V KK 206/14

Sygn. akt V KK 206/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 sierpnia 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Cesarz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Józef Dołhy

SSN Zbigniew Puszkarski

Protokolant Anna Kowal

w sprawie K. L.

w przedmiocie wyroku łącznego

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu (art. 535 § 5 kpk)

w dniu 13 sierpnia 2014 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego

od wyroku Sądu Okręgowego w O.

z dnia 28 sierpnia 2013 r.,

zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w K.

z dnia 22 marca 2013 r.

1) na podstawie art. 537 § 2 kpk i 572 kpk uchyla zaskarżony

wyrok w pkt II w części utrzymującej wyrok Sądu Rejonowego w

K. co do rozstrzygnięć zawartych w pkt I-III oraz uchyla wyrok

Sądu Rejonowego w tej części (pkt I-III wyroku) i umarza

postępowanie w tejże części,

2) na podstawie art. 638 kpk obciąża Skarb Państwa

wydatkami postępowania kasacyjnego.

2

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w K., wyrokiem łącznym z dnia 22 marca 2013 r.:

I. na podstawie art. 85 k.k. i 86 § 1 k.k. wymierzył K. L. karę łączną roku i 4

miesięcy pozbawienia wolności, powstałą z połączenia kar: roku pozbawienia

wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat, orzeczonej

przez ten Sąd wyrokiem z dnia 11 października 2004 r. w sprawie II K 311/04

oraz 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej

wykonania na okres 4 lat, orzeczonej przez tenże Sąd wyrokiem z dnia 1 marca

2005 r. w sprawie VI K 1146/04, której to kary wykonanie następnie

prawomocnie zarządzono,

II. orzekł, że pozostałe rozstrzygnięcia z tych wyroków podlegają odrębnemu

wykonaniu,

III. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył skazanemu na poczet kary łącznej okresy

rzeczywistego pozbawienia wolności odbytego w tych sprawach.

Wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2013 r., Sąd Okręgowy w O. po rozpoznaniu

apelacji obrońcy skazanego, kwestionującej jedynie wysokość m.in. powyższej kary

łącznej, w pkt II utrzymał w mocy w tej części wyrok Sądu I instancji (zmieniając go

tylko w zakresie innej kary łącznej).

Kasację od wyroku Sądu odwoławczego w pkt II na korzyść skazanego

złożył Prokurator Generalny zarzucając „rażące i mające istotny wpływ na treść

orzeczenia naruszenie przepisów prawa karnego procesowego – art. 433 § 1 k.p.k.

w zw. z art. 440 k.p.k., polegające na przeprowadzeniu nienależytej kontroli

odwoławczej i utrzymaniu w mocy częściowo rażąco niesprawiedliwego, bowiem

wydanego z naruszeniem przepisu art. 85 k.k. wyroku sądu I instancji, które to

naruszenie polegało na połączeniu jednostkowych kar pozbawienia wolności

orzeczonych wobec K. L. wyrokami: Sądu Rejonowego w K. z dnia 11 października

2004 r., sygn. II K 311/04 i Sądu Rejonowego w K. z dnia 1 marca 2005 r., sygn. VI

K 1146/04 i orzeczeniu kary łącznej, mimo braku przesłanek określonych w tym

przepisie z uwagi na uprzednie zatarcie skazania w sprawie Sądu Rejonowego w K.

o sygn. II K 311/04”.

Skarżący w konkluzji wniósł o „uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w

zaskarżonej części i utrzymanego nim w mocy wyroku łącznego Sądu Rejonowego

3

w K. o sygn. II K 881/12 w zakresie rozstrzygnięć przyjętych w punktach I, II i III

tego wyroku i umorzenie postępowania na podstawie art. 572 k.p.k.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna okazała się oczywiście zasadna, przeto mogła być

uwzględniona w całości na posiedzeniu (art. 535 § 5 k.p.k.).

Wydając wyrok łączny Sąd Rejonowy w K. przeoczył, że w sprawie II K

311/04 tego Sądu wprawdzie postanowieniem z dnia 23 marca 2007 r. zarządzono

wykonanie warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności, ale następnie

postanowieniem z dnia 16 lipca 2007 r. na podstawie art. 24 § 1 k.k.w. uchylono

powyższe postanowienie (z dnia 23 marca 2007 r.). Postanowienie uchylające

uprawomocniło się w dniu 1 sierpnia 2007 r. (postanowienie SR w K. – k. 85 akt D

409/04 tego Sądu). Trafnie także wskazano w kasacji, że z dniem 19 kwietnia 2008

r. doszło do zatarcia skazania K. L. w sprawie II K 311/04 Sądu Rejonowego w K.,

wobec późniejszego niezarządzenia wykonania orzeczonej w niej kary.

W chwili wydawania wyroku łącznego z dnia 22 marca 2013 r. nie istniał

zatem substrat w postaci kary pozbawienia wolności ze sprawy II K 311/04, który

mógłby wejść w skład kary łącznej (niezależnie od tego, że ze względu na czas

popełnienia czynu pomiędzy 2 a 4 maja 2004 r., kara zań orzeczona z warunkowym

zawieszeniem wykonania nie podlegała połączeniu z karą bezwzględnego

pozbawienia wolności).

Wraz z apelacją Sądowi Odwoławczemu zostały przekazane m.in. akta D

409/04 Sądu Rejonowego w K. (zob. k.118 akt głównych). Sąd Okręgowy, z

naruszeniem art. 440 k.p.k., nie dostrzegł wymienionego wyżej postanowienia Sądu

Rejonowego z dnia 16 lipca 2007 r. zawartego w tych aktach. W konsekwencji

utrzymanie w pkt II zaskarżonego wyroku w mocy rozstrzygnięć zawartych w pkt I –

III wyroku Sądu Rejonowego było rażąco niesprawiedliwe. Słusznie więc w kasacji

wskazano na rażące uchybienie wymienionemu wyżej przepisowi, które miało bez

wątpienia istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku.

Dlatego skarga okazała się w całości, a więc i co do wniosku, zasadna.