II KK 203/14

Sygn. akt II KK 203/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 sierpnia 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Rafał Malarski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Andrzej Ryński

SSN Jarosław Matras

Protokolant Ewa Oziębła

w sprawie M. W.

skazanego z 284 § 2 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,

w dniu 20 sierpnia 2014 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego,

od wyroku Sądu Rejonowego w W.

z dnia 20 marca 2012 r.

1. uchyla zaskarżony wyrok nakazowy i sprawę przekazuje

Sądowi Rejonowemu w

W. do ponownego rozpoznania;

2. obciąża Skarb Państwa wydatkami związanymi z

rozpoznaniem kasacji.

2

UZASADNIENIE

Wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w W. z dnia 20 marca 2012 r., M.

W. został skazany za czyn z art. 284 § 2 k.k. na karę 200 stawek dziennych

grzywny, przy ustaleniu jednej stawki dziennej na kwotę 10 zł, a także orzeczono

wobec oskarżonego środek karny w postaci obowiązku naprawienia szkody. Od

wyroku tego żadna ze stron nie wniosła sprzeciwu, wobec czego uprawomocnił się

on w dniu 6 kwietnia 2012 r.

Kasację od tego wyroku na korzyść skazanego wywiódł Prokurator

Generalny, zaskarżając go w całości. Orzeczeniu temu zarzucił rażące i mające

istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa procesowego: 1) art.

500 § 1 i 3 k.p.k. polegające na rozpoznaniu sprawy M. W. w postępowaniu

nakazowym i wydaniu wyroku skazującego za czyn z art. 284 § 2 k.k., pomimo

wynikających z materiału dowodowego wątpliwości co do okoliczności popełnienia

przez niego zarzucanego przestępstwa, odnoszących się do okresu jego

popełnienia, a tym samym wątpliwości co do możliwości przypisania mu

zawinionego w inkryminowanym okresie przestępczego zachowania; 2) art. 502 § 1

k.p.k. polegające na orzeczeniu wobec oskarżonego M. W. w postępowaniu

nakazowym kary grzywny przekraczającej przewidzianą w tym przepisie wysokość,

tj. powyżej 100 stawek dziennych. Autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja Prokuratora Generalnego, z uwagi na swoją oczywistą zasadność,

podlegała uwzględnieniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

Należy w pełni zgodzić się ze skarżącym, że w sprawie brak było podstaw do

wydania wyroku w trybie nakazowym. Zgodnie z art. 500 § 1 i 3 k.p.k. możliwość

taka istnieje w przypadku, gdy materiał dowodowy zebrany w sprawie pozwala na

stwierdzenie, że okoliczności czynu i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości. W

przeciwnym wypadku koniecznym jest rozpoznanie sprawy na rozprawie głównej.

Niewątpliwie rację ma autor kasacji, że wątpliwości budzi wskazany w zarzucie

okres, w jakim M. W. miał dopuścić się przywłaszczenia powierzonego mu mienia.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem niezbicie, że w tym

czasie nie był już on związany z pokrzywdzoną firmą, nie wykonywał dla niej

3

żadnych usług, nie było mu w tym czasie również powierzone żadne jej mienie.

Stąd koniecznym było skierowanie sprawy na rozprawę celem wyjaśnienia tych

okoliczności, co niestety nie miało miejsca. Sąd właściwy rażąco więc obraził art.

500 § 1 i 3 k.p.k., co miało istotny wpływ na treść orzeczenia, albowiem przy

zaistniałych wątpliwościach, które powinny być wyjaśnione w toku procesu,

zastosowanie trybu nakazowego było wykluczone.

Za zasadny należało również uznać drugi z zarzutów kasacyjnych. Zgodnie z

art. 502 § 1 k.p.k. w postępowaniu nakazowym możliwe jest orzeczenie kary

grzywny w wymiarze nieprzekraczającym 100 stawek dziennych. Zaskarżonym

wyrokiem nakazowym M. W. wymierzono zaś karę 200 stawek dziennych grzywny.

W sprawie doszło zatem do oczywistego i rażącego naruszenia art. 502 § 1 k.p.k.,

które niewątpliwie miało wpływ na treść orzeczenia, albowiem wymiar kary

przekroczył górną granicę zakreśloną tym przepisem.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd a quo powinien uniknąć uchybień

będących przyczyną uwzględnienia kasacji. Zwrócić przy tym należy uwagę, że w

świetle uwag zawartych w treści niniejszego uzasadnienia zastosowanie trybu

nakazowego jest wyłączone. Należy przy tym również pamiętać o kierunku

przedmiotowej kasacji i związanym z tym zakazem reformationis in peius.

O wydatkach związanych z rozpoznaniem kasacji orzeczono po myśli art.

638 k.p.k.