V KK 120/14

Sygn. akt V KK 120/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 października 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Andrzej Siuchniński (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Wiesław Błuś

SSN Przemysław Kalinowski

Protokolant Anna Kowal

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Krzysztofa Parchimowicza

w sprawie J. Z.

skazanego z art. 190 § 1 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 2 października 2014 r.

kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść skazanego

od wyroku Sądu Okręgowego w S.

z dnia 26 czerwca 2006 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G.

z dnia 7 marca 2006 r.,

1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę J. Z. przekazuje Sądowi

Okręgowemu w S. do ponownego rozpoznania w postępowaniu

odwoławczym;

2. wydatkami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża

Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

2

J. Z., wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt …

372/05, został uznany za winnego tego, że w dniu 24 maja 2005 r. w C. przy ulicy

M. 7, groził K. Z. i P. Z. pozbawieniem życia, co wzbudziło u nich uzasadnioną

obawę, że groźba zostanie spełniona tj. popełnienia przestępstwa z art. 190 § 1

k.k., za które, na podstawie wspomnianego przepisu, wymierzono mu karę 6

miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na

okres 5 lat tytułem próby.

Od tego orzeczenia apelację wniósł obrońca oskarżonego, podnosząc

zarzuty obrazy prawa procesowego tj. art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. oraz błędu w

ustaleniach faktycznych i wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku, i uniewinnienie

J. Z., ewentualnie uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji oraz przekazanie

sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

Pismem z dnia 22 maja 2006 r. Przewodniczący Wydziału Karnego

Odwoławczego Sądu Okręgowego w S. zwrócił się do Prezesa tego Sądu o

udzielenie delegacji dla sędziego Sądu Rejonowego J. W.- K. (k. 370, t. II), co

nastąpiło w dniu 23 maja 2006 r. (k. 368, t. II), po wyrażeniu ustnej, ogólnej zgody

Kolegium na delegacje sędziów sądów rejonowych (k. 21 akt SN, k. 367, 369, 370,

t. II).

Sąd Okręgowy w S. wyrokiem z dnia 26 czerwca 2006 r., sygn. akt …

716/06, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając wniesioną apelację za

oczywiście bezzasadną.

Orzeczenie to zostało zaskarżone kasacją Rzecznika Praw Obywatelskich

na korzyść oskarżonego. Skarżący podniósł zarzut rażącego naruszenia art. 77 § 8

ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.- Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98

poz. 1070 ze zm.; dalej: u.s.p.) wskazując, że w składzie Sądu odwoławczego

orzekała sędzia Sądu Rejonowego J. W.- K., która została delegowana przez

Prezesa Sądu Okręgowego w S. do pełnienia obowiązków sędziego, na obszarze

właściwości powyżej wskazanego Sądu w dniu 26 czerwca 2006 r., bez uzyskania

uprzedniej, imiennej zgody Kolegium tego Sądu na delegowanie wyżej wymienionej

sędzi, wskutek czego doszło do niewłaściwej obsady Sądu drugiej instancji, co

stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą, wskazaną w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Rzecznik Praw Obywatelskich wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

3

przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w S. do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja Rzecznika Praw Obywatelskich jest zasadna.

Wprawdzie zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą brak w aktach sprawy

dokumentu o delegowaniu sędziego nie jest jeszcze tożsamy z niedokonaniem aktu

delegacji przez uprawniony organ (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

18 czerwca 2013 r., V KK 23/13, LEX nr 1342175; postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 16 listopada 2010 r., III KK 358/10, OSNwSK 2010/1/2262,

LEX nr 843399; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2003 r., V KK

138/02, LEX nr 78835; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 października

2012 r., V KK 33/12, LEX nr 1228631), jednakże w realiach procesowych tej sprawy

problemem nie jest brak w aktach sprawy delegacji czy innego wymaganego dla jej

skuteczności dokumentu. Chodzi o to, że oczywiste jest ustalenie, iż kolegium Sądu

Okręgowego w S. nie wyrażało imiennej zgody na delegację sędziego Sądu

Rejonowego J. W.- K. Jak bowiem wynika z pism zalegających w aktach sprawy,

ówczesny prezes Sądu Okręgowego w S. wnioskował do kolegium o ogólną zgodę

na delegacje sędziów sądów rejonowych, bez wskazania indywidualnej

kandydatury konkretnego sędziego (k. 369, t. II, k. 21 akt SN). Udzielona w związku

z takim wnioskiem ogólna zgoda kolegium (zob. k. 21 akt SN) nie może być uznana

za spełnienie warunku, o którym mowa w art. 77 § 8 u.s.p., bowiem zgoda kolegium

na delegowanie sędziego musi dotyczyć i być poprzedzona rozważeniem imiennie

oznaczonej kandydatury konkretnego sędziego. Warunku tego nie spełnia zatem

udzielenie przez kolegium generalnego upoważnienia prezesowi sądu okręgowego

do delegowania sędziów rejonowych do orzekania w sądzie okręgowym, w

konkretnych terminach i w konkretnych sprawach, albowiem brak jest wówczas

realizacji podstawowej funkcji kontrolnej decyzji kolegium o wyrażeniu zgody na

delegację (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2011 r., III KO 67/11,

LEX nr 1101679; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2009 r., II KK 331/08,

OSNwSK 2009/1/70, LEX nr 598010).

Z tego względu delegację sędziego Sądu Rejonowego J. W.- K. należy

uznać za bezskuteczną, co pozwala stwierdzić, że Sąd Okręgowy w S. był

nienależycie obsadzony na rozprawie odwoławczej w dniu 26 czerwca 2006 r.

4

Stanowi to uchybienie o randze bezwzględnej przyczyny odwoławczej, określonej w

art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., prowadzącej do konieczności uchylenia zaskarżonego

orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu

w S.

Mając na uwadze powyższe uwagi, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.