V KK 274/14
Wydział V
Przepisy powołane w orzeczeniu
Treść orzeczenia
Sygn. akt V KK 274/14
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 września 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dorota Rysińska (przewodniczący)
SSN Barbara Skoczkowska (sprawozdawca)
SSN Roman Sądej
Protokolant Barbara Kobrzyńska
po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 4 września 2014 r., w trybie
art. 535 § 5 k.p.k.,
w sprawie Ł. S. skazanego z art. 178a § 1 k.k. i innych,
kasacji wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść skazanego,
od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w S. z dnia 29 maja 2008 r.,
uchyla zaskarżony wyrok zaoczny i przekazuje sprawę Sądowi
Rejonowemu w S. do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
2
Wyrokiem zaocznym z dnia 29 maja 2008 r., w sprawie o sygn. akt XIV K
…/08, Sąd Rejonowy w S. uznał Ł. S. za winnego popełnienia czynu z art. 178a § 1
k.k. w zb. z art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za ten czyn, na podstawie art. 244
k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k., wymierzył mu karę roku i 3 miesięcy pozbawienia,
której wykonanie, na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 70 § 1 pkt 1 k.k. zostało
warunkowo zawieszone na okres próby 4 lat, a na mocy art. 71 § 1 k.k. wymierzył
mu karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, określając wysokość każdej
z nich na 15 złotych, nadto na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego
zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 lat. Sąd orzekł
również o zaliczeniu zatrzymania oskarżonego w dniu 19 stycznia 2008 r. na poczet
wymierzonej grzywny oraz zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa
koszty sądowe w całości i wymierzył mu opłatę w wysokości 450 zł.
Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się bez
postępowania odwoławczego.
Kasację od tego wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w S. z dnia 29 maja
2008 r., sygn. XIV K …/08, wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich w trybie art. 521 §
1 k.p.k. Zaskarżył on wyrok w całości na korzyść skazanego Ł. S. Autor kasacji
zarzucił rażące i mogące mieć istotny wpływ na jego treść, naruszenie przepisów
prawa procesowego, to jest art. 6 k.p.k., art. 132 § 2 k.p.k. i art. 479 § 1 k.p.k.,
polegające na rozpoznaniu sprawy przez Sąd pod nieobecność oskarżonego i
wydaniu wyroku zaocznego, w sytuacji gdy Ł. S. nie został prawidłowo
powiadomiony o terminie rozprawy, co w rezultacie doprowadziło do naruszenia
jego prawa do obrony. W konkluzji Rzecznik Praw Obywatelskich wniósł o
uchylenie zaskarżonego wyroku zaocznego Sądu I instancji i przekazanie sprawy
temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja Rzecznika Praw Obywatelskich okazała się zasadna w stopniu, o
jakim mowa w przepisie art. 535 § 3 k.p.k., a z uwagi na to, że podniesiony w niej
zarzut zasługiwał na uwzględnienie w całości, możliwe było jej rozpoznanie na
posiedzeniu. Zgodzić się należy ze skarżącym, iż zaskarżony kasacją wyrok
zaoczny zapadł z rażącym i mającym istotny wpływ na jego treść naruszeniem
przepisów prawa procesowego wskazanych w zarzucie kasacji.
3
Z akt sprawy wynika, że postępowanie przygotowawcze przeciwko Ł. S.
prowadzone było jako dochodzenie i w związku z tym jego sprawa została
rozpoznana na rozprawie w trybie uproszczonym. Poza sporem jest również, że w
toku postępowania przygotowawczego Ł. S. przesłuchany w charakterze
podejrzanego, jako miejsce swojego zameldowania i stałego zamieszkania podał
adres: K. 42 m 2. Na ten też adres wysłane zostało wezwanie na rozprawę wraz z
odpisem aktu oskarżenia, przy czym pismo to odebrał brat oskarżonego. Na
rozprawę wyznaczoną na dzień 29 maja 2008 r. oskarżony Ł. S. nie stawił się. Sąd
Rejonowy w S. uznając wezwanie za prawidłowo doręczone, a nieobecność
oskarżonego na rozprawie za nieusprawiedliwioną, po przeprowadzeniu przewodu
sądowego, wydał w dniu 29 maja 2008 r. wyrok zaoczny, skazujący Ł. S. za
zarzucane mu w akcie oskarżenia przestępstwo.
Uszło jednakże uwadze Sądu, że oskarżony Ł. S. w postępowaniu
przygotowawczym, przesłuchiwany w charakterze podejrzanego w dniu 19 stycznia
2008 r., wskazał swój aktualny (tymczasowy) adres pobytu: S., ul. N., a w aktach
sprawy na karcie 18, znajduje się notatka urzędowa z dnia 31 stycznia 2008 r.,
sporządzona przez funkcjonariusza policji, z której wynika, że oskarżony
oświadczył, iż przebywać będzie pod tym adresem w S. przez okres najbliższych
czterech miesięcy, czyli do końca maja 2008 r.
W zaistniałej sytuacji procesowej, brak było więc przesłanek do
przeprowadzenia rozprawy pod nieobecność oskarżonego i do wydania wyroku
zaocznego. Skoro oskarżony zmieniając tymczasowo miejsce swojego
zamieszkania, wskazał nowy adres, to obowiązkiem Sądu było kierowanie wszelkiej
korespondencji, w tym również wezwania na rozprawę, na wskazany przez niego
aktualny adres bytu w S., ul. N. Skierowanie wezwania na rozprawę pod
nieprawidłowy, bo nieaktualny adres oskarżonego nie można uznać za skuteczne i
prawidłowe doręczenie. Podkreślić należy, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art.
132 § 2 k.p.k. doręczenie może zostać uznane za prawidłowe tylko wtedy, gdy
pismo zostało doręczone dorosłemu domownikowi lub innej wskazanej osobie
jedynie w razie chwilowej nieobecności adresata, a nieobecność oskarżonego w
miejscu zameldowania bez wątpienia nie była chwilowa, w rozumieniu tego
przepisu.
4
Stwierdzić więc należy, że przeprowadzenie przez Sąd Rejonowy w S.
rozprawy w dniu 29 maja 2008 r., nastąpiło z rażącym i mogącym mieć istotny
wpływ na treść wyroku naruszeniem art. 479 § 1 k.p.k. oraz art. 6 k.p.k., a przede
wszystkim art. 132 § 2 k.p.k., polegającym na rozpoznaniu sprawy przez sąd I
instancji pod nieobecność oskarżonego Ł.S. i wydaniu wyroku zaocznego, w
sytuacji, gdy nie był on prawidłowo powiadomiony o rozprawie, co w oczywisty
sposób naruszało jego prawo do osobistego uczestniczenia w rozprawie i podjęcia
obrony.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok zaoczny, a
sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu w S., jako obecnie właściwemu do
ponownego rozpoznania, który będzie miał na uwadze powyższe zapatrywania
prawne.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak wyżej.
Lexeva pokazuje treść orzeczenia, nie udziela porad prawnych i nie ocenia, co z niego wynika w konkretnej sprawie. Moc prawną ma wyłącznie dokument wydany przez sąd.