I UK 274/13

Sygn. akt I UK 274/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 sierpnia 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (przewodniczący)

SSN Beata Gudowska

SSN Krzysztof Staryk (sprawozdawca)

w sprawie z odwołania J. D., J. K., S. C.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w C.

z udziałem zainteresowanych: PPHU "W." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

w likwidacji w L. i D. G.

o przeniesienie odpowiedzialności za zobowiązania składkowe na członków

zarządu,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 20 sierpnia 2014 r.,

skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 20 lutego 2013 r.

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o

kosztach postępowania kasacyjnego.

2

UZASADNIENIE

Decyzjami z dnia 31 grudnia 2009 r.: nr

RD/070000/451/12/D/2008/6280000380/OOT/EB (wydaną odnośnie J. D.), nr

DRD/070000/451/12/C/2008/6280000380/OOT/EB (wydaną odnośnie J. K.) jako

wiceprezesów zarządu spółki; oraz decyzją nr

DRD/070000/451/12/E/2008/6280000380/OOT/EB (wydaną odnośnie S. C. jako

prezesa zarządu spółki), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. stwierdził

że wymienione osoby odpowiadają całym swoim majątkiem za zobowiązania „W.”

Spółki z o.o. z siedzibą w L., z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne za okres

od stycznia 2004 r. do marca 2004 r., na ubezpieczenie zdrowotne za marzec 2004

r., z tytułu składek na Fundusz Pracy i FGŚP za okres od stycznia 2004 r. do marca

2004 r. oraz należnych odsetek w kwocie łącznej 84.561,10 zł, na którą składają się

należności za: składki na ubezpieczenie społeczne za podany wyżej okres w

wysokości 44.595,54 zł i odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych liczonych od

powyższych kwot składek, które na dzień wydania decyzji stanowią kwotę 32.700

zł, składki na ubezpieczenie zdrowotne za podany wyżej okres w wysokości

164,05 zł i odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych liczonych od powyższych

kwot składek, które na dzień wydania decyzji stanowią kwotę 119 zł, składki na

Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za podany

wyżej okres w wysokości 4.025,51 zł i odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych

liczonych od powyższych kwot składek, które na dzień wydania decyzji stanowią

kwotę 2.957 zł.

Odwołania od powyższych decyzji wnieśli S. C., J. D. i J. K.

Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2011 r. Sąd Okręgowy – Sąd Ubezpieczeń

Społecznych w K. zmienił powyższe decyzje w ten sposób, że zwolnił S. C., J. D. i

J. K. z odpowiedzialności za zobowiązania „W.” Spółki z o.o. z siedzibą w L. z tytułu

składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od 1 stycznia do 31 marca

2004 r. wraz z odsetkami.

Podstawę wyroku Sądu Okręgowego stanowiły następujące ustalenia. W

okresie od stycznia 2004 r. do marca 2004 r. odwołujący się byli członkami zarządu

PPHU „W.” Spółki z o.o. w L. Członkiem zarządu była również T. D. (główna

3

księgowa w Spółce), która zmarła 7 sierpnia 2006 r. Spółka posiadała zaległości z

tytułu składek na ubezpieczenie społeczne za okres od stycznia 2004 r. do marca

2004 r., na ubezpieczenie zdrowotne za marzec 2004 r., z tytułu składek na

Fundusz Pracy i FGŚP za okres od stycznia 2004 r. do marca 2004 r., wraz z

odsetkami w kwocie łącznej 84.561,10 zł.

Spółka zajmowała się świadczeniem usług dla kopalni (remont maszyn i

urządzeń górniczych, transport materiałów, usługi pralnicze, hydrauliczne, obsługa

urządzeń hydrotechnicznych na zewnątrz kopalni). Spółka zaczęła mieć problemy

finansowe w 1996 r. z chwilą powstania N. Spółki W. z siedzibą w T., która przejęła

wypłatę – Spółka otrzymywała zapłatę z opóźnieniem i w różnych formach.

Należności wobec ZUS i Urzędu Skarbowego były płacone z opóźnieniem lub w

niepełnej wysokości, ale nie nastąpiło całkowite zaprzestanie ich regulowania.

Pracownicy Spółki otrzymywali wynagrodzenie w terminie. W dniu 14 listopada

2002 r., Spółka złożyła wniosek o restrukturyzację należności publicznoprawnych,

na skutek którego Urząd Skarbowy w C. wydał 9 grudnia 2002 r. decyzję o

warunkach restrukturyzacji. ZUS Oddział w C., decyzją z 30 kwietnia 2004 r.

umorzył wszczęte na wniosek „W.” Spółki z o.o. postępowanie restrukturyzacyjne

wobec braku spełnienia warunku nieposiadania zaległości z tytułu składek. Spółka

nie spłaciła w terminie rozłożonych, za zgodą ZUS na raty należności wobec

organu rentowego. Decyzja z dnia 30 kwietnia 2004 r. o zakończeniu postępowania

restrukturyzacyjnego uprawomocniła się z dniem 11 czerwca 2004 r. W związku z

kolejnymi wnioskami, ZUS w piśmie z dnia 11 października 2006 r. wyraził zgodę

na rozłożenie zadłużenia na 60 rat miesięcznych pod warunkiem uiszczenia

wymaganych składek do dnia 23 listopada 2006 r. Wobec nie spełnienia

powyższego warunku ZUS nie uwzględnił wniosku w przedmiocie rozłożenia

należności na raty. Po przejęciu w 2005 r., głównego kontrahenta spółki, Kopalni

„J.” przez P. K. W. z siedzibą w J. i przegraniu przez Spółkę „W.” w 2006 r.

przetargu, Spółka rozpoczęła wyprzedaż swojego majątku. Do marca 2006 r.,

posiadała wygrane przetargi, które zapewniły pracę jej pracownikom. Do 2006 r.

Spółka „W.” posiadała wierzytelności w N. Spółce W. i w N. W. W czerwcu 2007 r.,

został zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki. W dniu 31 lipca 2007 r. D.

G. wykupił od odwołujących się udziały w Spółce. Zobowiązał się on jednocześnie

4

do zaspokojenia wszelkich roszczeń względem wierzycieli Spółki i oświadczył, że

nie będzie wnosił w przyszłości pretensji do byłego Zarządu Spółki. Spółka do

chwili obecnej nie została wykreślona, istnieje w stanie upadłości. Zgromadzenie

Wspólników PPHU „W.” Spółki z o.o. w likwidacji, podjęło w dniu 31 lipca 2007 r.

uchwałę o odwołaniu z funkcji likwidatorów S. C., J. D. i J. K., mianując

jednocześnie na to stanowisko D. G. Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. w dniu 13

października 2009 r. zwrócił do ZUS tytuły wykonawcze wobec stwierdzonych w

nich wad, uniemożliwiających przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego, a

następnie w dniu 13 listopada 2009 r, wydał postanowienie w sprawie umorzenia

postępowania egzekucyjnego w stosunku do PPHU „W.” Spółki z o.o. w L.

Sąd Okręgowy ustalił, że postępowanie egzekucyjne do tytułów

wykonawczych skierowane do Urzędu Skarbowego w czerwcu 2002 r., zostało

zawieszone w grudniu 2002 r., na okres dwóch lat na wniosek wierzyciela w

związku z toczącym się postępowaniem restrukturyzacyjnym. Po wznowieniu

postępowania w 2005 r., dokonano zajęcia rachunku bankowego. Zajęcie okazało

się nieskuteczne z powodu składania wniosków do banku o akumulację środków na

wynagrodzenia pracownicze. W maju 2007 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w C.

przekazał kwotę 1.086 zł z zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty w podatku

dochodowym od osób prawnych. Według informacji Banku, rachunek bankowy

Spółki został zamknięty w lipcu 2007 r.

Sąd Okręgowy na podstawie przeprowadzonego postępowania dowodowego

ustalił, że w spornym okresie, w którym odwołujący się byli członkami zarządu

Spółki jej kondycja finansowa nie była na tyle zła, żeby istniały podstawy do

zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Sytuacja Spółki pogarszała się

stopniowo i do chwili zgłoszenia wniosku o upadłość istniały jeszcze realne szanse

na wyjście z kryzysu. Podejmowane były kroki zapobiegające upadłości: wszczęcie

postępowania restrukturyzacyjnego, złożenie wniosku o układ ratalny, a ostatecznie

sprzedanie D. G. udziałów w Spółce wraz z długami.

Sąd Okręgowy uznał, że organ rentowy nie wykazał, że została w sprawie

spełniona przesłanka bezskuteczności egzekucji. Nie zostały bowiem wszczęte

jakiekolwiek kroki w stosunku do nabywcy udziałów i długów Spółki D. G.

5

(postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone w związku z postępowaniem

restrukturyzacyjnym).

Sąd Okręgowy powołując się na art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. –

Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) w związku z art. 31 i

art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz.U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585) oraz art. 5 § 1 i § 2 rozporządzenia Prezydenta

Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. – Prawo upadłościowe (Dz.U. z

1991 r. Nr 118, poz. 512 ze zm.) uznał, że nie istnieją podstawy do przeniesienia

na odwołujących się odpowiedzialności za zobowiązania z tytułu należnych w

spornym okresie składek Spółki, gdyż z ich strony podejmowane były czynności

naprawcze zmierzające do zachowania płynności finansowej Spółki. Działania te, w

ocenie Sądu Okręgowego, wyłączają odpowiedzialność na zasadzie winy członka

zarządu. Sąd Okręgowy nie podzielił zarzutu J. D. i S. C. w przedmiocie upływu

terminu do wydania decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej, określonego w art.

118 Ordynacji podatkowej w związku z art. 31 ustawy o systemie ubezpieczeń

społecznych; wskazał przy tym, że dla potrzeb prawidłowego zastosowania art. 118

§ 1 Ordynacji podatkowej ważny jest dzień wydania decyzji, a nie jej doręczenia.

Sąd Okręgowy nie podzielił podnoszonego w trakcie postępowania zarzutu,

że strona pozwana powinna wydać jedną decyzję odnośnie wszystkich

zobowiązanych, wobec ich solidarnej odpowiedzialności. W ocenie Sądu

Okręgowego takie twierdzenie jest bezpodstawne skoro w niniejszej sprawie

postępowanie toczyło się łącznie w stosunku do wszystkich zobowiązanych.

Powyższy wyrok Sądu Okręgowego w K. apelacją zaskarżył Zakład

Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C.

Wyrokiem z dnia 20 lutego 2013 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację.

Sąd drugiej instancji podzielił stanowisko zaskarżonego wyroku Sądu

pierwszej instancji w zakresie ustalenia braku odpowiedzialności odwołujących się

za zaległości składkowe PPH „W.” Spółki z o.o. w L. powstałe w okresie od stycznia

2004 r. do marca 2004 r., ustalonej przez organ rentowy w zaskarżonych decyzjach

wydanych co do każdego z odwołujących się w dniu 31 grudnia 2009 r. W ocenie

Sądu drugiej instancji o uznaniu poprawności tego rozstrzygnięcia nie

zadecydowała jednak argumentacja Sądu pierwszej instancji przedstawiona w jego

6

pisemnym uzasadnieniu. Argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu

zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim odnosi się ona między innymi do kwestii

restrukturyzacji, bezskuteczności egzekucji, zgłoszenia wniosku o upadłość, czy

wszczęcia postępowania wobec nabywcy udziałów D. G. w ocenie Sądu drugiej

instancji jest chybiona.

Sąd Apelacyjny stwierdził, że zaskarżone w niniejszym postępowaniu

sądowym decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie mogą stanowić podstawy

przeniesienia na odwołujących się odpowiedzialności określonej w art. 116

Ordynacji podatkowej w związku z art. 31 i art. 32 ustawy o systemie ubezpieczeń

społecznych, ponieważ zawierają wady w zakresie określenia, że odpowiedzialność

odwołujących się – jako dłużników zobowiązań składkowych Spółki – jest

odpowiedzialnością solidarną. Zaskarżone decyzje pomimo tego, że zostały

wydane w stosunku do każdego z odwołujących się nie wskazują na ich wspólną

odpowiedzialność solidarną. W ocenie Sądu Apelacyjnego „wyrzeczenie” w decyzji

o solidarności dłużników było konieczne, ponieważ dopiero z chwilą wydania

decyzji w stosunku do każdego z dłużników z określeniem, że jest to

odpowiedzialność solidarna i w których okresach ma ona taki charakter, można

dokonać wyboru dłużnika, od którego Zakład Ubezpieczeń Społecznych będzie

dochodził zaspokojenia wierzytelności na zasadach odpowiedzialności solidarnej.

Według Sądu drugiej instancji jeżeli w zaskarżonych w przedmiotowej sprawie

decyzjach organu rentowego nie wskazano, że odpowiedzialność w stosunku do

wszystkich odwołujących się za zobowiązania składkowe Spółki jest solidarna i w

których okresach ma ona taki charakter; to w konsekwencji nie zostały spełnione

wszystkie przesłanki wynikające z art. 116 Ordynacji podatkowej. Sąd Apelacyjny

przyjął, że nie doszło do skutecznego przeniesienia na odwołujących się jako

członków zarządu „W.” Spółki z o.o. odpowiedzialności za zobowiązania składkowe

tej spółki; wadliwe decyzje nie mogą stanowić podstawy żądania przez organ

rentowy zapłaty wymienionych w nich kwot, pomimo tego, że prowadzona

przeciwko Spółce egzekucja okazała się bezskuteczna (postanowienie Naczelnika

Urzędu Skarbowego w C. z dnia 13 listopada 2009 r. o umorzeniu postępowania

egzekucyjnego), a odwołujący się nie wykazali, że we właściwym czasie wszczęli

7

postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (odrzucenie przez Sąd w maju

2007 r. wniosku o ogłoszeniu upadłości Spółki).

Sąd drugiej instancji uznał, że wyrok Sądu pierwszej instancji pomimo

„nieadekwatnego” uzasadnienia jest prawidłowy.

Na marginesie swoich rozważań Sąd drugiej instancji – odnosząc się do

uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji – wskazał, że nie można

zaakceptować poglądu, że w sprawie „sytuacja spółki pogorszała się stopniowo i do

chwili zgłoszenia wniosku o upadłość istniały realne szanse na wyjście z kryzysu,

podejmowane były kroki zapobiegające poprzez wszczęcie postępowania

restrukturyzacyjnego”. W ocenie Sądu drugiej instancji Sąd pierwszej instancji

pominął kwestię tego, że jakkolwiek wniosek o upadłość został zgłoszony w

czerwcu 2007 r., ale Sąd dokonał jego zwrotu. W związku z tym w świetle regulacji

art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej wniosek ten nie miał żadnego znaczenia. Z kolei

złożenie wniosku o restrukturyzację jakkolwiek może stanowić podstawę zwolnienia

członków zarządu spółki od odpowiedzialności za jej zaległości składkowe, jednak

wszczęcie tego postępowania musi nastąpić we właściwym czasie, gdy

zaspokojenie przez spółkę w całości należności z tytułu składek na ubezpieczenie

wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – jako uprzywilejowanego wierzyciela

wyłączonego z układu z mocy prawa, pozostaje realne (por. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 6 marca 2002 r., I UK 318/11, Lex nr 1165286). Według Sądu

drugiej instancji w rozpatrywanej sprawie prowadzone postępowanie

restrukturyzacyjne nie tylko nie ma związku z zobowiązaniami będącymi

przedmiotem sporu, gdyż dotyczyło ono zaległości znanych na dzień 31 grudnia

2001 r., podczas gdy niniejsze postępowanie dotyczyło przeniesienia

odpowiedzialności dotyczącej należności za okres od stycznia 2004 r. do marca

2004 r., ale ponadto na dzień 12 czerwca 2006 r. zobowiązania wobec ZUS

przekraczały kwotę 200 tys. zł. To trudności finansowe Spółki nie pozwoliły na

wykonanie warunków restrukturyzacyjnych i układu ratalnego.

Powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną zaskarżył organ

rentowy. Skargę oparto na pierwszej podstawie kasacyjnej określonej w art. 3983

§

1 pkt 1 k.p.c. i zarzucono błędną wykładnię art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej w

związku z art. 32, art. 31 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych przez

8

uznanie, że zaskarżone w niniejszym postępowaniu decyzje z dnia 31 grudnia 2009

r. powinny wskazywać na solidarny charakter odpowiedzialności odwołujących się

a niewskazanie na ich wspólną odpowiedzialność solidarną za zobowiązania Spółki

powoduje, że decyzje te są dotknięte istotną wadą prawną.

Skarżący wniósł o: - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie

sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o: -

uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie, że odwołujący się ponoszą

solidarną odpowiedzialność całym swoim majątkiem za zobowiązania „W.” Spółki z

o.o. z siedzibą w L. z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne za okres od

stycznia 2004 r. do marca 2004 r., na ubezpieczenie zdrowotne za marzec 2004 r.,

z tytułu składek na Fundusz Pracy i FGŚP za okres od stycznia 2004 r. do marca

2004 r. wraz z należnymi odsetkami ustawowymi w łącznej kwocie 84.561,10 zł, tj.

wydanie orzeczenia co do istoty sprawy w trybie art. 39816

k.p.c. oraz zasądzenie

na rzecz organu rentowego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu

kasacyjnym według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną odwołujący się J. K. wniósł o oddalenie

skargi kasacyjnej organu rentowego oraz o zasądzenie od organu rentowego na

jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według

norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna.

Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sedziów z dnia 16 kwietnia 2014 r.

w sprawie I UZP 2/13 zajął stanowisko, że decyzja Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych ustalająca odpowiedzialność członka zarządu spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością za zaległości składkowe spółki nie musi zawierać wskazania,

że odpowiedzialność ta jest solidarna z innymi członkami zarządu, co do których

zostały wydane odrębne decyzje (art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -

Ordynacja podatkowa, jednolity tekst: Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. w związku z

art. 31 i 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń

9

społecznych, jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 1442 ze zm.) - Biul. SN 2014 nr

4, s. 20.

Uchwała ta, która z uzasadnieniem zostanie opublikowana w nr 10

orzecznictwa Sądu Najwyższego, została podjęta w celu usunięcia rozbieżnych

poglądów i kontrowersji, pojawiających się w judykaturze Sądu Najwyższego

(przedstawionych m.in. w uzasadnieniu zdania odrębnego do tej uchwały). Uchwała

wskazuje, że odpowiedzialność członków zarządu spółki ma charakter solidarny, co

wynika z mocy ustawy, zatem nie ma potrzeby opisywania tej solidarności w

poszczególnych decyzjach Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i nie może to być

powodem ich prawnej dyskwalifikacji.

Sąd Najwyższy zaaprobował pogląd przedstawiony w w/w uchwale i uznał,

że stanowisko przedstawione przez Sąd Apelacyjny w zaskarżonym wyroku

pozostaje w opozycji do konkluzji przedstawionej uchwały. W szczególności Sąd

Apelacyjny stwierdził, że zaskarżone w niniejszym postępowaniu sądowym decyzje

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie mogą stanowić podstawy przeniesienia na

odwołujących się odpowiedzialności określonej w art. 116 Ordynacji podatkowej w

związku z art. 31 i art. 32 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, ponieważ

zawierają wady w zakresie określenia, że odpowiedzialność odwołujących się –

jako dłużników zobowiązań składkowych Spółki – jest odpowiedzialnością

solidarną. Zaskarżone decyzje pomimo tego, że zostały wydane w stosunku do

każdego z odwołujących się nie wskazują na ich wspólną odpowiedzialność

solidarną. W ocenie Sądu Apelacyjnego „wyrzeczenie” w decyzji o solidarności

dłużników było konieczne, ponieważ dopiero z chwilą wydania decyzji w stosunku

do każdego z dłużników z określeniem, że jest to odpowiedzialność solidarna i w

których okresach ma ona taki charakter, można dokonać wyboru dłużnika, od

którego Zakład Ubezpieczeń Społecznych będzie dochodził zaspokojenia

wierzytelności na zasadach odpowiedzialności solidarnej. Według Sądu drugiej

instancji jeżeli w zaskarżonych w przedmiotowej sprawie decyzjach organu

rentowego nie wskazano, że odpowiedzialność w stosunku do wszystkich

odwołujących się za zobowiązania składkowe Spółki jest solidarna i w których

okresach ma ona taki charakter; to w konsekwencji nie zostały spełnione wszystkie

przesłanki wynikające z art. 116 Ordynacji podatkowej. Sąd Apelacyjny przyjął, że

10

nie doszło do skutecznego przeniesienia na odwołujących się jako członków

zarządu „W.” Spółki z o.o. odpowiedzialności za zobowiązania składkowe tej spółki;

wadliwe decyzje nie mogą stanowić podstawy żądania przez organ rentowy zapłaty

wymienionych w nich kwot, pomimo tego, że prowadzona przeciwko Spółce

egzekucja okazała się bezskuteczna (postanowienie Naczelnika Urzędu

Skarbowego w C. z dnia 13 listopada 2009 r. o umorzeniu postępowania

egzekucyjnego), a odwołujący się nie wykazali, że we właściwym czasie wszczęli

postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (odrzucenie przez Sąd w maju

2007 r. wniosku o ogłoszeniu upadłości Spółki).

Pozostałe uwagi Sądu Apelacyjnego dotyczące oceny wyroku Sądu

pierwszej instancji miały charakter marginalny i nie odnosiły się w pełni do oceny

argumentacji Sądu pierwszej instancji, co uniemozliwia ich właściwą ocenę w

postępowaniu kasacyjnym.

Okolicznosci te spowodowały konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i

przekazania sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponowego rozpoznania na

podstawie art. 39815

§ 1 k.p.c.