III UK 194/13

Sygn. akt III UK 194/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 lipca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Iwulski (przewodniczący)

SSN Zbigniew Myszka

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca)

w sprawie z odwołania R. N.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S.

o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową

oraz dodatek pielęgnacyjny,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 lipca 2014 r.,

skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 3 lipca 2013 r.

oddala skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE

Wnioskodawca R. N. wniósł skargę o wznowienie postępowania

zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 16 listopada 2010 r.,

domagając się jego zmiany i uwzględnienia apelacji od wyroku Sądu Okręgowego

w S. z dnia 19 lutego 2010 r., w zakresie dotyczącym decyzji Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych Oddziału w S. z dnia 10 czerwca 2008 r. w przedmiocie odmowy

2

dalszego prawa do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy w związku z

chorobą zawodową i dodatku pielęgnacyjnego od dnia 1 lipca 2008 r. oraz decyzji z

dnia 11 czerwca 2008 r. w przedmiocie przeliczenia świadczenia rentowego, przez

ich uchylenie i ustalenie, że wnioskodawca jest całkowicie niezdolny do pracy w

związku z chorobą zawodową oraz niezdolny do samodzielnej egzystencji do dnia

31 stycznia 2009 r. Jako podstawę wznowienia wnioskodawca wskazał art. 4011

k.p.c., powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2012 r.,

K 5/11 (OTK-A 2012 nr 2, poz. 16), którym - stanowiący podstawę prawną

wymienionych decyzji organu rentowego i wyroków Sądów obu instancji - art. 114

ust. 1a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.; dalej

jako: „ustawa emerytalna”) został uznany za niezgodny z zasadą zaufania

obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 oraz art.

67 ust. 1 Konstytucji RP.

Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2012 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę,

uznając, że podstawy prawnej zaskarżonych wyroków nie stanowił art. 114 ust. 1a

ustawy emerytalnej, a tym samym skarga o wznowienie postępowania nie została

oparta na ustawowej podstawie wznowienia.

Postanowieniem z dnia 26 marca 2013 r., III UZ 3/13 Sąd Najwyższy uchylił

powyższe postanowienie i przekazał sprawę Sądowi Apelacyjnemu do ponownego

rozpoznania, stwierdzając, że przekroczył on granice formalnego badania skargi

pod kątem spełnienia przesłanki jej oparcia na ustawowej podstawie. Sąd

Najwyższy wyraził pogląd, że badanie oparcia skargi na ustawowej podstawie

wznowienia w myśl art. 410 § 1 k.p.c. nie może wkraczać w ocenę zasadności tej

skargi przez rozważania dotyczące wykazania jej podstaw. Skoro Sądy obu

instancji powołały się w uzasadnieniach wyroków na art. 114 ust. 1a ustawy

emerytalnej, to twierdzenia wnioskodawcy zawarte w skardze dawały przesłanki do

stwierdzenia, że skarga opiera się na ustawowej podstawie, tj. art. 4011

k.p.c.

Po ponownym rozpoznaniu skargi o wznowienie postępowania Sąd

Apelacyjny wyrokiem z dnia 3 lipca 2013 r. oddalił skargę. Podstawę

rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia.

3

Orzeczeniem lekarza orzecznika organu rentowego z dnia 28 stycznia 2008 r.

ustalono, że wnioskodawca jest całkowicie niezdolny do pracy w związku z chorobą

zawodową do dnia 31 stycznia 2009 r. oraz niezdolny do samodzielnej egzystencji

do dnia 31 stycznia 2009 r. bez związku z chorobą zawodową. Decyzją z dnia 5

lutego 2008 r. organ rentowy ustalił wnioskodawcy od 1 października 2007 r. do 31

stycznia 2009 r. rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy w związku z chorobą

zawodową oraz dodatek pielęgnacyjny bez związku z chorobą zawodową. W

wyniku kontroli Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych sprawa została

skierowana do Komisji Lekarskiej Zakładu, która orzeczeniami z dnia 14 maja

2008 r. ustaliła, że wnioskodawca nie jest całkowicie niezdolny do pracy w związku

z chorobą zawodową i nie jest niezdolny do samodzielnej egzystencji.

Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2008 r. organ rentowy wznowił z urzędu

postępowanie w sprawie dotyczącej zmiany wysokości renty z tytułu całkowitej

niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową i dodatku pielęgnacyjnego

ustalonych decyzją z dnia 5 lutego 2008 r., podając jako podstawę prawną art. 124 i

art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej w związku z art. 149 k.p.a. Decyzją z dnia 10

czerwca 2008 r. organ rentowy odmówił wnioskodawcy dalszego prawa do renty z

tytułu całkowitej niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową i dodatku

pielęgnacyjnego od dnia 1 lipca 2008 r. i w konsekwencji - decyzją z dnia 11

czerwca 2008 r. przeliczono wnioskodawcy rentę, przyznając prawo do renty z

tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową na stałe.

Wyrokiem z dnia 19 lutego 2010 r., Sąd Okręgowy w S. oddalił odwołanie

wnioskodawcy, uznając działania organu rentowego za zgodne z art. 114 ust. 1 i 1a

ustawy emerytalnej w związku z art. 149 § 1 i 2 k.p.a. i podkreślając, że podstawę

wznowienia postępowania dawało dopiero uzyskanie przez Zakład orzeczenia

Komisji Lekarskiej z 14 maja 2008 r. Wyrokiem z dnia 16 listopada 2010 r., Sąd

Apelacyjny (dalej jako: „Sąd drugiej instancji” lub „Sąd odwoławczy”) oddalił

apelację wnioskodawcy, wskazując w motywach rozstrzygnięcia na bezzasadność

zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 114 ust. 1 i 1a ustawy

emerytalnej, gdyż po pierwsze - ujawnienie okoliczności, o których mowa w

zacytowanym przez Sąd odwoławczy art. 114 ust. 1 ustawy może nastąpić także w

wyniku nadzoru Prezesa Zakładu nad wykonywaniem orzeczenia organu

4

rentowego oraz po drugie - zgodnie z art. 149 § 1 i 2 k.p.a. Komisja Lekarska

Zakładu była uprawniona do wydania orzeczenia z dnia 14 maja 2008 r., a jego

treść mogła stanowić podstawę wznowienia postępowania.

Motywując oddalenie skargi o wznowienie postępowania Sąd Apelacyjny

podniósł, że art. 4011

k.p.c. ma wyraźnie zastosowanie do tych orzeczeń, dla

których podstawą wydania był akt normatywny zakwestionowany przez Trybunał

Konstytucyjny. Podstawą wznowienia postępowania może być zatem tylko takie

orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, które dotyczy aktu normatywnego (przepisu

prawa) stanowiącego bezpośrednią podstawę wydanego przez Sąd w tej sprawie

orzeczenia (tak w postanowieniach Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2011 r.,

I PZ 36/10, LEX nr 950424 oraz z dnia 20 czerwca 2007 r., V CNP 45/07, LEX nr

347227). W ocenie Sądu Apelacyjnego, mimo wskazania art. 114 ust. 1a ustawy

emerytalnej w uzasadnieniach wyroków Sądów obu instancji, nie można uznać, że

przepis ten stanowił podstawę prawną rozstrzygnięć tych Sądów, tym bardziej, iż w

postanowieniu organu rentowego o wznowieniu postępowania powołano się tylko

na art. 114 ust. 1. Co prawda w uzasadnieniu zaskarżonego skargą wyroku Sądu

drugiej instancji wskazano również ust. 1a tego artykułu, jednak zacytowano tylko

treść ust. 1. Również Sąd pierwszej instancji uznał, że wznowienie postępowania

było możliwe dopiero po uzyskaniu nowego orzeczenia komisji lekarskiej. Żaden z

tych Sądów nie przyjął, aby podstawą wznowienia była inna ocena dowodów

pierwotnie przedłożonych. Sąd Apelacyjny wskazał nadto, że wyrok Trybunału

Konstytucyjnego dotyczył innej materii, gdyż zakwestionował praktykę stosowania

art. 114 ust. 1a ustawy emerytalnej jako przepisu stanowiącego podstawę

ponownego ustalenia prawa do emerytury lub renty poprzez ponowną (odmienną)

ocenę przedłożonych pierwotnie dowodów. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie

miała miejsca, gdyż przedstawiono nowe dowody w postaci orzeczeń komisji

lekarskiej Zakładu z dnia 14 maja 2008 r. i ustalono brak całkowitej niezdolności do

pracy w związku z chorobą zawodową na przyszłość. Za słusznością takiego

stanowiska przemawia również treść uzasadnienia postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 13 lipca 2012 r. odmawiającego przyjęcia do rozpoznania

skargi kasacyjnej wniesionej w sprawie zakończonej wyrokiem zaskarżonym skargą

o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu tym wskazano, że nie jest oczywiste

5

twierdzenie skarżącego o zastosowaniu w sprawie art. 114 ust. 1a ustawy

emerytalnej, gdyż jak wynika z postanowienia organu rentowego z dnia 9 czerwca

2008 r. o wznowieniu postępowania, które rozpoczyna i określa zakres

przedmiotowy sprawy, za podstawę przyjęto ust. 1, a nie ust. 1a. W rezultacie, w

ocenie Sądu Apelacyjnego, niekonstytucyjność art. 114 ust. 1a ustawy emerytalnej

stwierdzona wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2012 r., K 5/11

nie miała wpływu na treść wyroków objętych skargą.

W skardze kasacyjnej wnioskodawca zarzucił naruszenie przepisów prawa

procesowego mające istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj.: 1)

art. 4011

k.p.c. w związku z art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, przez jego

niezastosowanie i oddalenie skargi o wznowienie postępowania wskutek błędnego

przyjęcia, że skarżący nie mógł powołać się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z

dnia 28 lutego 2012 r. uznający art. 114 ust. 1a ustawy emerytalnej za niezgodny z

ustawą zasadniczą, skoro przepis ten nie był w istocie podstawą prawną

skarżonych rozstrzygnięć, gdyż orzeczenie komisji lekarskiej z dnia 14 maja 2008 r.

stanowi nowy dowód w sprawie, podczas gdy podstawą rozstrzygnięć wydanych w

przedmiotowej sprawie był art. 114 ust. 1a ustawy emerytalnej, a orzeczenia komisji

lekarskiej nie można uznać za nowy dowód w sprawie; 2) art. 233 § 1 k.p.c., przez

rażące naruszenie zasad oceny wiarygodności i mocy dowodów polegające na

całkowitym pominięciu dowodu z pisma Naczelnego Lekarza Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych i orzeczenia komisji lekarskiej z dnia 14 maja 2008 r., z których

wynika, że wskutek przeprowadzonej kontroli komisja lekarska orzeczeniem tym

dokonała w istocie ponownej (odmiennej) oceny przedłożonych pierwotnie

dowodów, które - jej zdaniem - nie dawały podstaw do przyznania skarżącemu

prawa do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy w związku z chorobą

zawodową.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego

rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie

co do istoty sprawy poprzez wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem

zaskarżonym skargą o wznowienie postępowania oraz jego zmianę poprzez

uwzględnienie apelacji skarżącego.

6

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna jest nieusprawiedliwiona, gdyż zaskarżony wyrok

odpowiada prawu.

Zarzut obrazy art. 233 § 1 k.p.c. jest bezzasadny, podstawy skargi

kasacyjnej nie mogą bowiem stanowić zarzuty dotyczące ustalenia faktów i oceny

dowodów (art. 3983

§ 3 k.p.c.), do której to sfery powołany przepis odnosi się

wprost (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2014 r., V CSK 140/13,

LEX nr 1458681 i powołane w nim orzecznictwo). Ponadto w jego płaszczyźnie nie

leży pominięcie przez sąd drugiej instancji części materiału dowodowego. Do

rozważenia pozostaje zatem skuteczność zarzutu naruszenia art. 4011

k.p.c. w

związku z art. 190 ust. 4 Konstytucji RP.

Stosownie do art. 4011

k.p.c. można żądać wznowienia postępowania

również w wypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu

normatywnego z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą,

na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Istotą regulacji zawartej w tym

przepisie jest realizacja reguły określonej w art. 190 ust. 4 ustawy zasadniczej,

zgodnie z którą orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z

Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na

podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna

decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę

do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na

zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego

postępowania. Chodzi o to, aby sprawa prawomocnie (ostatecznie) rozstrzygnięta

w oparciu o akt normatywny niezgodny z Konstytucją była ponownie rozpoznana i

rozstrzygnięta w zgodzie z wartościami i zasadami konstytucyjnymi. Aby taki cel

instytucji wznowienia postępowania na podstawie art. 4011

k.p.c. mógł być

osiągnięty, wskazany przez stronę wyrok Trybunału Konstytucyjnego powinien

dotyczyć aktu normatywnego lub zawartego w nim przepisu (przepisów)

stanowiącego rzeczywistą podstawę prawną rozstrzygnięcia objętego zaskarżonym

w tym trybie wyrokiem sądu. Inaczej mówiąc, na mocy art. 4011

k.p.c. można żądać

7

wznowienia postępowania jedynie wówczas, gdy Trybunał Konstytucyjny

zakwestionował ten przepis, który był decydującą podstawą prawną rozstrzygnięcia

zaskarżonego skargą o wznowienie postępowania (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 19 marca 2009 r., III UO 2/08, OSNP 2010 nr 21-22, poz. 273

oraz z dnia 3 lutego 2012 r., I CZ 152/11, LEX nr 1215254 i powołane w nim

orzeczenia).

Sąd Apelacyjny uznał, że Sąd odwoławczy - aczkolwiek w motywach wyroku

zaskarżonego skargą o wznowienie postępowania powołał zarówno ust. 1 jak i

ust. 1a art. 114 ustawy emerytalnej - oparł swoje rozstrzygnięcie wyłącznie o ust. 1

tego artykułu, gdyż po pierwsze - zacytował treść tego przepisu z pominięciem

treści ust. 1a, po drugie - nie stwierdził, że podstawą wznowienia postępowania

przed organem rentowym była odmienna ocena dowodów pierwotnie

przedłożonych, po trzecie - w sprawie nie dokonano odmiennej, nowej oceny

pierwotnie przedłożonych dowodów, lecz przedstawiono nowe dowody w postaci

orzeczeń komisji lekarskiej z dnia 14 maja 2008 r. Stanowisko to skarżący podważa

twierdzeniem, że wydane w trybie nadzoru sprawowanego przez Prezesa Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych orzeczenie komisji lekarskiej nie może być uznane za

nowy dowód w sprawie w rozumieniu art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej, skoro

zostało wydane na podstawie art. 14 ust. 4 i ust. 5 pkt 3 tej ustawy i oparte

wyłącznie na ponownej (odmiennej) ocenie przedłożonych wcześniej dowodów,

które - zdaniem komisji - nie dawały podstaw do przyznania skarżącemu prawa do

spornych świadczeń. Zdaniem skarżącego, nie ulega wątpliwości, że tej właśnie

materii dotyczy wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2012 r., K 5/11,

a podstawę prawną wyroku zaskarżonego skargą o wznowienie postępowania

stanowił powołany przez Sąd drugiej instancji art. 114 ust. 1a ustawy emerytalnej.

Wywodom skarżącego nie można całkowicie odmówić racji. W judykaturze

Sądu Najwyższego przyjmuje się bowiem, że na podstawie art. 114 ust. 1 ustawy

emerytalnej postępowanie o ponowne ustalenie prawa do świadczeń (określane

jako wznowienie postępowania przed organem rentowym) może zostać wszczęte

tylko w dwóch przypadkach, po pierwsze - przedłożenia nowych dowodów, czyli

dowodów, którymi organ rentowy nie dysponował w poprzednim postępowaniu

zakończonym prawomocną decyzją oraz po drugie - ujawnienia okoliczności

8

istniejących przed wydaniem takiej decyzji, a nieuwzględnionych przez organ

rentowy. Jeżeli nie pojawią się takie nowe dowody lub nie ujawnią się takie nowe

okoliczności, nie jest dopuszczalne wszczęcie postępowania na podstawie art. 114

ust. 1 ustawy emerytalnej. Okolicznością uzasadniającą wszczęcie z urzędu

postępowania o ponowne ustalenie prawa do świadczeń w trybie przewidzianym w

tym przepisie nie jest natomiast odmienna ocena dowodów dołączonych do

wniosku o emeryturę lub rentę, przeprowadzona przez organ rentowy po

uprawomocnieniu się decyzji przyznającej świadczenie (por. uchwałę z dnia 5

czerwca 2003 r., III UZP 5/03, OSNAPiUS 2003 nr 18, poz. 442 oraz wyroki z dnia

30 stycznia 2008 r., I UK 195/07, OSNP 2009 nr 7-8, poz. 105; z dnia 9 stycznia

2012 r., III UK 223/10, OSNP 2012 nr 21-22, poz. 272 oraz z dnia 4 lipca 2012 r.,

III UK 132/11, LEX nr 1288700). Możliwość tę przewidywał właśnie art. 114 ust. 1a

ustawy emerytalnej, ustanawiający dodatkową przesłankę weryfikacji

prawomocnych decyzji emerytalnych i rentowych, niezależną od przesłanek

określonych w art. 114 ust. 1. Niewątpliwie - wskutek zakwestionowania przez

Trybunał Konstytucyjny art. 114 ust. 1a ustawy emerytalnej - usunięta została

podstawa prawna ponownego rozpoznania z urzędu uprawnień i wstrzymania

wypłaty świadczeń nienależnych, lecz przyznanych wskutek niewywołanego przez

świadczeniobiorcę błędu organu rentowego co do oceny dowodów stanowiących

podstawę ustalenia prawa (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15

stycznia 2013 r., III UZP 5/12, OSNP 2013 nr 23-24, poz. 288). Z art. 14 ust. 5 pkt 3

ustawy emerytalnej wynika, że nadzór Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

obejmuje, między innymi, prawo przekazania sprawy do rozpatrzenia przez komisję

lekarską, jeżeli w wyniku kontroli prawidłowości i jednolitości stosowania zasad

orzecznictwa o niezdolności do pracy przez lekarzy orzeczników i komisje lekarskie,

zostanie stwierdzony brak zgodności orzeczenia lekarza orzecznika lub komisji

lekarskiej ze stanem faktycznym lub zasadami orzecznictwa o niezdolności do

pracy. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażany jest pogląd, że po utracie

mocy obowiązującej przez art. 114 ust. 1a ustawy emerytalnej, dokonana na

podstawie art. 14 ust. 5 pkt 3 tej ustawy weryfikacja błędu w ocenie dowodów w

nowym orzeczeniu lekarskim nie przekłada się wprost na możliwość wzruszenia

prawomocnej decyzji o przyznaniu świadczenia rentowego. W rezultacie zmiana z

9

urzędu takiej decyzji nie może być dokonana w oparciu o wydane w wykonaniu

uprawnień nadzorczych Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych orzeczenie

komisji lekarskiej oparte wyłącznie na odmiennej ocenie dowodu z orzeczenia

lekarskiego będącego podstawą poprzedniej decyzji (por. wyrok Sądu Najwyższego

z dnia 3 grudnia 2013 r., I UK 190/13, niepublikowany i powołane w nim

orzeczenia).

Zbieżność stanowiska zaprezentowanego w tym zakresie przez skarżącego

nie może jednak prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdyż w

ostateczności Sąd Apelacyjny trafnie ocenił, że podstawę prawną wyroku

zaskarżonego skargą o wznowienie postępowania stanowił art. 114 ust. 1 ustawy

emerytalnej. Koncentrując się na rozważaniach odnośnie do możliwości uznania

spornych orzeczeń komisji lekarskiej z dnia 14 maja 2008 r. za „przedłożenie

nowych dowodów” w rozumieniu art. 114 ust. 1, Sąd Apelacyjny nie dostrzegł, że

przesłanka ta nie stanowiła podstawy rozstrzygnięcia Sądu odwoławczego. Była nią

natomiast ocena, iż „ujawnienie okoliczności, o których mowa w tym przepisie (…)

może nastąpić także w wyniku nadzoru Prezesa ZUS nad wykonywaniem

orzeczenia organu rentowego”. Niewątpliwie zatem podstawę prawną orzeczenia

Sądu drugiej instancji stanowił art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej, nie tylko dlatego,

że jego treść została przez Sąd drugiej instancji przytoczona z pominięciem treści

ust. 1a, ale przede wszystkim z tego względu, że to właśnie art. 114 ust. 1

ustanawiał i ustanawia - jako podstawę wszczęcia postępowania o ponowne

ustalenie prawa do świadczeń lub ich wysokość - przesłankę w postaci ujawnienia

okoliczności istniejących przed wydaniem prawomocnej decyzji, natomiast art. 114

ust. 1a odnosił się wyłącznie do dokonania przez organ rentowy błędnej oceny

dowodów przedłożonych w poprzednim postępowaniu. W świetle takich motywów

wyroku zaskarżonego skargą o wznowienie postępowania, stwierdzenie przez Sąd

drugiej instancji, że „chybiony okazał się zarzut naruszenia przez Sąd Okręgowy

przepisu art. 114 ust. 1 i 1a ustawy emerytalno-rentowej” oznaczało jedynie

odniesienie się do zasadności podniesionych w apelacji zarzutów obrazy tych

przepisów, a nie oparcie orzeczenia na zakwestionowanym przez Trybunał

Konstytucyjny przepisie art. 114 ust. 1a tej ustawy emerytalnej. Co prawda

wykładnia art. 114 ust. 1 tej ustawy przyjęta w powołanej wyżej uchwale Sądu

10

Najwyższego z dnia 5 czerwca 2003 r., III UZP 5/03 wyłączyła pojmowanie - jako

nowych okoliczności - odmiennej oceny przedłożonych wcześniej dowodów,

jednakże prawidłowość zastosowanej przez Sąd drugiej instancji podstawy

rozstrzygnięcia nie stanowi przedmiotu postępowania wszczętego skargą o

wznowienie postępowania.

Z uwagi na to, że zaskarżony wyrok, mimo błędnego uzasadnienia,

odpowiada prawu, skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 39814

k.p.c.