II KK 201/14

Sygn. akt II KK 201/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 1 października 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jarosław Matras

SSA del. do SN Dariusz Czajkowski

Protokolant Marta Brylińska

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Lucjana Nowakowskiego

w sprawie Z. T.

w przedmiocie wyroku łącznego

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 1 października 2014 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego

od wyroku łącznego Sądu Rejonowego w T.

z dnia 2 kwietnia 2014 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego

rozpoznania Sądowi Rejonowemu w T.

UZASADNIENIE

2

Sąd Rejonowy w T. wyrokiem łącznym z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. II K

1195/13, połączył kary orzeczone wobec Z. T. wyrokami:

1. Sądu Rejonowego w O. z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt II K 341/13, za czyn

z art. 178a § 1 k.k. popełniony w dniu 26 kwietnia 2013 r. - 4 miesięcy pozbawienia

wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby; na

podstawie art. 71 § 1 k.k. wymierzono grzywnę w wysokości 30 stawek dziennych

po 20 zł jedna stawka oraz orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia

wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 4 lat;

2. Sądu Rejonowego w T. z dnia 25 czerwca 2013 r., sygn. II K 453/13, za czyn z

art. 178a § 1 k.k. popełniony w dniu 27 kwietnia 2013 r. - 6 miesięcy ograniczenia

wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele

społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie oraz orzeczono środek karny w

postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym

na okres 2 lat,

- orzekając w konsekwencji karę łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności z

warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby; na podstawie art.

90 § 2 k.k. w zw. z art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzekł środek karny w postaci zakazu

prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na

okres 5 lat; wyroki opisane punktach I i II w części dotyczącej kar pozbawienia

wolności, ograniczenia wolności oraz orzeczonych środków karnych w postaci

zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego

uznał za pochłonięte przedmiotowym wyrokiem łącznym, a w pozostałym zakresie

pozostawił je do odrębnego wykonania.

Wyrok powyższy, wobec niewniesienia środka odwoławczego, uprawomocnił

się w dniu 10 kwietnia 2014 r.

Kasację na niekorzyść skazanego Z. T. wniósł Prokurator Generalny

zaskarżając powyższy wyrok w całości i na podstawie art. 523 § 1 k.p.k., art. 526 §

1 k.p.k., art. 537 § 1 i 2 k.p.k., art. 532 § 1 k.p.k. zarzucił rażące i mogące mieć

istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisu prawa karnego

procesowego, tj. art. 410 k.p.k., polegające na pominięciu przez sąd wynikającej z

materiału dowodowego i mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia okoliczności

3

co do treści prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w T., wydanego w dniu 20

listopada 2013 r. wobec Z. T., w sprawie sygn. akt II K 453/13 i błędnym przyjęciu,

iż prawomocnym orzeczeniem w tej sprawie jest wyrok nakazowy z dnia 25

czerwca 2013 r., podczas gdy orzeczenie to utraciło moc na skutek wniesienia

sprzeciwu, w wyniku czego podstawę orzeczenia kar łącznych stanowiły kara i

środek kamy, które z mocy prawa zostały uznane za niebyłe, zamiast orzeczonych

w tej sprawie kary i środka karnego w prawomocnym wyroku z dnia 20 listopada

2013 r. W konkluzji prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w T.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna, ponieważ wyrok łączny

zapadł z rażącym naruszeniem prawa procesowego.

Z analizy akt sprawy, w tym z treści protokołu rozprawy głównej z dnia 2

kwietnia 2014 r. (k.20v) wynika, iż Sąd Rejonowy w T. dysponował aktami obu

prawomocnie zakończonych wobec Z. T. postępowań, tj. Sądu Rejonowego w O. o

sygn. II K 341/13 i Sądu Rejonowego w T. o sygn. II K 453/13, które następnie

ujawnił i zaliczył do materiału dowodowego (k. 20v). Sąd uznał, że prawomocnym

wyrokiem skazującym, wydanym w sprawie sygn. II K 453/13 Sądu Rejonowego,

był wyrok nakazowy z dnia 25 czerwca 2013 r., którym wymierzono Z. T. karę 6

miesięcy ograniczenia wolności i w efekcie błędnie wskazał istotne dla określenia

kary łącznej dane wynikające z wydanego w tej sprawie prawomocnego wyroku. Z

akt przedmiotowej sprawy wynika zaś, że wydany w dniu 25 czerwca 2013 r. wyrok

nakazowy, wobec wniesienia przez prokuratora sprzeciwu, utracił moc (k. 28, 32-

33 akt sprawy II K 453/13). Po skutecznym wniesieniu sprzeciwu, Sąd Rejonowy

rozpoznał sprawę na zasadach ogólnych i w dniu 20 listopada 2013 r. wydał wyrok,

którym wymierzył Z. T. karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym

zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby, orzekł wobec niego grzywnę w

wysokości 40 stawek dziennych po 10 zł każda, na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzekł

środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w

ruchu lądowym na okres 3 lat, na podstawie art. 49 § 2 k.k. orzekł od skazanego na

rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej

4

świadczenie pieniężne w wysokości 50 złotych (k. 49 akt II K 453/13). Wyrok ten

uprawomocnił się w dniu 28 listopada 2013 r.

Wskutek powyższego błędu podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie

stały się okoliczności nie znajdujące potwierdzenia w treści prawomocnego wyroku

skazującego Z. T., wydanego w sprawie sygn. II K 453/13, które to orzeczenie

zostało przez sąd pominięte, a zatem procedowanie sądu w zakresie połączenia

kar orzeczonych w wyrokach wydanych w sprawach o sygn. II K 341/13 i II K

453/13 obarczone było rażącym uchybieniem art. 410 k.p.k.

Konsekwencją tego uchybienia stało się objęcie wyrokiem łącznym skazania,

które z mocy prawa, zgodnie z art. 506 § 3 k.p.k., straciło moc, a tym samym

wynikająca z tego orzeczenia kara, jak i środek kamy nie istniały.

Opisane uchybienie Sądu miało rażący charakter i mogło mieć istotny wpływ

na treść wyroku łącznego z dnia 2 kwietnia 2014 r. Prawidłowo, przedmiotem

rozważań w zakresie możliwości wymierzenia ewentualnej kary łącznej winny być

bowiem kary: 4 miesięcy pozbawienia wolności (kara orzeczona w sprawie II K

341/13) i 6 miesięcy pozbawienia wolności (kara orzeczona w sprawie II K 453/13)

– obie z warunkowym zawieszeniem ich wykonania, zamiast kary 4 miesięcy

pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem i kary 6 miesięcy ograniczenia

wolności.

Konsekwencją powyższego stanu rzeczy stała się konieczność uchylenia

zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu w T. do

ponownego rozpoznania.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.