II UK 523/13

Sygn. akt II UK 523/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 sierpnia 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Roman Kuczyński

SSN Maciej Pacuda

w sprawie z wniosku M. W.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o ubezpieczenia społeczne,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 sierpnia 2014 r.,

skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 20 czerwca 2013 r.,

1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala apelację

wnioskodawczyni od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu

Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia 16 stycznia 2013 r.,

2. zasądza od wnioskodawczyni na rzecz pozwanego organu

kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) tytułem zwrotu kosztów

postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

2

Wyrokiem z dnia 20 czerwca 2013 r., Sąd Apelacyjny zmienił, na skutek

apelacji wnioskodawczyni M. W. wyrok Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 stycznia 2013 r. oraz poprzedzającą go

decyzję organu rentowego z dnia 9 sierpnia 2012 r. w sprawie przeciwko Zakładowi

Ubezpieczeń Społecznych o ubezpieczenia społeczne i orzekł, że wnioskodawczyni

jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą podlega od dnia 1

lipca 2011 r. do dnia 17 lipca 2011 r. obowiązkowo ubezpieczeniom: emerytalnemu,

rentowemu i wypadkowemu.

W stanie faktycznym sprawy, wnioskodawczyni od dnia 1 marca 2009 r.

została zgłoszona do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych z tytułu

zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy u płatnika składek - Szpital

Kliniczny […]. Z tytułu prowadzonej działalności wnioskodawczyni dokonała

zgłoszeń do ubezpieczeń społecznych oraz do dobrowolnego ubezpieczenia

zdrowotnego od dnia 9 maja 2011 r. Szpital Kliniczny w składanych raportach ZUS

RCA wykazywał za wnioskodawczynię podstawę wymiaru składek na

ubezpieczenia społeczne w kwocie niższej niż minimalne wynagrodzenie za pracę

za wyjątkiem miesiąca lipca 2011 r. Podstawa wymiaru wyniosła wówczas 1467,30

zł. Minimalne wynagrodzenie za pracę wynosiło w 2011 r. - 1386 zł. Od dnia 17

lipca 2011 r. wnioskodawczyni przeszła na urlop bezpłatny. Decyzją z dnia 9

sierpnia 2012 r. organ rentowy stwierdził, że w okresie od dnia 1 lipca 2011 r. do

dnia 17 lipca 2011 r. wnioskodawczyni nie podlegała obowiązkowym

ubezpieczeniom społecznym: emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu jako osoba

prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą, zmieniając swoją decyzję z

dnia 20 lipca 2012 r. (niezaskarżoną), w której stwierdził podleganie przez

wnioskodawczynię obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu z tytułu

prowadzonej działalności, wskazując w jej uzasadnieniu, że „ubezpieczenia

społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności miały (…) charakter

dobrowolny”. Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2013 r. Sąd Okręgowy oddalił odwołanie

wnioskodawczyni od tej decyzji. W uzasadnieniu wyroku Sąd powołał art. 6 ust. 1

pkt 5 oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie

ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 1442 ze zm. – dalej

ustawa o systemie lub ustawa systemowa), które określają zasady podlegania

3

obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym. Zaskarżoną decyzją organ rentowy,

po przeprowadzeniu analizy konta rozliczeniowego wnioskodawczyni, stwierdził, że

za sporny okres podlegania wnioskodawczyni obowiązkowym ubezpieczeniom jako

pracownika na podstawie umowy o pracę w wymiarze 1/2 etatu, płatnik składek

Szpital Kliniczny wykazał podstawę wymiaru składek wyższą niż najniższe

wynagrodzenie obowiązujące pracownika w tym czasie, czego zresztą

wnioskodawczyni nie kwestionowała, zarzucając decyzji z dnia 9 sierpnia 2012 r.

naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec tak

poczynionych ustaleń, Sąd stwierdził, że skoro podstawa wymiaru składek ze

stosunku pracy była wyższa, niż minimalne wynagrodzenie, ubezpieczenie

społeczne z tytułu prowadzenia przez wnioskodawczynię działalności przestało

mieć charakter obligatoryjny. Sąd przyjął, że postępowanie sądowe w sprawach z

zakresu ubezpieczeń społecznych obejmuje swym zakresem ustalenie wad

wynikających z naruszenia przepisów prawa materialnego, a więc przedmiotem

oceny sądu nie są naruszenia przepisów k.p.a. powołując się w tym zakresie na

orzecznictwo (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 2011 r., II UK 271/10,

niepublikowany, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

Warszawie z dnia 5 września 2008 r., VI SA/Wa 816/08, LEX nr 522483), uznając iż

brak było podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

Jednocześnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że nie dopatrzył się naruszeń prawa

wskazanych w odwołaniu wnioskodawczyni, gdyż art. 83a ust. 2 ustawy o systemie

pozwala na weryfikację z urzędu w postępowaniu administracyjnym ostatecznych

decyzji administracyjnych, pod warunkiem, że od takiej decyzji nie zostało

uprzednio wniesione odwołanie do właściwego sądu powszechnego (postanowienie

Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2011 r., II

GSK 1284/10, LEX nr 742852, oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 września

2009 r., I UK 109/09, OSNP 2011 nr 9-10, poz. 132).

Wyrokiem z dnia 20 czerwca 2013 r., Sąd Apelacyjny zmienił, na skutek

apelacji wnioskodawczyni, wyrok Sądu pierwszej instancji oraz poprzedzającą go

zaskarżoną decyzję stwierdzając, że wnioskodawczyni jako osoba prowadząca

pozarolniczą działalność podlegała od dnia 1 lipca 2011 r. do dnia 17 lipca 2011 r.

obowiązkowo ubezpieczeniom: emerytalnemu, rentowemu i wypadkowemu. Sąd

4

uznał, że wcześniejsza decyzja organu rentowego z dnia 20 lipca 2012 r. nie mogła

być zmieniona w trybie art. 83a ust. 2 ustawy o systemie. W ocenie Sądu

Apelacyjnego, powyższy przepis nie daje organowi rentowemu dowolności w

działaniu, szczegółowo określając warunki, w których możliwe jest dokonanie z

urzędu uchylenia, zmiany lub unieważnienia decyzji. Na podstawie art. 83 ust. 1

ustawy o systemie kontroli sądu powszechnego (sądu ubezpieczeń społecznych)

podlegają również decyzje wydane na podstawie art. 83a ust. 2 tej ustawy. W takiej

sprawie sąd ubezpieczeń społecznych powinien ocenić prawidłowość zastosowania

przez organ rentowy odpowiednich przepisów k.p.a. Sąd Apelacyjny uznał, że

organ rentowy nie był uprawniony do zmiany wcześniejszej decyzji z dnia 20 lipca

2012 r. na podstawie art. 83a ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.

Podkreślając, że zaskarżoną decyzję wydał przed upływem okresu, jaki jest

przewidziany do złożenia odwołania od decyzji do sądu powszechnego, Sąd drugiej

instancji zwrócił uwagę, że organ rentowy może dokonać weryfikacji z urzędu

wydanej przez siebie decyzji tylko na zasadach określonych w przepisach k.p.a.

Przepis art. 154 § 1 k.p.a. stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze

stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez

organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes

społeczny lub słuszny interes strony. Z kolei art. 155 k.p.a. wskazuje, że decyzja

ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za

zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją

wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej

decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. W ocenie

Sądu Apelacyjnego żadna z tych przesłanek nie zaszła, skoro wnioskodawczyni na

mocy decyzji z dnia 20 lipca 2012 r. nabyła prawo do podlegania ubezpieczeniu z

tego tytułu, który w jej ocenie był dla niej korzystniejszy.

Także badając przesłanki do zmiany decyzji w oparciu o przepis art. 155

k.p.a., Sąd stwierdził, że organ rentowy nie miał podstaw do jego zastosowania,

ponieważ w tym wypadku zmiana decyzji uzależniona jest od zgody strony, a organ

rentowy takiej zgody nie uzyskał. W ocenie Sądu drugiej instancji organ rentowy

dokonał zmiany wcześniejszej decyzji z dnia 20 lipca 2012 r. w sposób dowolny z

pominięciem zasad przewidzianych w przepisach k.p.a. Sąd Apelacyjny przywołał

5

nadto pogląd wyrażony przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 28 lutego

2012 r., K 5/11 (Dz.U. z 2012 r., poz. 251), że normy prawne, które przewidują

możliwość weryfikacji prawomocnych decyzji, muszą być stosowane w sposób

ścisły bez dokonywania ich rozszerzającej wykładni oraz wyrok z dnia 24

października 2007 r., SK 7/06, (Dz.U. Nr. 204, poz. 1482), w którym stwierdzono,

że prawomocność jest sama w sobie wartością konstytucyjną, a prawomocne

rozstrzygnięcia (działające ratione imperii) mają za sobą konstytucyjne

domniemanie wynikające z art. 7 Konstytucji RP. Tymczasem organ rentowy

dokonując zmiany decyzji z dnia 20 lipca 2012 r. wykroczył poza ramy wyznaczone

przez art. 83a ustawy o systemie, a tym samym dopuścił się naruszenia przepisu.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości,

pełnomocnik organu rentowego, zarzucił naruszenie przepisów prawa

materialnego – art. 6 ust. 1 pkt 5, art. 9 ust. 1 i ust. 1a, art. 12 ust. 1 i art. 13 pkt 4

ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez ich niezastosowanie i

przyjęcie, że wnioskodawczyni jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność

gospodarczą podlegała od dnia 1 lipca 2011 r. do dnia 17 lipca 2011 r.

obowiązkowo ubezpieczeniom: emerytalnemu, rentowemu i wypadkowemu,

art. 83a ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z art. 154 i

art. 155 k.p.a. przez błędną wykładnię oraz przyjęcie, że organ rentowy nie był

uprawniony do wydania zaskarżonej decyzji z dnia 9 sierpnia 2012 r., którą

zmieniono decyzję z dnia 20 lipca 2012 r., albowiem zmiana ta w myśl art. 155

k.p.a. uzależniona była od zgody strony, której organ rentowy nie posiadał. Decyzja

zaś nie mogła być wydana na podstawie art. 154 k.p.a. gdyż wnioskodawczyni

nabyła prawo do podlegania ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzonej

działalności gospodarczej. Pełnomocnik wskazał także na naruszenie przepisów

postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 328 § 2 k.p.c. w

związku z art. 391 § 2, art. 227, art. 382 i art. 378 § 1 k.p.c. poprzez nie rozważenie

wszystkich zarzutów zgłoszonych przez stronę pozwaną w odpowiedzi na

odwołanie oraz w postępowaniu apelacyjnym dotyczących faktu, że

wnioskodawczyni w spornym okresie prowadziła działalność gospodarczą oraz

jednocześnie była zatrudniona na podstawie umowy o pracę, a płatnik składek, w

miesiącu lipcu 2011 r., wykazał za wnioskodawczynię podstawę wymiaru składek w

6

wysokości wyższej niż minimalne wynagrodzenie. Pełnomocnik organu rentowego

wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy

poprzez oddalenie apelacji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji wraz z

orzeczeniem o kosztach postępowania.

Sąd Najwyższy wziął pod uwagę, co następuje:

Skarga kasacyjna jest uzasadniona, mimo że podniesione w niej zarzuty

naruszenia prawa procesowego, nie są usprawiedliwione.

Obrazy art. 382, art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 oraz art. 378 § 1 i 227

k.p.c. skarżący upatruje w nierozważeniu przez Sąd Apelacyjny wszystkich

zarzutów zgłoszonych w odpowiedzi na odwołanie oraz w postępowaniu

apelacyjnym, dotyczących faktu, że wnioskodawczyni w spornym okresie

prowadziła działalność gospodarczą oraz jednocześnie była zatrudniona na

podstawie umowy o pracę.

Przepis art. 382 k.p.c., który ma charakter ogólnej dyrektywy określającej

istotę postępowania apelacyjnego jako kontynuację merytorycznego rozpoznania

sprawy, może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną jedynie wówczas, jeżeli

skarżący wykaże, że sąd drugiej instancji bezpodstawnie pominął część zebranego

materiału (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2013 r., I CSK 569/12,

LEX nr 1353066 i przywołane w nim wcześniejsze orzecznictwo). Skarżący ani nie

wskazuje na takie uchybienie Sądu odwoławczego, ani nie wytyka temu Sądowi

naruszenia, w powiązaniu z art. 382 k.p.c., innego przepisu lub przepisów

regulujących postępowanie rozpoznawcze. Nadto za utrwalone w orzecznictwie

Sądu Najwyższego należy uznać stanowisko, że naruszenie przez sąd drugiej

instancji art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. przez sporządzenie

uzasadnienia nieodpowiadającego wymaganiom, jakie stawia wymieniony przepis,

może jedynie wyjątkowo wypełniać podstawę kasacyjną przewidzianą w art. 3983

§

1 pkt 2 k.p.c. Ma to miejsce wówczas, gdy wskutek uchybienia konkretnym

wymaganiom określonym w art. 328 § 2 k.p.c. zaskarżone orzeczenie nie poddaje

się kontroli kasacyjnej, gdyż tylko wtedy stwierdzone wady mogą mieć wpływ na

7

wynik sprawy - art. 3983

§ 1 pkt 2 k.p.c. (por. np. wyrok z dnia 9 maja 2013 r., II UK

301/12, LEX nr 1408166 i powołane w nim orzeczenia). Takich uchybień

uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera. Również zarzut obrazy art. 227

k.p.c. nie może być skuteczny już tylko dlatego, że przepis ten normuje

postępowanie pierwszoinstancyjne, zaś skarżący nie powiązuje go z normami

stosowanymi przez sąd w postępowaniu odwoławczym, a nadto nie twierdzi, aby w

postępowaniu tym ponawiał wnioski dowodowe, które nie zostały uwzględnione

przez Sąd drugiej instancji (por. w tym zakresie wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11

stycznia 2008 r., I PK 184/07, LEX nr 448285). Nie może także odnieść skutku

zarzut nie rozpoznania zarzutów apelacyjnych - art. 378 § 1 k.p.c. skoro skarżący

nie wiąże go w zarzutach skargi ani z naruszeniem art. 328 § 2 k.p.c., ani z

naruszeniem przepisów prawa materialnego. Uczynienie tego w uzasadnieniu

skargi nie jest wystarczające.

Oznacza to, że nie zostało skutecznie zakwestionowane ustalenie, według

którego wnioskodawczyni od dnia 1 marca 2009 r. została zgłoszona do

obowiązkowych ubezpieczeń społecznych z tytułu zatrudnienia w niepełnym

wymiarze czasu pracy w Szpitalu Klinicznym, a nadto dokonała zgłoszenia do

ubezpieczeń społecznych oraz do dobrowolnego ubezpieczenia zdrowotnego od

dnia 9 maja 2011 r. w związku z prowadzoną działalnością. Nie jest też wątpliwe,

że pracodawca wnioskodawczyni (płatnik składek) - Szpital Kliniczny w składanych

do organu rentowego raportach wykazywał za wnioskodawczynię podstawę

wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne w kwocie niższej niż minimalne

wynagrodzenie za pracę za wyjątkiem miesiąca lipca 2011 r., w którym podstawa

wymiaru składek wyniosła 1467,30 zł, przekraczając minimalne wynagrodzenie za

pracę (wynosiło ono w 2011 r. - 1386 zł). Ustalenia te są wiążące w postępowaniu

ze skargi kasacyjnej (art. 39813

§ 2 k.p.c.).

W związku z rozważaniami Sądu Apelacyjnego odnośnie do art. 83a ust. 2

ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, warto – z powołaniem się na ustalone

poglądy judykatury (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2014 r.,

II UK 242/13 – niepublikowany) przypomnieć, że od chwili wniesienia do sądu

powszechnego odwołania od decyzji organu rentowego (w okolicznościach sprawy

opartej na art. 83 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych)

8

sprawa staje się sprawą cywilną i podlega rozpoznaniu według zasad właściwych

dla tej kategorii spraw (art. 83 ust. 2 w związku z art. 1 k.p.c.). Innymi słowy

ewentualne wady decyzji wynikające z naruszeń przepisów postępowania przed

organem rentowym pozostają zasadniczo poza zakresem jego rozpoznania, a Sąd

w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych orzeka o prawach lub

obowiązkach stron na podstawie właściwych przepisów prawa materialnego.

Trzeba też wspomnieć, że według art. 83a ust. 2 ustawy systemowej,

decyzje ostateczne Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (definiowane w art. 16 § 1

Kodeksu postępowania administracyjnego - k.p.a. - jako decyzje, od których nie

służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne

rozpatrzenie sprawy), od których nie zostało wniesione odwołanie do właściwego

sądu, mogą być z urzędu przez organ rentowy uchylone, zmienione lub

unieważnione, na zasadach określonych w przepisach Kodeksu postępowania

administracyjnego.

W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 23 marca 2011 r., I UZP 3/10

(OSNP 2011 nr 17-18, poz. 233), mającej moc zasady prawnej, Sąd Najwyższy

stwierdził, że od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wydanej na podstawie

art. 83a ust. 2 ustawy systemowej w przedmiocie nieważności decyzji przysługuje

odwołanie do właściwego sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. Kompetencja ta

oznacza jednocześnie, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych sąd

powszechny nie jest uprawniony do orzekania w przedmiocie nieważności decyzji

administracyjnej, ale - przy uwzględnieniu przesłanek określonych w odpowiednich

przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego - rozpoznaje istotę sprawy,

którą stanowi istnienie (nieistnienie) wynikającego z przepisów prawa materialnego

określonego prawa lub zobowiązania stwierdzonego wadliwą decyzją organu

rentowego.

Za uzasadnieniem wyroku Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 2013 r.,

II UK 164/12 (OSNP 2013 nr 21-22, poz. 261), trzeba też wskazać, że o ile prawo

lub obowiązek stwierdzone było decyzją organu rentowego, to kwestia jej

unieważnienia odnosi się przede wszystkim do prawa lub obowiązku poprzednio

stwierdzonego. Sąd rozpoznający odwołanie na zasadach procesu cywilnego

uzyskuje wyjaśnienie przewidzianych w k.p.a. przesłanek „stwierdzenia

9

nieważności decyzji” określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Jeżeli one zachodzą, a więc

np. decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa lub zawiera wadę

powodującą jej nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) to znaczy, że

stwierdzone tą decyzją prawo lub zobowiązanie jest inne od stwierdzonego i

dlatego to wadliwe stwierdzenie powinno podlegać „unieważnieniu”. Sąd dokonuje

merytorycznej, a więc uwzględniającej przepisy prawa materialnego, kontroli

prawidłowości decyzji organu rentowego.

Trzeba nadto zauważyć (także w związku z wywodami uzasadnienia

zaskarżonego wyroku), że decyzja organu rentowego o objęciu ubezpieczeniem

społecznym ma charakter deklaratoryjny, stwierdzając jedynie, że taki obowiązek,

albo uprawnienie (przy ubezpieczeniu dobrowolnym) wynika z bezwzględnie

obowiązujących przepisów prawa. Jeżeli więc decyzja o objęciu określonym tytułem

ubezpieczenia społecznego narusza prawo (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), istnieje

podstawa prawna do stwierdzenia jej nieważności i wydania decyzji zgodnej z

bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa ubezpieczeń społecznych (por.

także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 2008 r., I UK 256/07 –

niepublikowany).

Tymczasem Sąd oceniając (nota bene wadliwie) przesłanki uzasadniające

zmianę (unieważnienie) decyzji, pominął merytoryczną kontrolę zaskarżonej

decyzji, co w pełni uzasadnia zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 6 ust. 1 pkt

5, art. 9 ust. 1 i ust. 1a, art. 12 ust. 1 oraz art. 13 pkt 4 ustawy o systemie

ubezpieczeń społecznych.

Zgodnie z tymi przepisami pracownicy oraz osoby prowadzące pozarolniczą

działalność, podlegają obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym

(art. 6 ust. 1 pkt 1 i 5), przy czym jeżeli spełniają warunki do objęcia takimi

ubezpieczeniami z różnych tytułów tzw. bezwzględnych (w sprawie umowa o pracę

i prowadzenie działalności), obejmowane są ubezpieczeniami tylko z tytułu

stosunku pracy (ubezpieczenie z innych tytułów – w okolicznościach sprawy – z

tytułu prowadzenia działalności ma charakter dobrowolny) - art. 9 ust. 1, chyba że

podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe z tytułu

stosunku pracy w przeliczeniu na okres miesiąca jest niższa od kwoty minimalnego

wynagrodzenia za pracę (art. 18 ust. 4 pkt 5a ustawy).

10

W świetle ustaleń faktycznych w miesiącu lipcu 2011 r. płatnik składek

ubezpieczeniowych z tytułu zatrudnienia (Szpital Kliniczny) wykazał składkę wyższą

niż minimalne wynagrodzenia za pracę, co oznacza że w miesiącu tym

wnioskodawczyni – z mocy prawa - nie mogła być objęta obowiązkowo

ubezpieczeniem społecznych z tytułu prowadzonej działalności.

Biorąc to wszystko pod uwagę, na podstawie art. 39816

k.p.c., orzeczono jak

w sentencji.

O kosztach orzeczono po myśli art. 98 k.p.c., uwzględniając taryfowe

wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego - § 11 ust. 2 oraz § 12 ust. 4 pkt 2

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności radców prawnych (…) – (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r.,

poz. 490).