zawarcie

ugody. Sąd Okręgowy powództwo oddalił i zasądził od strony powodowej na rzecz

pozwanego kwotę 2.000 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Sąd Apelacyjny oddalił

apelację od powyższego wyroku.

W dniu 16 maja 2005 r. wpłynął do Sądu Rejonowego w K. wniosek Agencji

Reklamowej „E.-R. K.” spółce z o.o. w K. o ogłoszenie upadłości spółki, wniesiony

przez prezesa zarządu P. K., który został oddalony prawomocnym postanowieniem

z dnia 31 października 2005 r.

Wyrokiem z dnia 30 marca 2007 r., Sąd Rejonowy w K. uznał P. K. za

winnego tego, że w okresie od 22 stycznia 2002 r. do dnia 17 lutego 2004 r. oraz

od dnia 15 sierpnia 2004 r. do dnia 30 listopada 2004 r., jako prezes zarządu

Agencji Reklamowej „E.-R. K.” spółki z o.o. w K., działając w celu osiągnięcia

korzyści majątkowej, bez uprawnienia rozpowszechniał w programie

radiofonicznym „Radio K.” cudze utwory muzyczne, podlegające ochronie prawa

autorskiego, działając na szkodę Stowarzyszenia Autorów ZAiKS w W., tj.

przestępstwa z art. 116 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i

prawach pokrewnych i za to wymierzył mu karę grzywny. Sąd Okręgowy zmienił ten

wyrok, warunkowo umarzając postępowanie karne na okres 2 lat próby.

W okresie od dnia 22 stycznia 2002 r. do dnia 30 listopada 2004 r. Agencja

Reklamowa „E.-R. K.” spółka z o.o. w K. przekazała na rzecz powoda z tytułu

bezumownej działalności nadawczej kwoty: w dniu 2 lipca 2002 r. – 2.390,39 zł; w

dniu 7 marca 2003 r. – 1.442,81 zł i 17.300 zł; 13 października 2003 r. – 4.077,94

zł; 18 listopada 2004 r. – 591,91 zł; 3 lutego 2005 r. – 916,69 zł.

Decyzją ZUS z dnia 22 grudnia 2008 r. ustalono, że pozwany odpowiada za

zaległości z tytułu składek i odsetek za zwłokę od zaległości płatnika Agencji

Reklamowej „E.-R. K.” spółki z o.o. w K. W sprawie wywołanej odwołaniem

wniesionym przez pozwanego od tej decyzji przeprowadzono dowód z opinii

biegłego sądowego na okoliczność, kiedy powinien zostać złożony wniosek o

upadłość spółki, w której wskazano, że właściwym czasem na złożenie upadłości

5

był 14 lipca 2002 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K.,

prawomocnym wyrokiem z dnia 15 lipca 2011 r., oddalił odwołanie pozwanego.

W dniu 11 października 2010 r. wpłynął do komornika wniosek powoda

o wszczęcie egzekucji przeciwko Agencji Reklamowej „E.-R. K.” spółce z o.o. w K.

na podstawie wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 8 czerwca 2001 r.,

zaopatrzonego w klauzulę wykonalności. W toku postępowania egzekucyjnego

komornik ustalił, że dłużnik od maja 2005 r. pod wskazanym adresem nie ma

siedziby, nie pozostawił żadnego majątku, stracił koncesję i został zlikwidowany.

Dłużnik nie dysponuje rachunkiem bankowym, jak również nie złożył zeznania

podatkowego CIT-8 za 2009 rok , nie składa też deklaracji podatkowych.

Prawomocnym postanowieniem z dnia 31 maja 2011 r. komornik umorzył

postępowanie egzekucyjne wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji.

Według oceny Sądu pierwszej instancji, z zebranego w sprawie materiału

dowodowego wynika, że wniosek o ogłoszenie upadłości Agencji Reklamowej „E.-R.

K.” spółki z o.o. w K. powinien zostać zgłoszony do dnia 14 lipca 2002 r., natomiast

pozwany jako prezes zarządu taki wniosek złożył w sądzie dopiero w dniu 16 maja

2005 r., a więc po upływie terminu określonego w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 28

lutego 2003 r.- Prawo upadłościowe i naprawcze. Egzekucja przeciwko Agencji

Reklamowej „E.-R. K.” spółce z o.o. w K. była bezskuteczna najpóźniej od stycznia

2003 r. Ten stan rzeczy był znany powodowi od dnia 10 marca 2003 r., tj. od daty

otrzymania protokołu z dnia 26 lutego 2003 r.

Do żądania opartego na podstawie art. 299 k.s.h. stosuje się terminy

przedawnienia przewidziane w art. 4421

k.c. Zachowanie pozwanego, jako prezesa

zarządu spółki polegające na niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości spółki we

właściwym terminie, Sąd pierwszej instancji zakwalifikował jako występek określony

w art. 586 k.s.h. Z tej przyczyny w sprawie miał zastosowanie dwudziestoletni

termin przedawnienia przewidziany w art. 4421

§ 2 k.c., co czyniło bezzasadnym

zarzut przedawnienia podniesiony przez pozwanego. Ponieważ jednak wniosek

o ogłoszenie upadłości powinien zostać zgłoszony do dnia 14 lipca 2002 r., powód

zaś dochodzi od pozwanego należności wynikających z wyroku Sądu Okręgowego

w W. z dnia 8 czerwca 2001 r., który uprawomocnił się w dniu 30 października

6

2002 r., to nawet gdyby wniosek o upadłość został zgłoszony we właściwym

terminie, to i tak stopień zaspokojenia należności powoda byłby taki sam. Powód

nie uzyskałby zaspokojenia ani w całości, ani w części. Pomimo więc niezgłoszenia

przez pozwanego wniosku o ogłoszenie upadłości spółki we właściwym terminie

powód nie poniósł szkody w rozumieniu art. 299 § 2 k.s.h., co uzasadniało

oddalenie powództwa.

Sąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2013 r., oddalił apelację

powoda wniesioną od wyroku Sądu pierwszej instancji. Przyczyną oddalenia

apelacji była ocena Sądu Apelacyjnego, odmienna od Sądu pierwszej instancji, że

pozwany skutecznie podniósł zarzut przedawnienia. Zachowanie pozwanego –

analizowane w okresie od dnia 14 lipca 2002 r. do dnia 16 maja 2005 r. - nie

stanowiło bowiem występku określonego w art. 586 k.s.h. Brak bowiem opisów

negatywnych działań pozwanego, braku zainteresowania spółką, trwonienia jej

majątku czy bezczynności w dbałości o jej stan finansowy. Pozwany spłacał

należności na rzecz powoda w okresie od stycznia 2002 r. do listopada 2004 r.

Wprawdzie w niewystarczającym zakresie, ale przekazywał wszystkie możliwe do

uzyskania należności. Pozwany zabiegał także o zawarcie ugody z powodem. W

2003 r. zabiegał w Krajowej Radzie Radiofonii o udzielenie koncesji na rzecz

Agencji Reklamowej „E.-R. K.” spółki z o.o. w K. Starania pozwanego o utrzymanie

spółki, której działania ukierunkowane były na rzecz społeczności lokalnej K. i

okolic, nie były skuteczne, jednak świadczą o zaangażowaniu pozwanego w

działalność spółki mimo braku zysku z tych przedsięwzięć. Dążenie pozwanego do

utrzymania spółki wynikało też z chęci pomocy zatrudnionym przez niego

pracownikom. Dnia 29 kwietnia 2004 r. pozwany złożył wniosek o wszczęcie

postępowania układowego. Mimo nieskuteczności podjętych działań nie można

pozwanemu przypisać bezczynności, czy braku działań dla odzyskania płynności

finansowej. Powód nie dostarczył dowodów dla wykazania tak bezprawnego

działania pozwanego jak i tak wysokiego stopnia jego zawinienia, które pozwalałyby

na przypisanie mu popełnienie przestępstwa z art. 586 k.s.h. Opóźnienie złożenia

wniosku o upadłość nie było skutkiem świadomego naruszania interesów spółki

przez pozwanego i braku działań podejmowanych dla poprawy kondycji majątkowej

spółki. Skoro zachowanie pozwanego nie było występkiem, o którym mowa w art.

7

586 k.s.h., to do roszczenia dochodzonego przez powoda zastosowanie miał termin

przedawnienia roszczenia przewidziany w art. 4421

§ 1 k.c., którego bieg rozpoczął

się w połowie lipca 2004 r., kiedy to postanowieniem z dnia 13 lipca 2004 r.

umorzono postępowanie egzekucyjne … 676/02 o wyegzekwowanie wierzytelności

powoda na podstawie nakazu zapłaty wydanego w sprawie … 183/95. Termin

przedawnienia minął przed dniem wniesienia pozwu, co uzasadniało oddalenie

powództwa bez potrzeby badania zasadności przesłanek egzoneracyjnych

podniesionych przez pozwanego.

Wyrok Sądu Apelacyjnego został zaskarżony w całości skargą kasacyjną

przez powoda. W ramach podstawy kasacyjnej z art. 3983

§ 1 pkt 2 k.p.c.

zarzucono naruszenie art. 328 § 2 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. oraz art. 382 i art. 385

k.p.c. W ramach podstawy kasacyjnej z art. 3983

§ 1 pkt 1 k.p.c. zarzucono

naruszenie: art. 4421

§ 2 w zw. z art. 586 k.s.h., art. 586 k.s.h. w zw. z art. 299

k.s.h., art. 586 k.s.h. i art. 4421

k.c. Powód wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o jego uchylenie

i wydanie orzeczenia co do istoty sprawy uwzględniającego powództwo.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sprawa dotyczy odpowiedzialności odszkodowawczej ponoszonej przez

członków zarządu na podstawie art. 299 k.s.h. za szkodę poniesioną przez

wierzyciela w postaci niewyegzekwowanej od spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością wierzytelności spowodowanej bezprawnym, zawinionym

niezgłoszeniem przez członków zarządu wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, do

czego obowiązują ich właściwe przepisy prawa upadłościowego w razie ziszczenia

się określonych w nim warunków. Zaniechanie to może stanowić też występek

określony w art. 586 k.s.h. (por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu

Najwyższego z dnia 7 listopada 2008 r., III CZP 72/08, OSNC 2009, nr 2, poz. 20).

W orzecznictwie przyjęto, że sąd cywilny jest władny w postępowaniu dotyczącym

odpowiedzialności członka zarządu na podstawie art. 299 k.s.h. ocenić, czy

zachowanie członka zarządu spółki z o.o. wypełnia znamiona czynu zabronionego

określonego w art. 586 k.s.h., jeśli powstanie kwestia oceny podniesionego

w sprawie obejmującej roszczenie z art. 299 k.s.h. zarzutu przedawnienia (por.

8

wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 8 marca 2012 r., II CSK 238/11, nie publ., z dnia

18 grudnia 2008 r., III CSK 193/08, nie publ. oraz z dnia 5 maja 2009 r., I PK 13/09,

OSNP 2011, z. 1-2, poz. 4, nadto uchwała składu siedmiu sędziów Sądu

Najwyższego z dnia 21 listopada 1967 r., III PZP 34/67, OSNC 1968, z. 6, poz. 94).

Jeżeli więc szkoda poniesiona przez wierzyciela byłaby konsekwencją

niezgłoszenia w terminie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, a tego rodzaju

zaniechanie wyczerpywałoby znamiona przestępstwa określonego w art. 586 k.s.h.,

do roszczenia wierzyciela dochodzonego na podstawie art. 299 k.s.h. miałby

zastosowane art. 4421

§ 2 k.c.

Sąd drugiej instancji ocenę podniesionego w sprawie zarzutu przedawnienia

ograniczył do zbadania, czy zachowanie pozwanego było występkiem określonym

w art. 586 k.s.h. Z oczywistych względów przyjęcie, iż pozwany nie dopuścił się

tego występku eliminowało konieczność dokonywania w sprawie dalszych ustaleń

i ocen dotyczących spełnienia przesłanek odpowiedzialności na podstawie art. 299

k.s.h., gdyż uzasadniało zastosowanie art. 4421

§ 1 k.c. do podniesionego zarzutu

przedawnienia. Należy podzielić zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd

drugiej instancji art. 328 § 2 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w odniesieniu do

przedstawionej przez Sąd drugiej instancji oceny, że zachowanie pozwanego nie

wyczerpywało znamion przestępstwa z art. 586 k.s.h. Wprawdzie Sąd drugiej

instancji wskazał wymieniony przepis, jako podstawę dokonywanej przez siebie

oceny prawnej, jak również określił fakty, które, w jego ocenie, wyłączały możliwość

zakwalifikowania zachowania pozwanego jako przestępstwa z art. 586 k.s.h.,

jednakże oceny tej dokonał bez wcześniejszego dokonania jakiejkolwiek wykładni

tego przepisu. W szczególności Sąd drugiej instancji wskazał, że powód nie

wykazał ani bezprawności, ani tak wysokiego stopnia winy pozwanego, które

pozwalały na uznanie jego zachowania za występek z art. 586 k.s.h. Nie wyjaśnił

jednak, jakie zachowania należą do znamion przedmiotowych przestępstwa art.

586 k.s.h., ani też nie wyjaśnił, jaki rodzaj winy i jej stopień decydują

o dopuszczeniu się omawianego przestępstwa. W konsekwencji Sąd Apelacyjny

nie sprecyzował także jakich faktów, warunkujących możliwość uznania

zachowania pozwanego za przestępstwo z art. 586 k.s.h., nie wykazała strona

powodowa. Wskazując natomiast okoliczności, które wyłączały odpowiedzialność

9

karną pozwanego, Sąd nie odniósł tej oceny do konstrukcji prawa karnego

materialnego regulujących zasady odpowiedzialność karnej, w tym za przestępstwo

stypizowane w art. 586 k.s.h. Tymczasem Sąd cywilny oceny, czy określone

zachowanie jest przestępstwem, powinien dokonać z uwzględnieniem przepisów

prawa karnego materialnego, w tym dotyczących zamiaru, rodzaju winy i jej stopni.

Powyższe uchybienie procesowe w następstwie naruszenia art. 328 § 2 w zw. z art.

391 § 1 k.p.c. polegające na ocenie ustalonego stanu faktycznego w oderwaniu od

zasad odpowiedzialności wynikających z przepisów prawa karnego materialnego,

uniemożliwia dokonanie kontroli kasacyjnej zasadności stanowiska Sądu drugiej

instancji, które zadecydowało o rozstrzygnięciu sprawy, że pozwany nie popełnił

przestępstwa z art. 586 k.s.h. Uzasadnienie wyroku, w którym sąd powinien

przedstawić podstawę prawną rozstrzygnięcia, powinno zawierać wykładnię

zastosowanych przepisów w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli

zasadności oceny prawnej dokonanej przez sąd orzekający w sprawie.

Należy więc wskazać, że celem przepisu art. 586 k.s.h. – według którego,

kto będą członkiem zarządu spółki albo likwidatorem, nie zgłasza wniosku

o upadłość spółki handlowej pomimo powstania warunków uzasadniających

według przepisów upadłość spółki podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności

albo pozbawienia wolności do roku - jest wzmocnienie odpowiedzialności

wynikającej z art. 299 k.s.h. Omawiany przepis służy ochronie szeroko

rozumianego bezpieczeństwa obrotu, chroniąc interesy majątkowe wspólników

spółki, jej wierzycieli, jak również innych osób trzecich, gdyż zgłoszenie we

właściwym terminie wniosku o upadłość ma także zapobiegać wchodzeniu tych

osób w stosunki majątkowe z niewypłacalną spółką handlową.

Trafnie zarzucono w skardze kasacyjnej, że o niepopełnieniu przez

pozwanego przestępstwa określonego w art. 586 k.s.h. nie mogą samodzielnie

świadczyć działania pozwanego podjęcie w okresie, gdy według właściwych

przepisów prawa upadłościowego powinien być już zgłoszony wniosek o ogłoszenie

upadłości spółki, którą kierował pozwany. Zachowania te mogą mieć znaczenie do

oceny, czy pozwany miał świadomość istnienia sytuacji, w której aktualizował się

obowiązek zgłoszenia wniosku o upadłość spółki, ale bezpodstawnie albo

w zamiarze ewentualnym zaniechał dokonania tej czynności. Przestępstwo

10

określone w art. 586 k.s.h. jest przestępstwem trwałym, którego strona

przedmiotowa polega jedynie na zaniechaniu podjęcia czynności – niezgłoszeniu

wniosku o upadłość pomimo powstania warunków uzasadniających upadłość spółki,

według właściwych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

25 marca 2010 r., IV KK 315/09, OSNKW 2010, nr 8, poz. 67). Do znamion tego

przestępstwa nie należy skutek w postaci szkody (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 8 stycznia 2013 r., III KK 117/12, nie publ.). Przestępstwo to

można popełnić z winy umyślnej w zamiarze bezpośrednim albo ewentualnym.

Z tego punktu widzenia istotne jest, czy członek zarządu wiedział o podstawie do

zgłoszenia wniosku o upadłość i mimo to świadomie powstrzymał się z wykonaniem

tego obowiązku, względnie powstrzymał się licząc ewentualnie na możliwość

poprawy sytuacji gospodarczej w przyszłości. Oczywiście, ocena sytuacji

gospodarczej spółki z perspektywy członka zarządu może być złożona i niepewna,

tak że może on pozostawać w mylnym – w stosunku do obiektywnego stanu rzeczy

ocenianego post factum – przekonaniu, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające

zgłoszenie wniosku o upadłość spółki. W takiej sytuacji należy wyłączyć możliwość

penalizacji jego zachowania.

Z tych względów za uzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 586

k.s.h. wskutek dokonania oceny zachowania pozwanego przez pryzmat tego

przepisu nie tylko bez dokonania wcześniejszej jego wykładni, ale także

z oczywistym naruszeniem – w przedstawionym wyżej zakresie – zasad

odpowiedzialności za czyn określony w tym przepisie. Naruszenie przepisów

postępowania art. 328 § 2 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zakresie uniemożliwiającym

dokonanie kontroli kasacyjnej w zakresie prawidłowości niezastosowania art. 586

k.s.h., jak również stwierdzone naruszenie art. 586 k.s.h. nie pozwala na odparcie

zarzutu naruszenia art. 4421

§ 1 k.c. przez jego zastosowanie, jak również art. 4421

§ 2 k.c. przez jego niezastosowanie.

Z tych względów na podstawie art. 39815

§ 1 k.p.c. oraz art. 108 § 2 w zw.

z art. 391 § 1 i art. 39821

k.p.c. orzeczono, jak w sentencji.

11