III KK 288/14

Sygn. akt III KK 288/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 września 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Przemysław Kalinowski (przewodniczący)

SSN Andrzej Ryński

SSN Dorota Rysińska (sprawozdawca)

Protokolant Jolanta Włostowska

w sprawie P. B. i I. Ł.

skazanych z art. 279 § 1 i in.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

w dniu 25 września 2014 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego

od wyroku Sądu Rejonowego w E.

z dnia 22 maja 2014 r.

uchyla wyrok w zaskarżonej części orzeczenia o karach

wymierzonych P. B. i I. Ł. i sprawę w tym zakresie przekazuje

Sądowi Rejonowemu w E. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

2

Prokurator Generalny zaskarżył kasacją, wniesioną na korzyść P. B. i I. Ł.,

prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w E. z dnia 22 maja 2014 r. – w części

orzeczenia o karze. W skardze tej zarzucił temu orzeczeniu

„rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa

procesowego i materialnego, tj. art. 343 § 1 i 6 k.p.k. w zw. z art. 335 § I k.p.k.

polegające na uwzględnieniu dołączonego do aktu oskarżenia wniosku prokuratora

o skazanie P. B. i I. Ł. bez przeprowadzenia rozprawy, zmodyfikowanego

następnie przez prokuratora na posiedzeniu i zaakceptowanego przez obu

oskarżonych i ich obrońcę i wymierzenie im kar łącznych za zbiegające się

przestępstwa w wysokości po 2 lata pozbawienia wolności z warunkowym

zawieszeniem ich wykonania na okres 5 lat próby, podczas gdy obaj oskarżeni w

zgłoszonym uprzednio wniosku zaakceptowanym przez prokuratora zaproponowali

wymierzenie im kar łącznych w wymiarze po 2 lata pozbawienia wolności z

warunkowym zawieszeniem ich wykonania na okres 4 lat”. Na podstawie tak

sformułowanego zarzutu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w

części orzeczenia o karze i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego

rozpoznania Sądowi Rejonowemu w E.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zarzut kasacji jest w stopniu oczywistym zasadny, co potwierdza

stwierdzony stan sprawy.

Mianowicie, Prokurator Rejonowy skierował do Sądu Rejonowego w E. akt

oskarżenia przeciwko P. B. i I. Ł., zarzucając im wspólne i w porozumieniu

popełnienie dwóch kradzieży oraz pięciu kradzieży z włamaniem. Do aktu

oskarżenia prokurator dołączył, w trybie art. 335 § 1 k.p.k., wniosek o wydanie

wobec oskarżonych wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy i

wymierzenie oskarżonym uzgodnionych z nimi (takich samych) kar jednostkowych

za poszczególne, ujęte w ciągi przestępstwa oraz orzeczenie, na podstawie art. 91

§ 2 k.k., kar łącznych w rozmiarze 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym

zawieszeniem ich wykonania na okres 4 lat, z oddaniem oskarżonych w okresie

próby pod dozór kuratora sądowego i zobowiązaniem ich do kontynuowania nauki,

nadto orzeczenie wobec każdego z oskarżonych, na podstawie art. 46 § 1 k.k.,

3

obowiązku naprawienia szkody przez zapłatę kwoty 125 zł na rzecz W. S. oraz

kwoty 1 650 zł na rzecz B. C.

W dniu 22 maja 2014 r. Sąd Rejonowy przeprowadził w przedmiocie

opisanego wniosku posiedzenie, w trakcie którego prokurator wniosek ten

zmodyfikował, uzupełniając go o zobowiązanie oskarżonych do naprawienia, na

podstawie art. 46 § 1 k.k., szkody także na rzecz M. C. Tak uzupełniony wniosek

został zaakceptowany przez obrońcę oskarżonych, który przedłożył ich pisemne

oświadczenia o zgodzie na tę modyfikację.

Na powyższym posiedzeniu Sąd Rejonowy, orzekając w trybie art. 343 § 1

k.p.k. w zw. z art. 335 § 1 k.p.k., wydał wyrok skazujący P. B. i I. Ł. za popełnienie

zarzucanych im czynów. Porównanie jego treści z treścią złożonego wniosku o

wydanie wyroku bez przeprowadzenia rozprawy przekonuje, że Sąd Rejonowy

orzekł wobec oskarżonych kary jednostkowe i kary łączne oraz środki karne i

probacyjne, a także dozór – zgodnie z rozpoznawanym na posiedzeniu wnioskiem.

Orzekł natomiast odmiennie co do długości okresu próby warunkowego

zawieszenia wymierzonych obu oskarżonym kar łącznych pozbawienia wolności,

określając okres 5-letni w miejsce uzgodnionego między stronami okresu 4-

letniego.

W powyższej sytuacji trafnie podnosi Prokurator Generalny, że opisany

wyrok, we wskazanej części orzeczenia o karze, został wydany z rażącym

naruszeniem przepisów prawa wskazanych w zarzucie kasacji. Z treści art. 343 § 1

i 6 k.p.k. jednoznacznie bowiem wynika, że w wypadku uwzględnienia przez sąd

wniosku złożonego na podstawie art. 335 § 1 k.p.k., jego obowiązkiem jest

wydanie wyroku zgodnego z tym wnioskiem. Nie jest zatem możliwe żadne

odstępstwo w treści rozstrzygnięcia od treści przyjętego między prokuratorem a

oskarżonym porozumienia co do wymiaru kary i środków karnych, stanowiącego o

istocie trybu konsensualnego, uregulowanego w wymienionych przepisach, przy

czym niezbędne jest podkreślenie, że złożony wniosek podlega kontroli sądu tak

pod względem faktycznym i prawnym, jak i w zakresie proponowanego rozmiaru

represji karnej. Ukształtowane stanowisko Sądu Najwyższego (także judykaty

przywołane w kasacji) przekonuje, że uznanie przez sąd za niezbędną korekty

wniosku w jakimkolwiek zakresie – również w zakresie długości okresu probacji,

4

wymaga bądź uprzedniego przeprowadzenia stosownych uzgodnień między

stronami, bądź skierowania sprawy do rozpoznania na zasadach ogólnych, jak

stanowi przepis art. 343 § 7 k.p.k. Odmienne w tym przedmiocie postąpienie Sadu

Rejonowego w niniejszej sprawie (zapewne wynikające z przeoczenia), świadczy

więc o opisywanej wadliwości zaskarżonego kasacją wyroku.

Jednocześnie nie ulega wątpliwości, że omawiane uchybienie miało istotny,

niekorzystny dla oskarżonych wpływ na treść wyroku we wskazanej części

orzeczenia o karze, skoro wyznaczony w wyroku okres probacji, jest dłuższy od

wnioskowanego. Rozstrzygnięcie to nie tylko zwiększa dolegliwość wynikającą z

wymierzenia kary, ale również rodzi konsekwencje na przyszłość, choćby co do

późniejszego czasu zatarcia skazania.

Z powyższych powodów Sąd Najwyższy podzielił przedłożony w kasacji

wniosek o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie jej w tym zakresie

do ponownego rozpoznania – w celu naprawienia omówionej powyżej wady

orzeczenia.

Uwzględniając zatem kasację w trybie określonym przepisem art. 535 § 5

k.p.k., Sąd Najwyższy orzekł, jak w wyroku.