III KRS 29/14

Sygn. akt III KRS 29/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 sierpnia 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Maciej Pacuda (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Bogusław Cudowski

SSN Halina Kiryło

w sprawie z odwołania M. W. z dnia 14 lutego 2014 r. w przedmiocie

przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego

Sądu Rejonowego w […], ogłoszonym w Monitorze Polskim […],

z udziałem M. P.

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 12 sierpnia 2014 r.,

oddala odwołanie.

UZASADNIENIE

Krajowa Rada Sądownictwa uchwałą z dnia 14 lutego 2014 r., podjętą w

przedmiocie przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na

stanowisku sędziego Sądu Rejonowego w […], ogłoszonym w Monitorze Polskim

[…], postanowiła w punkcie I podpunkcie 1. przedstawić Prezydentowi

Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na

stanowisku sędziego Sądu Rejonowego w […] referendarza sądowego M. P.; w

2

punkcie I podpunkcie 2. nie przedstawiać Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z

wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu

Rejonowego w […] 28 pozostałych (wymienionych tam) kandydatów, a w punkcie II

umorzyć postępowanie w stosunku do 2 kandydatów.

W uzasadnieniu uchwały Krajowa Rada Sądownictwa wyjaśniła, że na jedno

wolne stanowisko sędziego w Sądzie Rejonowym w […], ogłoszone w Monitorze

Polskim […], zgłosiło się trzydzieści jeden osób.

Zespół Krajowej Rady Sądownictwa w dniu 10 lutego 2014 r. przeprowadził

posiedzenie w przedmiocie przygotowania stanowiska do rozpatrzenia i oceny na

posiedzeniu Krajowej Rady Sądownictwa kandydatów na wolne stanowisko

sędziego Sądu Rejonowego w […]. Zespół za najlepszego kandydata do

rekomendowania Radzie uznał M. P.

Krajowa Rada Sądownictwa również uznała, że ocena kwalifikacji M. P. i

wnioski płynące z opinii przełożonych na temat jego pracy, doświadczenie

zawodowe, uzyskane bardzo wysokie poparcie podczas głosowania zarówno

Kolegium jak i Zgromadzenia Ogólnego, przemawiają za przedstawieniem tej

kandydatury do powołania na jedno wolne stanowisko sędziowskie w Sądzie

Rejonowym w [...].

M. P. ukończył w 2005 roku wyższe studia prawnicze na Wydziale Prawa i

Administracji Uniwersytetu […] z oceną bardzo dobrą. Po odbyciu aplikacji sądowej

złożył egzamin sędziowski, uzyskując ocenę dobrą plus. W okresie od 1

października 2008 r. do 24 kwietnia 2009 r. był zatrudniony w Kancelarii Radców

Prawnych w […] na stanowisku asystenta radcy prawnego. Z dniem 27 kwietnia

2007 r. Minister Sprawiedliwości mianował M. P. referendarzem sądowym w Sądzie

Rejonowym w […]. Kandydat wykonywał obowiązki służbowe w Wydziale Cywilnym

i Wydziale Ksiąg Wieczystych.

Na podstawie przeprowadzonego badania orzecznictwa sędzia wizytator

stwierdził, że M. P. prezentuje bardzo dobrą znajomość przepisów prawa cywilnego

i procesowego, mających zastosowanie w postępowaniu wieczystoksięgowym oraz

cywilnym należącym do kompetencji referendarza. Znajduje to wyraz w wysokiej

jakości jego orzecznictwa. Analiza danych statystycznych dotyczących wyników

pracy opiniowanego wskazuje też na pracowitość, sumienność, zaangażowanie

3

oraz bardzo dobrą organizację pracy. Kandydat posiada predyspozycje do

wykonywania zawodu sędziego, w tym umiejętność podejmowania trafnych decyzji

i samodzielnej organizacji pracy. Przeprowadzona analiza pozwala na stwierdzenie,

że posiada on zarówno wiedzę fachową, jak i przygotowanie zawodowe oraz

predyspozycje osobiste uzasadniające przedstawienie jego kandydatury z

wnioskiem o powołanie na stanowisko sędziego sądu rejonowego.

Kolegium Sądu Okręgowego w […] udzieliło kandydatowi 45 punktów

poparcia, co stanowiło najwyższy wynik w obecnej procedurze konkursowej.

Zgromadzenie Ogólne Sądu Okręgowego w […] oddało z kolei na tego kandydata

26 głosów „za”, przy 3 głosach „przeciw” i 14 głosach „wstrzymujących się”.

W ocenie Krajowej Rady Sądownictwa, pozostali kandydaci ubiegający się o

stanowisko sędziego w Sądzie Rejonowym w […] nie wykazali się takimi

osiągnięciami i przymiotami, jak oceniony najwyżej w obecnej procedurze

konkursowej kandydat. Ogólna ocena kwalifikacji tych osób, obejmująca posiadane

doświadczenie zawodowe, opinie wizytacyjne i służbowe na temat ich pracy, a

także wielkość uzyskanego przez nich poparcia środowiska sędziowskiego, nie są

w przypadku tych kandydatów tak dobre, jak ocena kwalifikacji M. P.

Te okoliczności spowodowały, że w trakcie posiedzenia Krajowej Rady

Sądownictwa w dniu 14 lutego 2014 r. na kandydaturę M. P. oddano 18 głosów

„za”, przy braku głosów „przeciw” i braku głosów „wstrzymujących się”, udzielając

jego kandydaturze jednogłośnego poparcia. Żaden z pozostałych kandydatów nie

uzyskał natomiast wymaganej bezwzględnej większości głosów. Na kandydaturę M.

W. oddano 0 głosów „za”, 4 głosy „przeciw”, przy 14 głosach „wstrzymujących się”.

Uczestniczka postępowania prokurator M. W. wniosła do Sądu Najwyższego

odwołanie od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 14 lutego 2014 r.,

zaskarżając te uchwałę w całości i zarzucając jej naruszenie:

(-) art. 2, art. 32 i 60 Konstytucji RP, przez niezastosowanie przy ocenie

każdego z kandydatów na stanowisko sędziego sądu rejonowego reguł i kryteriów,

które odpowiadałyby zasadom równego dostępu do służby publicznej, równego

traktowania, zakazowi dyskryminacji jednych grup zawodowych, a tym samym

uprzywilejowania innych, oraz zasadom demokratycznego państwa prawa

urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej,

4

(-) art. 33 ust 1 ustawy o KRS, przez zaniechanie wszechstronnej analizy

zebranych materiałów źródłowych odnoszących się do jej kandydatury, a tym

samym pominięcie bardzo dobrych opinii i rekomendacji zawartych w analizie

sporządzonej przez wizytatora sędziego Sądu Okręgowego, opinii Prokuratora

Okręgowego w […] oraz Prokuratora Rejonowego w […], a także Naczelnika

Urzędu Skarbowego w […],

(-) art. 35 ust. 1 i 2 ustawy o KRS, przez nieuwzględnienie wszystkich

kryteriów, jakimi winna kierować się Rada przy wyborze określonego kandydata, a

w szczególności niedanie prymatu szeroko rozumianemu kryterium kwalifikacji,

tj. wykształcenia i wiedzy posiadanej przez kandydata, predyspozycji do

wykonywania zawodu wiążącego się z takimi cechami, jak niezależność,

umiejętność samodzielnego podejmowania decyzji, samodzielność w

organizowaniu pracy, rzetelność w wykonywaniu obowiązków, a przede wszystkim

doświadczenia zawodowego i życiowego.

Podnosząc powyższe zarzuty, odwołująca się wniosła o uchylenie

zaskarżonej uchwały w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

Krajowej Radzie Sądownictwa.

W opinii odwołującej się, analizując treść uchwały, a w szczególności jej

uzasadnienie nie sposób oprzeć się wrażeniu, że KRS zaniechała wszechstronnej

analizy zebranych materiałów źródłowych odnoszących się do kandydatury

odwołującej. Zupełnie pominięto bardzo dobrą opinię i rekomendację zawartą w

analizie sporządzonej przez wizytatora sędziego sądu okręgowego K. G., który

uznał jej osobę za jednego z wyróżniających się prokuratorów w skali okręgu.

Sędzia wizytator podkreślił dobrą znajomość prawa materialnego i procesowego,

doświadczenie zawodowe (prowadzenie szerokiego przekroju spraw, nie

wyłączając tych o dużym ciężarze gatunkowym), terminowość, pracowitość,

sumienność, dobrą organizację pracy i opanowanie. Podkreślił również wyniki

merytoryczne (brak uniewinnień, brak zwrotów akt do uzupełnienia). KRS pominęła

również całkowicie opinie z dotychczasowych miejsc pracy, tj. Urzędu Skarbowego,

a także opinię Prokuratora Okręgowego oraz Prokuratora Rejonowego.

Odwołująca się podniosła również, że w styczniu 2005 r. powierzono jej

obowiązki prokuratora w Prokuraturze Rejonowej […], a następnie w […]. Będąc

5

jeszcze asesorem prokuratorskim w 2007 r. została przeniesiona do

dwuosobowego Działu Śledczego Prokuratury Rejonowej w […], gdzie prowadzi

najpoważniejsze śledztwa z terenu działania prokuratury o szerokim przekroju

spraw, począwszy od zabójstw po skomplikowane sprawy gospodarcze.

Dlatego też, nie kwestionując umiejętności i wiedzy wybranego przez KRS

kandydata, zdaniem odwołującej się, jej dotychczasowe doświadczenie zawodowe

jest dużo większe, a ocena jej dotychczasowej pracy zawodowej na pewno nie jest

niższa od oceny wybranego kandydata.

Krajowa Rada Sądownictwa złożyła odpowiedź na odwołanie M. W.,

wnosząc o jego oddalenie w całości.

Odpowiedź na odwołanie złożył również uczestnik postępowania M. P. i

wniósł o jego oddalenie w części dotyczącej punktu I podpunktu 1 uchwały Krajowej

Rady Sądownictwa z dnia 14 lutego 2014 r. w zakresie przedstawienia

Prezydentowi RP z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku

sędziego Sądu Rejonowego w […] referendarza sądowego M. P. oraz w części

dotyczącej punktu I podpunktu 2 powyższej uchwały w zakresie nie przedstawienia

kandydatury M. W. z wnioskiem o powołanie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Postępowanie przed Krajową Radą Sądownictwa przeprowadzane w celu

wyłonienia z licznej grupy kandydatów mających prawo dostępu do służby

publicznej na jednakowych zasadach, jako spełniających kryteria obywatelstwa i

korzystania z pełni praw publicznych (art. 60 Konstytucji RP), ma charakter

konkursu. Wielość kandydatów i wielość kryteriów, z uwzględnieniem – jako

podstawowych – ich kwalifikacji zawodowych i cech osobowości (por. powołany

przez odwołującą się wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 lipca 2012 r., III KRS

17/12, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2012 r., III KRS 14/12 -

niepublikowany) wymaga podejmowania przez Radę uchwał w sprawach

indywidualnych po wszechstronnym rozważeniu sprawy (art. 33 ust. 1 ustawy o

KRS). Oznacza to, że wyłonienie tego kandydata, który zostanie przedstawiony do

nominacji sędziowskiej, nie ma cech bezpośredniej rywalizacji, porównywania

każdego z każdym, ważenia cech kandydata przedstawionego i każdego z tych,

6

którzy nie przeszli procedury ze skutkiem pozytywnym. Stanowisko Rady

odzwierciedla sumę wielu cech każdego z kandydatów dającą obraz „najlepszych”

ze wszystkich, bez eksponowania cech „gorszych” kandydatów. W okolicznościach

rozpoznanej sprawy oznacza to, że zarzut naruszenia przez Radę kryteriów oceny

kandydatów, określonej w art. 35 ust. 1 ustawy o KRS jest bezpodstawny. Przepis

art. 35 ust. 2 ustawy o KRS stanowi, że przy ustalaniu kolejności kandydatów na

liście kandydatów rekomendowanych, zespół członków Rady kieruje się przede

wszystkim oceną kwalifikacji kandydatów, a ponadto uwzględnia: 1) doświadczenie

zawodowe, opinie przełożonych, rekomendacje, publikacje i inne dokumenty

dołączone do karty zgłoszenia; 2) opinię kolegium właściwego sądu oraz ocenę

właściwego zgromadzenia sędziów.

Przepis ten jest wprawdzie wprost adresowany tylko do zespołu i nakazuje

uwzględnienie wymienionych w nim kryteriów jedynie przy ustalaniu kolejności na

liście kandydatów rekomendowanych przez zespół do obsadzenia wolnych

stanowisk sędziowskich. Z wykładni systemowej i funkcjonalnej wynika jednak, że

ma on szersze zastosowanie, tak w zakresie przedmiotowym, jak i podmiotowym.

Przed ustaleniem kolejności rekomendowanych kandydatów zespół musi bowiem w

pierwszym rzędzie wydzielić ich grupę spośród wszystkich, którzy zgłosili się do

obsadzanych stanowisk, a trudno sobie wyobrazić, aby można w tym zakresie

stosować inne kryteria, gdyż obie te czynności służą jednemu celowi – wyborowi

najlepszych kandydatów na sędziów. Ten sam cel ma następna faza postępowania,

już przed Radą w pełnym składzie, co przemawia za stosowaniem tych samych

kryteriów oceny kandydatów. Gwarancja ochrony sądowej procesu nominacyjnego

nie obejmuje natomiast porównawczej oceny kwalifikacji i wiarygodności

kandydatów do urzędu sędziego, lecz zachowanie konstytucyjnej gwarancji

dostępu do służby publicznej według przejrzystych i weryfikowalnych kryteriów

doboru kandydatów (por. art. 2, 32 ust. 1 i art. 60 Konstytucji RP). Respektowanie

zasady jednakowego (równego) traktowania wszystkich kandydatów

uczestniczących w procedurze nominacyjnej bez dyskryminowania któregokolwiek

musi być zapewnione w uregulowanym w art. 31, 34 i 35 ustawy o KRS

postępowaniu zespołu Rady oraz w unormowanym w art. 33 i 37 tej ustawy

postępowaniu Rady in pleno (w pełnym składzie). Decyduje przede wszystkim

7

ocena kwalifikacji kandydatów, a ponadto ich doświadczenie zawodowe, opinie

przełożonych, rekomendacje, publikacje i inne dokumenty dołączone do karty

zgłoszenia, a także opinia kolegium właściwego sądu i ocena zgromadzenia

ogólnego sędziów. Są to kryteria uwzględniane przy ustalaniu kolejności

kandydatów na liście sporządzanej przez zespół Rady, ujęte w art. 35 ust. 2 ustawy

o KRS. W judykaturze Sądu Najwyższego utrwalił się, ukształtowany na gruncie

poprzedniej ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa

(jednolity tekst: Dz.U. z 2010 r. Nr 11, poz. 67), pogląd co do niewyczerpującego

charakteru tego wyliczenia, a także braku gradacji ważności – poza kryterium

kwalifikacji – poszczególnych jego elementów. Przyjmuje się, że o wyborze

kandydata decyduje ocena całościowa, wynikająca z łącznego zastosowania

wymienionych przesłanek (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 20 października

2009 r., III KRS 13/09, OSNP 2011 nr 13-14, poz. 196, z dnia 13 lipca 2012 r.,

III KRS 17/12, OSNP 2013 nr 15-16, poz. 194, z dnia 14 stycznia 2010 r., III KRS

24/09, niepublikowany i z dnia 17 sierpnia 2010 r., III KRS 10/10, niepublikowany),

przy czym Sąd Najwyższy nie weryfikuje wyboru, jeżeli nie wynika on z błędnego

ustalenia stanu faktycznego lub naruszenia prawa (por. wyrok Sądu Najwyższego z

dnia 17 sierpnia 2010 r., III KRS 6/10, OSNP 2012 nr 1-2, poz. 25).

Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 14

lutego 2014 r. wynika, że przy ocenie kandydatów Rada uwzględniła w odniesieniu

do wszystkich uczestników postępowania ich dotychczasowy dorobek zawodowy,

staż pracy, doświadczenie, opinie sędziów wizytatorów, opinie przełożonych, wyniki

głosowania Kolegium Sądu Okręgowego w […] i Zgromadzenia Ogólnego tego

Sądu Okręgowego oraz ich indywidualne cechy osobowościowe i predyspozycje do

sprawowania samodzielnej funkcji orzeczniczej na stanowisku sędziego. Po

rozpatrzeniu całościowo każdego z powyższych kryteriów, na wyróżnienie spośród

wszystkich biorących udział w postępowaniu kandydatów w ocenie Rady

zasługiwała kandydatura jednej osoby i tę właśnie kandydaturę Rada postanowiła

przedstawić z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na wakującym

stanowisku sędziego sądu rejonowego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia kryteriów wyboru wymienionych w art.

35 ust. 2 ustawy o KRS trzeba zauważyć, że ze stylistyki tego przepisu można

8

wnosić, iż najważniejszym kryterium są kwalifikacje kandydata, zaś dalsza

kolejność wymienionych kryteriów nie ma charakteru hierarchicznego.

Oceniając poziom wiedzy teoretycznej kandydatów, bierze się pod uwagę

ocenę ze studiów (przy czym nie jest wykluczone wartościowanie tych ocen w

zależności od jakości nauczania w ukończonej uczelni) oraz uwzględnia się

ewentualne dodatkowe wykształcenie. Kolejnym kryterium jest ocena z aplikacji,

która częściowo opiera się także na umiejętności praktycznego stosowania prawa.

Jednak główną podstawą wartościowania kandydata w zakresie jego kwalifikacji

zawodowych jest opinia sędziego wizytatora, która uwzględnia nie tylko sposób

wykonywania przez niego konkretnych obowiązków ale także predyspozycje

osobowe kandydata i przestrzeganie zasad etyki wykonywanego zawodu.

Elementem oceny kwalifikacji kandydata jest także jego doświadczenia zawodowe,

wynikające ze stażu pracy i rodzaju wykonywanych czynności. Ważnym źródłem

informacji o kandydacie są ponadto opinie przełożonych, kolegium sądu i

zgromadzenia sędziów, z których Rada może wnioskować częściowo o jego

kwalifikacjach, a częściowo o stopniu środowiskowej akceptacji kandydata z uwagi

na jego cechy osobowe.

Z powyższych uwag wynika, że wybierając kandydatów do urzędu sędziego

Rada powinna jako podstawowe kryterium przyjmować ich kwalifikacje zawodowe;

nie może jednak pomijać ich ocen osobowościowych. Informacje o tych dwóch

rodzajach okoliczności Rada uzyskuje z różnych źródeł, a najczęściej są one

wyrażane w formie opisowej. Dlatego słuszna jest praktyka Rady dokonywania

ogólnej oceny kandydatów, bez ustalania ich kolejności w oparciu o kryteria

szczegółowe.

Należy podkreślić, że ocena przydatności kandydata należy do Rady, a jeżeli

została dokonana przy pomocy właściwych kryteriów i nie doszło do naruszenia

przepisów postępowania mogących mieć wpływ na jego wynik, to Sąd Najwyższy

jedynie sprawdza, czy przy użyciu tych kryteriów Rada nie przekroczyła granic

swobodnego uznania. Przedmiotem badania ze strony Sądu Najwyższego

pozostaje przy tym procedura podejmowania uchwały przez Krajową Radę

Sądownictwa, a nie przesłanki, które zadecydowały o jej treści (por. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 20 września 2011 r., III KRS 15/11, LEX nr 1108553).

9

Zdaniem Sądu Najwyższego, uzasadnienie uchwały podjętej w

przedmiotowej sprawie oraz dokumenty obrazujące przebieg postępowania przed

Radą pozwalają przyjąć, że rozstrzygnięcie, które zapadło w kwestionowanej

uchwale o nieprzedstawieniu Prezydentowi RP kandydatury odwołującej się z

wnioskiem o powołanie jej do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego, zostało

podjęte po wszechstronnym rozważeniu całości zgromadzonego materiału

dowodowego i z zachowaniem prawidłowego toku postępowania przed Radą. W

szczególności Sąd Najwyższy nie widzi podstaw do stwierdzenia, że Krajowa Rada

Sądownictwa przy odmowie przedstawienia kandydatury odwołującej się

Prezydentowi RP kierowała się niejednolitymi kryteriami. Powinność stosowania w

postępowaniu przed Radą jednolitych kryteriów wyboru nie oznacza, że Krajowa

Rada Sądownictwa ma obowiązek wobec wszystkich zgłoszonych kandydatów

(niezależnie od ich statusu) stosować kryteria jednakowe (identyczne). Z tej

przyczyny należy podkreślić, że jednolite kryterium odnoszące się np. do

kwalifikacji zawodowych (dorobku, doświadczenia zawodowego) kandydatów na

wolne stanowisko sędziowskie nie może być jednakowo stosowane do różnych

kandydatów. Inaczej ich ocena będzie dokonywana np. w odniesieniu do asystenta

sędziego i referendarza sądowego, a inaczej będzie kształtować się w przypadku

kandydatury zgłoszonej przez prokuratora, radcę prawego, adwokata, notariusza

lub pracownika naukowego szkoły wyższej, zaś szczegółowe odtworzenie

motywacji jest prawie niemożliwe. Tak więc uzasadnienie rozstrzygnięcia

przyjętego w przedmiotowej uchwale Krajowej Rady Sądownictwa nie jest ani

niekompletne, ani sprzeczne z dokumentacją pozostająca w dyspozycji Rady.

Odwołująca się nie wykazała także w jakikolwiek sposób, aby doszło do

rzeczywistego stosowania przez Radę wobec jej kandydatury nierównych lub

dyskryminujących ją kryteriów dostępu do wakującego stanowiska sędziowskiego w

porównaniu do innych kandydatur zgłoszonych w tej samej procedurze

konkursowej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 2009 r., III KRS

6/08, LEX nr 523533).

Zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały ocena kandydatur,

wbrew odmiennemu stanowisku odwołującej się, jest wynikiem wszechstronnego

rozważenia przez Krajową Radę Sądownictwa wszystkich aspektów sprawy i nie

10

można przypisać jej cech dowolności, która stanowiłaby naruszenie art. 33 ust. 1

ustawy o KRS. Z tych samych przyczyn nie może być również uzasadniony zarzut

naruszenia art. 60 Konstytucji RP, zwłaszcza że przedmiotem ochrony wynikającej

z tego przepisu jest przede wszystkim formalny aspekt dostępu do służby, a więc

związany z przestrzeganiem jednolitych kryteriów i procedur postępowania, a nie

sama ocena kwalifikacji, czy też wiarygodności danej osoby z punktu widzenia

kryteriów stosowanych w ramach tego postępowania. Bezzasadne są również

zarzuty braku wszechstronnego rozważenia sprawy (art. 33 ust. 1 w związku z

art. 32 ust. 1 ustawy o KRS) oraz obowiązujących w państwie prawnym zasad

równego traktowania i jednakowego dostępu do służby publicznej (art. 32 ust. 1 i

art. 60 Konstytucji RP). Dokonywana przez Sąd Najwyższy kontrola sądowa nie

stwarza podstaw do wkraczania w zakres kompetencji Krajowej Rady Sądownictwa

w tych kwestiach, ponieważ mogłoby to oznaczać naruszenie konstytucyjnych

uprawnień i kompetencji Rady wynikających z art. 179 Konstytucji. Wyklucza to

dalszą ingerencję Sądu Najwyższego w dokonany przez Radę wybór kandydata na

wolne stanowisko sędziowskie.

Wobec bezzasadności podstaw i zarzutów odwołania, Sąd Najwyższy orzekł

zatem o jego oddaleniu na mocy art. 39814

k.p.c. w związku z art. 44 ust. 3 ustawy

o KRS.