III KRS 40/14

Sygn. akt III KRS 40/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 września 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Korzeniowski (przewodniczący)

SSN Krzysztof Staryk

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska (sprawozdawca)

w sprawie z odwołania A. B.

od uchwały Nr …/2014 z dnia … 2014 r. w przedmiocie przedstawienia wniosku o

powołanie do pełnienia urzędu na dwa wolne stanowiska sędziowskie w Sądzie

Rejonowym w O., ogłoszone w Monitorze Polskim,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 24 września 2014 r.,

oddala odwołanie.

UZASADNIENIE

Uchwałą nr …/2014 z dnia … 2014 r. Krajowa Rada Sądownictwa

postanowiła: 1/ przedstawić Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o

powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Rejonowego w O.

kandydaturę referendarza sądowego I. K. i kandydaturę prokuratora A. P.; 2/ nie

przedstawiać Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie do

pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Rejonowego w O. kandydatur:

asystent A. B., asystent W. B., asystent M. B., asystent E. D., referendarz T. D.,

2

starszego referendarza I. G., referendarza I. H. G., referendarza Ł. G., asystent A.

K., asystent K. K., referendarz W. K. – S., asystenta Z. M., referendarza P. M.,

referendarz A. M. – R., asystent A. N., referendarza J. P., asystenta T. P.,

referendarz I. R., referendarza Ł. S., asystent I. S., referendarza A. S., asystent A.

S., asystent M. S., referendarza W. Ś., asystent A. T. – K. i asystenta W. W.; 3/

umorzyć postępowanie w zakresie dotyczącym kandydatury J. Z.

W uzasadnieniu uchwały podano, że na dwa wolne stanowiska sędziowskie

w Sądzie Rejonowym w O., ogłoszone w Monitorze Polskim, zgłosiło się

dwudziestu dziewięciu kandydatów. Zespół członków Krajowej Rady Sądownictwa

na posiedzeniu w dniu 17 marca 2014 r. postanowił jednogłośnie rekomendować

Krajowej Radzie Sądownictwa na wakujące stanowiska kandydatury I. K. –

referendarza w Sądzie Rejonowym w S. oraz A. P. – prokuratora Prokuratury

Rejonowej w K.

Krajowa Rada Sądownictwa uznała, że w obecnej procedurze nominacyjnej

najlepszymi kandydatami spośród wszystkich osób ubiegających się o dwa wolne

stanowiska sędziowskie w Sądzie Rejonowym w O. są referendarz I. K. i prokurator

A. P. Rada kierowała się przedstawionymi przez Zespół jej członków

rekomendacjami, uwzględniającymi ocenę kwalifikacji kandydatów, stwierdzając że

są to osoby o wysokich kwalifikacjach zawodowych, sumienne, starannie

wykonujące swoje obowiązki, a ich praca została bardzo dobrze oceniona przez

przełożonych, sędziów wizytatorów, uzyskali też wysokie poparcie środowiska

sędziowskiego. Oboje kandydaci uzyskali pozytywne opinie Kolegium Sądu

Okręgowego w K., a na posiedzeniu Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Sądu

Okręgowego w K. – najwyższe (I. K.) oraz drugie najwyższe (A. P.) poparcie dla

swoich kandydatur. Te okoliczności spowodowały, że w trakcie posiedzenia

Krajowej Rady Sądownictwa w dniu 19 marca 2014 r. na kandydaturę:

 I. K. oddano 19 głosów „za”, 0 głosów „przeciw” i 0 głosów wstrzymujących

się, udzielając tej kandydaturze poparcia bezwzględną większością głosów;

 A. P. oddano 19 głosów „za”, 0 głosów „przeciw” i 0 głosów wstrzymujących

się, udzielając tej kandydaturze poparcia bezwzględną większością głosów;

 A. B. nie oddano głosów „za”, oddano natomiast 1 głos „przeciw” oraz 18

głosów „wstrzymujących się”;

3

 W. B. nie oddano głosów „za”, oddano natomiast 3 głosy „przeciw” oraz 16

głosów „wstrzymujących się”;

 M. B. nie oddano głosów „za”, oddano natomiast 2 głosy „przeciw” oraz 17

głosów „wstrzymujących się”;

 E. D. nie oddano głosów „za”, natomiast oddano 7 głosów „przeciw” i 12

głosów „wstrzymujących się”;

 T. D. nie oddano głosów „za”, natomiast oddano 2 głosy „przeciw” oraz 17

głosów „wstrzymujących się”;

 I. G. nie oddano głosów „za”, oddano natomiast 2 głosy „przeciw” oraz 17

głosów „wstrzymujących się”;

 I. G. nie oddano głosów „za”, oddano natomiast 2 głosy „przeciw” oraz 17

głosów „wstrzymujących się”;

 Ł. G. nie oddano głosów „za”, oddano natomiast 2 głosy „przeciw” oraz 17

głosów „wstrzymujących się”;

 A. K. nie oddano głosów „za”, oddano natomiast 1 głos „przeciw” oraz 18

głosów „wstrzymujących się”;

 K. K. nie oddano głosów „za”, oddano natomiast 6 głosów „przeciw” oraz 13

głosów „wstrzymujących się”;

 W. K. – S. nie oddano głosów „za”, oddano natomiast 6 głosów „przeciw”

oraz 13 głosów „wstrzymujących się”;

 Z. M. nie oddano głosów „za”, oddano natomiast 1 głos „przeciw” oraz 18

głosów „wstrzymujących się”;

 P. M. nie oddano głosów „za”, oddano natomiast 1 głos „przeciw” oraz 18

głosów „wstrzymujących się”;

 A. M. – R. nie oddano głosów „za”, oddano natomiast 1 głos „przeciw” oraz

18 głosów „wstrzymujących się”;

 A. N. nie oddano głosów „za”, oddano natomiast 4 głosy „przeciw” oraz 15

głosów „wstrzymujących się”;

 J. P. nie oddano głosów „za”, oddano natomiast 3 głosy „przeciw” oraz 16

głosów „wstrzymujących się”;

 T. P. nie oddano głosów „za”, oddano natomiast 2 głosy „przeciw” oraz 17

głosów „wstrzymujących się”;

4

 I. R. nie oddano głosów „za”, oddano natomiast 4 głosy „przeciw” oraz 15

głosów „wstrzymujących się”;

 Ł. S. nie oddano głosów „za”, oddano natomiast 1 głos „przeciw” oraz 18

głosów „wstrzymujących się”;

 I. S. nie oddano głosów „za”, oddano natomiast 3 głosy „przeciw” oraz 16

głosów „wstrzymujących się”;

 A. S. nie oddano głosów „za”, oddano natomiast 2 głosy „przeciw” oraz 17

głosów „wstrzymujących się”;

 A. S. nie oddano głosów „za”, oddano natomiast 1 głos „przeciw” oraz 18

głosów „wstrzymujących się”;

 M. S. nie oddano głosów „za” i głosów „przeciw”, oddano natomiast 19

głosów „wstrzymujących się”;

 W. Ś. nie oddano głosów „za” i głosów „przeciw”, oddano natomiast 19

głosów „wstrzymujących się”;

 A. T. – K. nie oddano głosów „za”, oddano natomiast 1 głos „przeciw” oraz

18 głosów „wstrzymujących się”;

 W. W. nie oddano głosów „za”, oddano natomiast 1 głos „przeciw” oraz 18

głosów „wstrzymujących się”.

Od powyższej uchwały odwołanie złożyła A. B., skarżąc ją w części

odnoszącej się do przedstawienia Prezydentowi RP wniosku o powołanie do

pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Rejonowego w O. kandydatury A. P.

oraz w odniesieniu do odmowy przedstawienia Prezydentowi RP kandydatury A. B.

na to stanowisko i zarzucając:

1. naruszenie art. 33 ust. 1 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, przez

zaniechanie wszechstronnego rozważenia sprawy na podstawie

udostępnionej dokumentacji, co skutkowało dokonaniem nierzetelnej i

błędnej oceny kwalifikacji skarżącej oraz przekroczeniem zasady swobodnej

oceny kandydatów, które to naruszenie przejawia się w:

 pominięciu okoliczności, że skarżąca od 20 czerwca 2007 r. jest zatrudniona

na stanowisku asystenta sędziego w Sądzie Rejonowym w S. w Wydziale II

Karnym, przez co legitymuje się szerszym zakresem wiedzy i większym

doświadczeniem zawodowym związanym ze stosowaniem prawa karnego,

5

prawa wykroczeń, tudzież procedury karnej i w sprawach o wykroczenia,

przy wykonywaniu zadań z zakresu wymiaru sprawiedliwości, w których to

zadaniach wyraża się istota pracy sędziego,

 pominięciu okoliczności, że skarżąca od 20 czerwca 2007 r. równolegle

świadczy pracę również w Sądzie Rejonowym w S. w Wydziale IV Pracy,

przez co legitymuje się szerszą i bardziej zróżnicowaną wiedzą prawniczą,

tudzież doświadczeniem zawodowym w porównaniu z wiedzą i

doświadczeniem Pana Prokuratora,

 pominięciu korzystnej dla skarżącej opinii Prezesa Sądu Rejonowego w S.,

indywidualnych opinii czterech sędziów Sądu Rejonowego w S., w tym

trzech orzekających w sprawach karnych oraz łącznie sześciu opinii

kwalifikacyjnych sporządzonych przez sędziów Sądu Okręgowego w K. w

sprawach karnych i w sprawach z zakresu prawa pracy,

 przyjęciu, że kandydatura Pana Prokuratora zasługuje na wyróżnienie i jest

lepsza od kandydatury skarżącej ze względu na posiadanie przez tego

kandydata długoletniego, różnorodnego doświadczenia zawodowego i

bardzo wszechstronnej wiedzy merytorycznej, którymi to przymiotami nie

legitymuje się skarżąca, a które to ustalenie pozostaje w sprzeczności z

informacjami dotyczącymi skarżącej wynikającymi z dokumentacji

pozostającej w dyspozycji zespołu członków Rady oraz Krajowej Rady

Sądownictwa,

 pominięciu okoliczności uzyskania przez skarżącą oceny ze studiów

wyższych identycznej z oceną uzyskaną przez Pana Prokuratora oraz

poparcia Kolegium Sądu Okręgowego w K.,

 bezpodstawnym przyjęciu, że skarżąca nie uzyskała nawet zbliżonego

poparcia środowiska sędziowskiego, podczas gdy różnica w wynikach

głosowania Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Sądu Okręgowego w K. nad

kandydaturą skarżącej i Pana Prokuratora zamyka się w liczbie zaledwie 9

głosów,

 bezpodstawnym przyjęciu, że skarżąca nie podnosi swoich kwalifikacji

zawodowych, które to ustalenie pozostaje w sprzeczności z informacjami

dotyczącymi skarżącej, wynikającymi z dokumentacji pozostającej w

6

dyspozycji zespołu członków Rady oraz Krajowej Rady Sądownictwa – a

mianowicie opinii sędziów;

2. naruszenie art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie

Sądownictwa, przez:

 pominięcie przy dokonywaniu oceny kandydatury skarżącej

pierwszorzędnego kryterium kwalifikacji i powiązanego z nim kryterium

doświadczenia zawodowego, co skutkowało nierzetelną oceną kandydatury

skarżącej i bezpodstawnym przyjęciem, że jej kandydatura nie spełnia

kryteriów z art. 35 ust. 2 ustawy w takim stopniu jak kandydatura Pana

Prokuratora,

 przypisaniu zasadniczego znaczenia przy ocenie kandydatury Pana

Prokuratora kryteriom drugorzędnym w porównaniu z kryterium kwalifikacji, a

mianowicie uzyskanej przez niego ocenie z egzaminu prokuratorskiego oraz

poparciu właściwego zgromadzenia ogólnego sędziów,

 zaniechanie odrębnego porównania wyników zastosowania wobec

kandydatów poszczególnych kryteriów oceny, co skutkowało

przekroczeniem granic swobodnego uznania przysługującego Radzie;

3. naruszenie art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie

Sądownictwa, przez sporządzenie uzasadnienia uchwały w sposób

uniemożliwiający poznanie istotnych motywów jej podjęcia.

Odwołująca się wniosła o uchylenie uchwały w zaskarżonym zakresie i

przekazanie sprawy Krajowej Radzie Sądownictwa do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

Analizę prawidłowości zaskarżonej uchwały rozpocząć wypada od

zacytowania treści art. 44 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o

Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz. U. Nr 126, poz. 714 ze zm., dalej ustawa o

KRS), zgodnie z którym uczestnik postępowania może odwołać się do Sądu

Najwyższego z powodu sprzeczności uchwały Rady z prawem, o ile odrębne

przepisy nie stanowią inaczej. Wynikające z tego przepisu prawo zaskarżenia

7

uchwał Rady dotyczy zatem uchwał podejmowanych w sprawach należących do jej

kompetencji, w tym w wymienionych w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o KRS sprawach o

rozpatrzenie i ocenę kandydatów do pełnienia urzędu na stanowiskach sędziów

Sądu Najwyższego oraz stanowiskach sędziowskich w sądach powszechnych,

sądach administracyjnych i sądach wojskowych. W myśl art. 44 ust. 3 ustawy o

KRS, do postępowania przed Sądem Najwyższym w sprawach z odwołań od

uchwał Rady stosuje się przepisy Kodeku postępowania cywilnego o skardze

kasacyjnej, poza przepisem art. 871

k.p.c., ustanawiającym przymus adwokacko –

radcowski w występowaniu przed tymże Sądem. Odesłanie do przepisów Kodeksu

postępowania cywilnego o skardze kasacyjnej implikuje sposób wyznaczenia granic

rozpoznania przez Sąd Najwyższy sprawy zainicjowanej odwołaniem uczestnika

postępowania. Stosownie do art. 39813

§ 1 k.p.c., Sąd Najwyższy rozpoznaje

bowiem skargę kasacyjną w granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw, a z

urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania.

Odnośnie do granic zaskarżenia należy stwierdzić, że odwołanie dotyczy

punktu 1 uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia … 2014 r., zawierającego

postanowienie o przedstawieniu Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej A. P. z

wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu

Rejonowego w O. oraz punktu 2 uchwały w zakresie nieprzedstawienia tej treści

wniosku w odniesieniu do odwołującej się. Są to jednocześnie granice rozpoznania

sprawy przez Sąd Najwyższy.

Co zaś się tyczy podstaw odwołania od uchwały Rady, stanowią je

podniesione przez skarżącą zarzuty naruszenia art. 33 ust. 1, art. 35 ust. 2 i art. 42

ust. 1 ustawy o KRS.

Pozostaje zatem rozważyć zasadność powyższych zarzutów, pamiętając

przy tym, że kognicja Sądu Najwyższego do oceny uchwał Krajowej Rady

Sądownictwa obejmuje wyłącznie badanie, czy uchwała nie pozostaje w

sprzeczności z prawem. Oznacza to, że Sąd Najwyższy nie ma kompetencji do

merytorycznego rozpatrywania kwalifikacji kandydata na sędziego (a tym bardziej

jego kontrkandydatów). Przedmiotem badania ze strony Sądu Najwyższego

pozostaje zatem procedura podejmowania uchwały przez Krajową Radę

Sądownictwa, a nie przesłanki, które zadecydowały o jej treści (por. wyroki Sądu

8

Najwyższego z dnia 15 lipca 2009 r., III KRS 7/09 i III KRS 11/09, niepublikowane,

oraz z dnia 20 października 2009 r., III KRS 13/09, ZNSA 2011 nr 11, poz. 93). Jak

zauważył Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 maja 2008 r.,

SK 57/06 (OTK – A 2008 nr 4, poz. 63), ani szczególna, konstytucyjna pozycja

ustrojowa KRS, ani fakt, że w postępowaniu przed Radą nie stosuje się przepisów

Kodeksu postępowania administracyjnego, nie odbierają postępowaniu przed Radą

w sprawach indywidualnych, dotyczących powołania na stanowiska sędziowskie,

charakteru postępowania administracyjnego. Przedmiot postępowania w kwestii

oceny kandydata i przedstawienia wniosku o jego powołanie na stanowisko

sędziego ma charakter sprawy w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, i jako

taka powinna podlegać kontroli sądowej w zakresie właściwym tego rodzaju

sprawom, tj. pod kątem legalności, przestrzegania stosownych procedur prawnych.

Zgodzić się natomiast należy ze stanowiskiem, że merytoryczna ingerencja sądu w

rozstrzygnięcia Rady byłaby niedopuszczalna, wkraczałaby bowiem w sferę

szczególnego władztwa Rady, wynikającego z samych norm konstytucyjnych.

Jednakże kontrola sądowa przestrzegania praw obywateli, w rozważanym wypadku

praw wynikających z art. 60 Konstytucji RP, tj. prawa równego dostępu do służby

publicznej, a zatem w sprawach prowadzenia naboru na podstawie przejrzystych

kryteriów selekcji kandydatów i obsadzania poszczególnych stanowisk w służbie

publicznej, jest, w myśl art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, konieczna.

W konsekwencji takiego ukształtowania kognicji Sądu Najwyższego w

zakresie kontroli nad postępowaniem dotyczącym przedstawienia Prezydentowi

Rzeczypospolitej Polskiej wniosku o powołanie sędziego, kontrola sądowa

obejmuje w szczególności badanie, czy Rada przestrzegała w danym

postępowaniu jednolitych kryteriów oceny kandydata oraz procedur postępowania

związanych z oceną kandydatury i przedstawiania wniosku Prezydentowi RP.

Analiza tego, czy uchwała nie pozostaje w sprzeczności z prawem, obejmuje także

kontrolę przestrzegania przez Radę innych wymagań prawnych, w tym np.

ustawowych warunków powoływania na stanowisko sędziego, sprecyzowanych w

ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (jednolity

tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 427 ze zm.) oraz ogólnych reguł proceduralnych

obowiązujących w postępowania przed tym organem, określonych w przepisach

9

rozdziału 3 ustawy o KRS. W żadnym przypadku zakresem kognicji Sądu

Najwyższego nie jest natomiast objęta kontrola wcześniejszych etapów procedury

konkursowej (w tym rzetelności opinii o kandydatach, sporządzonych przez

sędziów wizytatorów) i ocena prawidłowości postępowania niższych organów

samorządu sędziowskiego.

Co do samego trybu postępowania przed Krajową Radą Sądownictwa warto

zauważyć, że art. 33 ust. 1 ustawy o KRS zobowiązuje Radę, aby przed podjęciem

uchwały w indywidualnych sprawach należących do jej kompetencji wszechstronnie

rozważyła sprawę, na podstawie udostępnionej dokumentacji oraz wyjaśnień

uczestników postępowania lub innych osób, jeśli zostały złożone. Naruszenie tego

przepisu może zatem polegać na pominięciu istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy

okoliczności wynikających z owej dokumentacji lub wyjaśnień, albo dokonaniu

ustaleń sprzecznych z tymże materiałem. W rozpoznawanym przypadku sytuacja

taka nie miała miejsca. Uchwałę podjęto po rozważeniu całokształtu materiału

dowodowego sprawy, dotyczącego wszystkich osób biorących udział w konkursie.

Uchwały Rady w sprawach indywidualnych wymagają uzasadnień, ale

oczywiste jest, że pisemne motywy uchwały nie mogą być powtórzeniem całego

zgromadzonego materiału sprawy. Trzeba więc kierować się w tym zakresie

zdrowym rozsądkiem, mając w szczególności na uwadze funkcje i cele

uzasadnienia. Z punktu widzenia prawnej ochrony interesów poszczególnych

kandydatów należy przyjąć, że Rada nie ma obowiązku szczegółowego opisywania

każdego z nich, wystarczające jest dokładne przedstawienie zwycięzcy konkursu.

Każdy pozostały kandydat zna własną sytuację (oceny egzaminacyjne, wyniki

głosowania w sądzie i opinie), może zatem porównać ją z osiągnięciami kandydata

wybranego przez Radę i samodzielnie ocenić, czy niewybranie go przez Radę było

uzasadnione. Nadto, nie ma podstaw do uznania słuszności tezy, że skoro Rada

nie zamieściła w uzasadnieniu szczegółowej charakterystyki odwołującej się, to tym

samym nie dokonała wnikliwej analizy jej kandydatury, biorąc przy tym pod uwagę

także stanowisko zespołu. Nie przemawiają za tym ani reguły wnioskowania

logicznego ani żadne domniemanie faktyczne. Stąd zarzut skarżącej naruszenia

art. 42 ust. 1 ustawy o KRS jest nieuzasadniony.

10

Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały jednoznacznie wynika, iż Krajowa Rada

Sądownictwa rozpatrując kandydatury na wakujące stanowisko sędziowskie wzięła

pod uwagę wszystkie okoliczności dotyczące poszczególnych uczestników

postępowania, rzutujące na ocenę ich predyspozycji do pełnienia urzędu na

stanowisku sędziego, zwłaszcza te, o jakich mowa w art. 35 ust. 2 ustawy o KRS, a

więc kwalifikacje i doświadczenie zawodowe kandydatów, opinie wizytatorów i

przełożonych, rekomendacje oraz wyniki głosowań organów samorządu

sędziowskiego. Warto zauważyć, że ów katalog (adresowany w pierwszej

kolejności do zespołu członków Rady przy sporządzaniu listy rekomendowanych

kandydatów) nie ma wyczerpującego charakteru i - poza wyeksponowaniem

kwalifikacji kandydatów - nie hierarchizuje przymiotów, jakimi powinna odznaczać

się osoba ubiegająca się o to stanowisko. Co do samych kwalifikacji kandydatów

należy podkreślić, że przepis nie precyzuje tego pojęcia. Z pewnością kwalifikacji

nie można utożsamiać tylko z wymaganiami stawianymi kandydatom w przepisach

ustawy o ustroju sądów powszechnych, gdyż te wyznaczają minimum standardów

dla osoby ubiegającej się o stanowisko sędziego. Chodzi raczej o uwzględnienie w

ocenie kandydatów - poza owym ustawowym minimum – dodatkowych elementów

składających się na teoretyczne i praktyczne umiejętności potrzebne do

wykonywania tego zawodu (również od kątem przeznaczenia wolnego etatu

sędziowskiego), jak wyniki ukończenia studiów i egzaminu sędziowskiego,

uzyskane stopnie naukowe, ukończone studia podyplomowe i szkolenia,

reprezentowana w toku wykonywania dotychczasowej pracy i analizowana przez

sędziów wizytatorów oraz przełożonych wiedza prawnicza, sposób organizowania

pracy i wywiązywania się z obowiązków, itp. Aktualnym pozostaje przy tym

ukształtowany na podstawie przepisów dawnej ustawy o KRS z dnia 27 lipca 2001 r.

pogląd judykatury, w myśl którego w przypadku ubiegania się kilku osób o jedno

stanowisko sędziowskie wskazane jest wyjaśnienie w uzasadnieniu uchwały

sytuacji poszczególnych kandydatów w aspekcie zastosowanych przez Radę

kryteriów oceny. Zakres rozważań dotyczących poszczególnych kandydatów może

być zróżnicowany w zależności od potrzeb. Nie jest jednak konieczne

uszeregowanie kandydatów w oparciu o każde z przyjętych kryteriów oceny.

Decyduje ocena całościowa, wynikająca z łącznego zastosowania tych przesłanek

11

(por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 20 października 2009 r., III KRS 13/09,

ZNSA 2011 nr 1, poz. 93; z dnia 14 stycznia 2010 r., III KRS 24/09, LEX nr 737271

i z dnia 17 sierpnia 2010 r., III KRS 10/10, LEX nr 678015). Wbrew twierdzeniom

odwołującej się, kryteria, jakimi kierowała się Rada, podejmując decyzję o

przedstawieniu Prezydentowi RP konkretnej osoby z wnioskiem o powołanie do

pełnienia urzędu na stanowisku sędziego, są wyraźnie określone w uzasadnieniu

zaskarżonej uchwały i dodatkowo wynikają ze szczegółowego umotywowania

przyczyn dokonanego wyboru zwycięzców konkursu (opis przebiegu ich

dotychczasowej pracy zawodowej, analiza kwalifikacji, oceny sędziów opiniujących,

wyniki głosowania Kolegium Sądu Okręgowego i Zgromadzenia Przedstawicieli).

Jednocześnie podkreślono, że te same wymagania zastosowano wobec

pozostałych uczestników postępowania, z których żaden nie spełnia łącznie tychże

kryteriów w takim stopniu, jak I. K. i A. P. Jednym z elementów owej oceny było zaś

poparcie organów samorządu sędziowskiego. Warto zauważyć, że aczkolwiek

wyniki głosowania na kolegium i zgromadzeniu ogólnym sędziów właściwego sądu

nie wiążą Krajowej Rady Sądownictwa w ocenie kandydata na wolne stanowisko

sędziowskie, to jednak są one istotne z punktu widzenia art. 35 ust. 2 ustawy o

KRS i dlatego Rada powinna umotywować swój wybór, gdyby dotyczył on osoby,

która uzyskała mniejsze poparcie środowiska zawodowego (por. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 14 stycznia 2010 r., III KRS 24/09, LEX nr 737271). W

niniejszym przypadku zarówno I. K., jak i A. P. uzyskali największe poparcie

organów samorządu sędziowskiego. Odwołująca się zasadniczo nie przedstawiła

żadnych argumentów wskazujących na to, że w większym niż jej kontrkandydat

stopniu spełnia kryteria wyboru na wakujące stanowisko sędziowskie.

Resumując zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały ocena

kandydatur na wolne stanowiska sędziowskie w Sądzie Rejonowym w O. jest

wynikiem wszechstronnego rozważenia przez Krajową Radę Sądownictwa

wszystkich aspektów sprawy oraz zastosowania jednakowych dla uczestników

postępowania i zarazem dozwolonych przepisami ustawy o KRS kryteriów wyboru.

Nie można więc przypisać jej cech dowolności. Czyni to bezzasadnymi zarzuty

odwołującej się dotyczące naruszenia w niniejszej procedurze konkursowej

wskazanych w odwołaniu przepisów ustawy o KRS. Wyklucza to dalszą ingerencję

12

Sądu Najwyższego w dokonany przez Radę wybór kandydata na wolne stanowisko

sędziowskie.

Wobec bezzasadności podstaw i zarzutów odwołania od uchwały Krajowej

Rady Sądownictwa Sąd Najwyższy orzekł o jego oddaleniu z mocy art. 39814

k.p.c.

w związku z art. 44 ust. 3 ustawy o KRS.