V CSK 625/13

Sygn. akt V CSK 625/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 września 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (przewodniczący)

SSN Marta Romańska (sprawozdawca)

SSN Maria Szulc

w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej W.

przeciwko W. Sp. z o.o.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 18 września 2014 r.,

skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego

w […]

z dnia 6 czerwca 2013 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu

Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

2

Powód - Spółdzielnia Mieszkaniowa W. wniosła o zasądzenie od W. Sp. z

o.o. kwoty 155.171,06 zł z ustawowymi odsetkami jako wynagrodzenia za

bezumowne korzystanie z lokalu użytkowego przy ul. K. […].

Pozwany – W. Sp. z o.o. wniósł o oddalenie powództwa i zaprzeczył

twierdzeniom faktycznym powoda, zakwestionował wysokość wyliczonego przez

niego wynagrodzenia za korzystanie z lokalu oraz podniósł zarzut przedawnienia

roszczenia.

Wyrokiem z 3 sierpnia 2012 r. Sąd Okręgowy w W. uwzględnił powództwo co

do kwoty 153.766,35 zł, po ustaleniu, że 1 marca 1999 r. powód zawarł z

pozwanym umowę najmu lokalu użytkowego przy ul. K. o powierzchni 344,10 m2

na

czas nieokreślony. Najemca zobowiązał się do płacenia wynajmującemu

miesięcznego czynszu najmu i należnego podatku VAT od 16 marca 1999 r. w

kwocie 14 zł/m2

x 344,10 m2

= 4.817,40 zł netto (5.877,23 zł brutto) oraz

dodatkowych opłat w okresie grzewczym z tytułu dostawy energii cieplnej dla

potrzeb centralnego ogrzewania i ciepłej wody wraz z należnym podatkiem VAT.

Strony ustaliły, że najemca może podnająć lokal osobie trzeciej, ale rozliczenia z

tytułu podnajmu miały obciążać najemcę i podnajemcę. Umowa mogła być

wypowiedziana jeżeli najemca dopuści się zwłoki z zapłatą czynszu co najmniej za

dwa pełne okresy płatności albo będzie używał przedmiotu najmu niezgodnie z

warunkami umowy.

Pozwany podnajął część lokalu o powierzchni 108 m2

B. K., która miała

wobec niego zaległości czynszowe.

Uchwałą z 1 lutego 2007 r. zarząd powoda zadecydował o rozwiązaniu

umowy najmu lokalu użytkowego ze skutkiem na dzień 28 lutego 2007 r. w związku

z zaleganiem przez najemcę z zapłatą czynszu ponad dwa pełne okresy płatności

oraz zezwolił na zorganizowanie przetargu w trybie pisemnego przetargu

ofertowego z zachowaniem konkurencji na wyszukanie nowego najemcy lokalu.

Powód złożył pozwanemu oświadczenie o wypowiedzeniu umowy ze

skutkiem na 28 lutego 2007 r. Po tym terminie pozwany nie wydał mu jednak lokalu.

W okresie bezumownego korzystania przez pozwanego z lokalu powód wystawiał

3

faktury VAT i obciążał pozwanego kwotami do zapłaty. Pierwsza taka faktura

została wystawiona 10 lipca 2007 r., a ostatnia - 7 listopada 2008 r. Stwierdziwszy,

że od należności z tytułu bezumownego korzystania z lokalu nie nalicza się podatku

VAT, 11 marca 2010 r. powód, w miejsce tych faktur, wystawił noty obciążeniowe

za kolejne miesiące; pierwsza dotyczyła czerwca 2007 r., a ostatnia lipca 2009 r.

Pozwany 29 czerwca 2009 r. wydał powodowi lokal w toku wszczętego

przeciwko niemu postępowania egzekucyjnego, a 22 marca 2010 r. powód wezwał

go o zapłatę kwoty 155.171,06 zł z tytułu odszkodowania za bezumowne

korzystanie z lokalu.

Sąd Okręgowy uznał, że powództwo w przeważającej części zasługiwało na

uwzględnienie, a żądanie zapłaty należności za bezumowne korzystanie z lokalu

mogło mieć podstawę w przepisach o najmie (art. 675 k.c.) lub o wynagrodzeniu za

korzystanie z rzeczy (art. 224-225 i art. 230 k.c.). Właściciel nieruchomości może

przy tym wybrać, na jakiej podstawie faktycznej i prawnej opiera żądania,

co determinuje postępowanie i zastosowanie odpowiednich przepisów. Skoro

powód w pozwie wskazał, że łączyła go z pozwanym umowa najmu i powołując się

na ten stosunek wystąpił o zapłatę należności za bezumowne korzystanie

w związku z jej wygaśnięciem, to dostatecznie wyjaśnił, że swoje żądanie wywodzi

z przepisów o nienależytym wykonaniu umowy najmu, a nie z art. 224-225 i art. 230

k.c. Termin przedawnienia takiego roszczenia nie może być ustalony na podstawie

art. 229 k.c. Żądanie powoda nie jest objęte dyspozycją art. 677 k.c., a zatem ma

do niego zastosowanie art. 118 k.c. i ulega ono przedawnieniu w terminie trzech lat,

jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W dacie wniesienia

pozwu roszczenie to było przedawnione w części dotyczącej odszkodowania za

bezumowne korzystanie z lokalu w czerwcu 2007 r., to jest co do kwoty 1.404,71 zł.

Żądanie zapłaty obejmujące okres od lipca 2007 r. do czerwca 2009 r. zasługiwało

na uwzględnienie w całości, gdyż wynagrodzenie zostało prawidłowo wyliczone,

a powód dochodził należności za poszczególne miesiące bezumownego

korzystania z lokalu w wysokości netto ostatnio ustalonej umownie z pozwanym.

Wyrokiem z 6 czerwca 2013 r., w uwzględnieniu apelacji pozwanego od

wyroku Sądu Okręgowego z 3 sierpnia 2012 r., Sąd Apelacyjny zmienił ten wyrok w

4

ten sposób, że powództwo oddalił oraz stosownie orzekł o kosztach.

Sąd Apelacyjny za zasadny uznał zarzut naruszenia obowiązującego do

3 maja 2012 r. art. 47912

§ 1 k.p.c., gdyż roszczenie zgłoszone w pozwie, mimo

niepowołania wprost przepisu prawa materialnego, było roszczeniem właściciela

wywodzonym z art. 224 i n. k.c., na co wskazuje stwierdzenie, że „na kwotę

dochodzoną pozwem składa się wynagrodzenie z tytułu bezumownego korzystania

z lokalu”. Powód nie był uprawniony do zmiany podstawy faktycznej i prawnej

powództwa wniesionego w okresie obowiązywania art. 47912

§ 1 k.p.c., tak więc

należało je rozpoznać jako dotyczące roszczenia o wynagrodzenie za bezumowne

korzystanie z lokalu, a takie roszczenie jest przedawnione na postawie przepisu art.

229 k.c.

W ocenie Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy naruszył też art. 321 § 1 k.p.c.,

bowiem wydał wyrok w oparciu o podstawę niepowołaną przez stronę (art. 471

k.c.), w sytuacji gdy powód wskazał, że dochodzi należności z tytułu wynagrodzenia

za bezumowne korzystanie z lokalu, a podstawą orzeczenia nie mogą być

okoliczności faktyczne, których powód nie objął swymi twierdzeniami. W uchwale

składu siedmiu sędziów z 10 lipca 1984 r. (III CZP 20/84, OSNCP 1984, nr 12, poz.

209), Sąd Najwyższy wskazał, że w większości wypadków bezumownego

zajmowania lokali roszczenia o należności z tego tytułu znajdują podstawę

w przepisach o ochronie własności, nie jest jednak wyłączone występowanie w tego

rodzaju sprawach z roszczeniami odszkodowawczymi według przepisów o czynach

niedozwolonych lub przepisów o niewykonaniu lub nienależytym wykonaniu

umowy, jeśli spełnione będą warunki uzasadniające roszczenia tego typu.

Natomiast w wyroku z 7 lutego 2006 r. (IV CK 400/05) Sąd Najwyższy wyjaśnił,

że „przepisy art. 224-225 i art. 230 k.c. nie są w stosunku do art. 471 k.c.

przepisami szczególnymi i z tej przyczyny kumulacja norm nie jest wyłączona.

Wybór jednego ze zbiegających się roszczeń pozostawiony został uprawnionemu,

który - dokonując wyboru - musi jednak wybrać całość skutków prawnych danej

normy. Wynajmujący, względem którego najemca nie wykonał obowiązku

przewidzianego w art. 675 § 1 k.c., gdy dochodzi roszczenia odszkodowawczego

musi wykazać, że na skutek niezwrócenia mu w terminie przedmiotu najmu poniósł

określony uszczerbek w swym majątku. Tego powód w toku procesu nie wykazał

5

i nie powoływał się też na poniesienie szkody, która byłaby następstwem

niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania (art. 471 k.c.). Gdyby

nawet oceniać roszczenie powoda na podstawie art. 471 k.c., to należałoby je

uznać za niewykazane.

Od 2007 r. strony nie pozostawały w jakichkolwiek stosunkach

zobowiązaniowych, a zatem wobec wyraźnie sformułowanej podstawy faktycznej

żądania „wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z lokalu" w sprawie

zastosowanie mogą mieć tylko przepisy art. 224 i następne k.c., w tym również

przepis dotyczący przedawnienia wzajemnych roszczeń między właścicielem

a samoistnym posiadaczem (art. 229 k.c.). Właściciel może wprawdzie dochodzić

roszczeń o „zaległe” wynagrodzenie z uwzględnieniem ogólnych terminów

przedawnienia wynikających z art. 118 k.c., z tym dalszym zastrzeżeniem, że po

wydaniu rzeczy obowiązuje go dodatkowy roczny termin ich przedawnienia, liczony

od daty zwrotu rzeczy. Art. 229 k.c. dotyczy roszczeń nieprzedawnionych i skraca

termin ich dochodzenia do jednego roku od zwrotu rzeczy. Zatem tylko w okresie

jednego roku od daty zwrotu rzeczy właściciel może dochodzić wynagrodzenia

za cały - nieprzekraczający jednak lat dziesięciu - czas korzystania z jego rzeczy

przez posiadacza w złej wierze. Tylko w tym czasie może też domagać się zwrotu

opłat za eksploatowanie lokalu (opłaty za zużycie wody, odprowadzanie ścieków,

wywóz odpadów, podatki). Bieg rocznego terminu, o którym mowa w art. 229 k.c.

rozpoczął się w dniu wydania lokalu (29 czerwca 2009 r.), a zatem termin ten

upłynął 29 czerwca 2010 r. i roszczenie zgłoszone w pozwie wniesionym w 29 lipca

2010 r. było już przedawnione.

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego z 6 czerwca 2013 r.

powód zarzucił, że orzeczenie to zapadło z naruszeniem prawa materialnego

(art. 3983

§ 1 pkt 1 k.p.c.), to jest art. 230 k.c. przez przyjęcie, że po zakończeniu

stosunku najmu ten przepis znajdował zastosowanie do rozliczeń między

stronami zamiast art. 675 k.c. i art. 471 k.c. oraz z naruszeniem prawa

procesowego (art. 3983

§ 1 pkt 2 k.p.c.), to jest art. 47912

k.p.c. poprzez jego

nieuzasadnione zastosowanie.

Powód wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy

6

Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

1. Art. 47912

k.p.c., uchylony z dniem 3 maja 2012 r., a obowiązujący w dacie

wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie, stanowił, że w pozwie powód jest

obowiązany podać wszystkie twierdzenia oraz dowody na ich poparcie pod rygorem

utraty prawa powoływania ich w toku postępowania, chyba że wykaże, że ich

powołanie w pozwie nie było możliwe albo że potrzeba powołania wynikła później.

Ustalone w art. 187 § 1 k.p.c. wymagania pozwu jako pisma procesowego,

inicjującego postępowanie cywilne, obejmują poza ogólnymi warunkami jakie

spełniać powinny pisma procesowe, jedynie obowiązek dokładnego określenia

żądania oraz przytoczenia uzasadniających je okoliczności faktycznych.

W uzasadnieniu wyroku z 28 marca 2014 r., III CSK 156/13, nie publ., wydanym

w zbliżonych okolicznościach, jak w niniejszej sprawie, Sąd Najwyższy,

w podsumowaniu dorobku orzeczniczego dotyczącego związania sądu zgłoszonym

żądaniem, wyjaśnił, że ustawodawca nie wymaga, by powód określał podstawę

prawną dochodzonego żądania, gdyż jego kwalifikacja prawna jest obowiązkiem

sądu. Oznacza to, że nawet wskazanie jej przez powoda nie jest wiążące dla sądu,

który w ramach dokonywanej subsumcji jest zobowiązany do oceny roszczenia

w aspekcie wszystkich przepisów prawnych, które powinny być zastosowane jako

mające oparcie w ustalonych faktach (por. orzeczenia Sądu Najwyższego

z 13 czerwca 1947 r., C III 137/47, OSNC 1948, nr 1, poz. 20, z 2 maja 1957 r.,

II CR 305/57, OSNC 1958, nr 3, poz. 72; wyrok z 15 września 2004 r., III CK

352/03, nie publ.). Podanie błędnej podstawy prawnej nie może wywołać

negatywnych skutków dla powoda, ale wskazanie w pozwie przez profesjonalnego

pełnomocnika powoda podstawy prawnej żądania, mimo braku takiego obowiązku,

może spowodować ukierunkowanie postępowania i pozwolić na zidentyfikowanie

charakteru zgłoszonego żądania, a zatem i okoliczności decydujących o jego

zasadności (por. wyrok Sądu Najwyższego z 23 lutego 1999 r., I CKN 252/98,

OSNC 1999, nr 9, poz. 152). Ukierunkowanie to nie może jednak oznaczać

formalnego związania sądu podaną podstawą prawną zwłaszcza, gdy okoliczności

faktyczne mogą stanowić oparcie dla innej, adekwatnej podstawy prawnej

7

(por. wyrok Sądu Najwyższego z 28 lutego 2002 r., III CKN 182/01, nie publ.).

W niniejszej sprawie powód podał, że żąda zasądzenia konkretnej sumy

z odsetkami. Przytoczył również okoliczności faktyczne, z których wywodził

obowiązek pozwanego. Powód w pozwie nie powoływał się na to, że jest

właścicielem lokalu wynajętego pozwanemu, natomiast powołał się na zawarcie

z pozwanym umowy najmu oraz jej rozwiązanie i na to, że pozwany – wbrew -

obowiązkowi - nie wydał mu przedmiotu najmu po zakończeniu tego stosunku

prawnego, lecz nadal go używał. Trafnie zauważył Sąd Apelacyjny,

że w lakonicznym uzasadnieniu pozwu dochodzone świadczenie nazwane zostało

przez powoda wynagrodzeniem za bezumowne korzystanie z nieruchomości, ale

uszło jednak uwadze tego Sądu, że w każdej nocie obciążeniowej wystawionej

przez powoda i dołączonej do pozwu jako dowód dochodzonego roszczenia jest

mowa nie o wynagrodzeniu za korzystanie z nieruchomości, ale o odszkodowaniu,

a obok powód podawał wysokość opłat za zużytą przez pozwanego wodę,

odprowadzenie ścieków, ogrzewanie wody i lokalu. Roszczenie powoda zostało

zatem w dostateczny sposób zindywidualizowane, co nie musi oznaczać,

że zostało dostatecznie wykazane, a jego stwierdzenie, że żądana kwota stanowi

wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z nieruchomości przez byłego najemcę,

nie mogło prowadzić do wyłączenia zastosowania innej podstawy prawnej niż

art. 224 i 225 w związku z art. 230 k.c.

Związanie sądu przy wyrokowaniu żądaniem, stanowi wyraz obowiązywania

zasady dyspozycyjności i oznacza niedopuszczalność orzekania co do przedmiotu,

który nie był objęty żądaniem, ani ponad żądanie (art. 321 k.p.c.). Ze względu na to,

że powód nie ma obowiązku przytaczania w pozwie podstawy prawnej

dochodzonego roszczenia, dopuszczalne jest zasądzenie roszczenia wynikającego

z przytoczonej przez niego podstawy faktycznej. Jednolite jest stanowisko

Sądu Najwyższego, akceptowane w doktrynie, że przyjęcie przez sąd innej

podstawy prawnej niż wskazana przez powoda nie stanowi wyjścia poza granice

żądania, określone art. 321 k.p.c. (wyroki: z 15 kwietnia 2003 r., V CKN 115/01,

z 15 września 2004 r., III CK 352/03; z 6 grudnia 2006 r., IV CSK 269/06;

z 24 maja 2007 r., V CSK 25/07, OSNC - ZD 2008, nr 2, poz. 32; z 27 marca

2008 r., II CSK 524/07; z 20 lutego 2008 r., II CSK 449/07).

8

W podsumowaniu tego wątku trzeba stwierdzić, że powód w pozwie określił

dochodzoną kwotę i okoliczności faktyczne, które miały usprawiedliwiać jego

żądanie. Kwotę tą nazwał w pozwie „wynagrodzeniem za korzystanie z lokalu” ale

w dokumentach dołączonych do pozwu, mających stanowić dowód dochodzonego

roszczenia, konsekwentnie posługiwał się określeniem „odszkodowanie”. Do czasu

ukończenia postępowania powód nie przytoczył żadnych dalszych twierdzeń na

temat żądania pozwu i dowodów dla ich wykazania, a zatem nie sposób przyjąć,

by prowadził proces sprzecznie z art. 47912

k.p.c. Uprawnieniem Sądu pierwszej

instancji było dokonanie oceny żądania powoda na mającej do niego zastosowanie

podstawie prawnej i z tego obowiązku Sąd pierwszej instancji właściwie się

wywiązał. Oczywiście, nie przesądza to kwestii, czy trafne było stanowisko tego

Sądu o wykazaniu roszczenia przez powoda we wszystkich składających się na

nie częściach.

2. Za ustalone w orzecznictwie Sądu Najwyższego trzeba uznać stanowisko,

wyrażone m.in. w wyroku z 18 maja 2011 r., III CSK 263/10, Lex nr 1129122, że

w razie istnienia pomiędzy stronami stosunku prawnego, będącego podstawą

posiadania cudzej rzeczy, rozliczenie nastąpić powinno według reżimu prawnego

normującego ten stosunek prawny, bo przepisy art. 224 do 230 k.c. nie mają

zastosowania do stosunku umownego między właścicielem a inną osobą,

na podstawie którego korzystała ona z rzeczy za zgodą właściciela. W takim

wypadku, w pierwszej kolejności, stosować należy postanowienia umowy, a w razie

jej braku lub odpadnięcia tytułu, przepisy Kodeksu cywilnego o zobowiązaniach.

W nawiązaniu do tego poglądu i w jego rozwinięciu, w wyroku z 23 listopada

2011 r., IV CSK 161/11, Lex nr 1130300, Sąd Najwyższy wyjaśnił, że jeżeli mimo

ustania stosunku obligacyjnego, posiadacz utrzymuje się w posiadaniu rzeczy, jego

sytuację kształtuje przepis art. 230 k.c., co dla właściciela, z uwagi na brzmienie

przepisu in fine („o ile z przepisów regulujących ten stosunek nie wynika nic

innego”) oznacza brak pełnego powrotu do sytuacji prawnej sprzed nawiązania

stosunku obligacyjnego. Nastąpi to dopiero po wygaśnięciu wszystkich wzajemnych

roszczeń i zarzutów, których podstawą był ten szczególny stosunek prawny

jaki łączył właściciela z posiadaczem.

Niezwrócenie przedmiotu najmu przez najemcę w umówionym terminie lub

9

też po rozwiązaniu umowy najmu w wyniku wypowiedzenia narusza przepis

art. 675 § 1 k.c. i stanowi nienależyte wykonanie umowy. Taki stan stwarza

obowiązek naprawienia wynikłej z niego szkody na podstawie art. 471 k.c. Zakres

takiego odszkodowania określa przepis art. 361 § 2 k.c., a więc w zasadzie

obejmuje ono straty, które poszkodowany poniósł oraz korzyści, których nie

osiągnął z powodu niezwrócenia lokalu we właściwym terminie. Wprawdzie

w praktyce powstała szkoda będzie się z reguły równać należnościom

czynszowym, które wynajmujący osiągnąłby, gdyby wynajął lokal mieszkalny innej

osobie, jednakże wyjątkowo może to być szkoda wyższa, np. w sytuacji, gdy

wynajmujący ponosi straty, nie mogąc sam w danym lokalu zamieszkać i należycie

prowadzić przyległego do tego lokalu gospodarstwa rolnego, lub musi mieszkać

w innym lokalu, za który płaci czynsz wyższy niż należny od lokalu na własnej

nieruchomości (tak w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów SN z 10 lipca

1984 r., III CZP 20/84, OSNC 1984, nr 12, poz. 209).

Ma rację Sąd Apelacyjny, o ile - z odwołaniem się do poglądu wyrażonego

w wyroku Sądu Najwyższego z 11 marca 1999 r., III CKN 198/98, ONSC 1999, nr

10, poz. 175 - twierdzi, że niewykonanie przez najemcę obowiązku terminowego

zwrotu rzeczy najętej uprawnia wynajmującego do żądania na podstawie art. 471

k.c. odszkodowania obejmującego korzyść, jaką mógłby otrzymać, gdyby zwrócono

mu rzecz w terminie. Zważywszy jednak, że odszkodowanie takie obejmuje lucrum

cessans niezbędne jest wówczas wykazanie prawdopodobieństwa uzyskania

korzyści w stopniu graniczącym z pewnością, że gdyby nie zachowanie się

dotychczasowego najemcy, to powód by tę korzyść uzyskał. Wymaga to

wykazania, że korzyść w przedstawionych okolicznościach była możliwa do

osiągnięcia.

Powód w niniejszej sprawie za korzystanie przez pozwanego z lokalu do

czasu przymusowego wykonania obowiązku jego zwrócenia powodowi naliczał taki

czynsz, jaki byłby mu należny, gdyby trwała umowa najmu w kształcie

uzgodnionym z pozwanym. Już w pozwie powód zgłosił dowód z uchwały jego

organów o przeznaczeniu lokalu wynajmowanego przez pozwanego w związku

z wypowiedzeniem mu umowy najmu do dalszego wynajmowania. Innych środków

dowodowych dla wykazania okoliczności doniosłych dla roszczenia

10

odszkodowawczego nie zgłaszał. Do Sądów meriti należy ocena, czy zaoferowane

dowody dostatecznie wykazują, że powód znalazłby osobę gotową zawrzeć z nim

umowę najmu lokalu użytkowego poprzednio wynajmowanego przez pozwanego,

że stałoby się to natychmiast po wydaniu przedmiotu najmu, gdyby pozwany

wykonał ten swój umowny obowiązek, a powód mógł ustalić z przyszłym najemcą

czynsz równy temu, jaki poprzednio uzgodnił z pozwanym. Kwestią wymagającą

odrębnego rozważenia jest natomiast to, że na dochodzoną pozwem kwotę

składały się także opłaty wydatkowane przez powoda dla dostawców mediów

(według dołączonych do pozwu not obciążeniowych) przez czas, w którym pozwany

nie wykonywał obowiązku zwrotu lokalu. Jeśli wysokość należności z tego tytułu

była uzależniona od zużycia przez osobę korzystająca z lokalu, to powód miał

obowiązek zapłacenia tych należności przedsiębiorcom, z którymi łączyły

go stosowane dlatego, że zużywał je pozwany wstrzymujący się od wykonania

obowiązku wydania lokalu. To, czy powód wynająłby lokal innemu najemcy, czy by

tego nie zrobił, może nie pozostawać w jakimkolwiek związku z powinnością

zapłacenia za media zużyte przez pozwanego.

Skoro trafne okazały się zarzuty naruszenia przez Sąd Apelacyjny art. 47912

k.p.c. oraz art. 230 k.c., to na podstawie art. 39815

§ 1 k.p.c. i - co do kosztów

postępowania - art. 108 § 2 k.p.c. w zw. z art. 39821

i art. 391 § 1 k.p.c., Sąd

Najwyższy orzekł, jak w sentencji.