WK 8/14

Sygn. akt: WK 8/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 września 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jan Bogdan Rychlicki (przewodniczący)

SSN Marian Buliński (sprawozdawca)

SSN Jerzy Steckiewicz

Protokolant Marcin Szlaga

przy udziale prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej płk. Zbigniewa

Badelskiego,

w sprawie st. szer. rez. R. W. skazanego z art. 338 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie

Wojskowej na rozprawie w dniu 11 września 2014 r., kasacji, wniesionej przez

Zastępcę Prokuratora Generalnego Naczelnego Prokuratora Wojskowego na

niekorzyść skazanego od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w L. z dnia 27

stycznia 2014 r.

1. uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o

karze i sprawę przekazuje w tym zakresie Wojskowemu Sądowi

Garnizonowemu w L. do ponownego rozpoznania,

2. stwierdza, że wydatki poniesione przez sąd, związane z

rozpoznaniem kasacji ponosi Skarb Państwa.

2

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 stycznia 2014 r., Wojskowy Sąd Garnizonowy w L. uznał

st. szer. rez. R. W. winnym tego, że: „w okresie od 28 do 30 sierpnia i od 30

września do 4 października 2013 r. w godzinach od 7.00

do 15.30

oraz od 31

sierpnia do 27 września 2013 r. w godzinach 7.00

do 22.00

samowolnie pozostawał

poza Jednostką Wojskową […] w H. oraz poza wyznaczonymi miejscami

przebywania - Ośrodkiem Szkolenia Poligonowego […]", tj. popełnienia

przestępstwa określonego w art. 338 § 1 k.k. i za to skazał go na karę 6 miesięcy

ograniczenia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres próby

wynoszący rok.

Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 20 lutego 2014 r.

St. szer. R. W. na podstawie rozkazu personalnego nr 36 Dowódcy […] z

dnia 18 października 2013 r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i

przeniesiony do rezerwy wskutek upływu czasu służby określonego w kontrakcie,

przy czym zwolnienie ze służby nastąpiło z dniem 6 listopada 2013 r.

Kasację od tego wyroku na niekorzyść skazanego w dniu 24 lipca 2014 r.

złożył Zastępca Prokuratora Generalnego Naczelny Prokurator Wojskowy

zarzucając temu orzeczeniu „rażące, a przy tym mające istotny wpływ na treść

orzeczenia naruszenie prawa materialnego, a to art. 34 § 2 pkt 2 k.k. i art. 35 § 1 i 2

k.k., polegające na orzeczeniu wobec skazanego st. szer. rez. R. W. kary

ograniczenia wolności bez obligatoryjnego nałożenia nań obowiązku wykonywania

nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne i określenia wymiaru tej pracy

w stosunku miesięcznym albo orzeczenia potrącenia od 10 do 25% wynagrodzenia

za pracę w stosunku miesięcznym na cel społeczny wskazany przez sąd”.

W oparciu o to skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części

dotyczącej kary i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania

Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu.

Na rozprawie przed Sądem Najwyższym prokurator Naczelnej Prokuratury

Wojskowej poparł złożoną kasację.

W tej sytuacji Sąd Najwyższy zważył co następuje.

3

Kasacja Zastępcy Prokuratora Generalnego Naczelnego Prokuratora

Wojskowego jest zasadna.

W chwili orzekania st. szer. R. W. był już osobą cywilną, co przy wymierzaniu

kary ograniczenia wolności obligowało sąd do stosowania wobec niego przepisów

rozdziału IV części ogólnej Kodeksu karnego

Przepisy te - art. 34 i art. 35 k.k. - przewidują dwie postacie wykonywania

kary ograniczenia wolności, które - poza rygorami określonymi w art. 34 § 2 pkt 1 i

pkt 3 k.k. - polegają albo na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej

pracy na cele społeczne w wymiarze od 20 do 40 godzin w stosunku miesięcznym

(art. 34 § 2 pkt 2 k.p.k. i art. 35 § 1 k.k.), albo na potrąceniu od 10 do 25 procent

wynagrodzenia za pracę w stosunku miesięcznym na cel społeczny wskazany

przez sąd (art. 35 § 2 k.k.). Bez znaczenia przy tym jest fakt, że w przedmiotowej

sprawie wykonanie orzeczonej kary ograniczenia wolności zostało warunkowo

zawieszone. Nawet bowiem zastosowanie tego dobrodziejstwa nie zwalniało sądu

z obowiązku nałożenia na skazanego konkretnego sposobu wykonania tej kary (por.

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2005 r., sygn. WK 10/05 - OSNwSK

2005/1/1046). Niewykonanie tego obowiązku spowodowało faktyczny brak

możności ewentualnego zarządzenia wykonania kary.

Przy ponownym rozpoznaniu Sąd pierwszej instancji powinien zdecydować

jaką postać przyjmie kara ograniczenia wolności wymierzona st. szer. R. W.

(wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne albo potrącenie

wynagrodzenia za pracę w stosunku miesięcznym na cel społeczny wskazywany

przez sąd oraz jej wymiar (art. 34 § 2 pkt 2 k.k., art. 35 § 1 i 2 k.k.).

Mając to na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.