II KK 38/14

Sygn. akt II KK 38/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 1 października 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jarosław Matras

SSA del. do SN Dariusz Czajkowski

Protokolant Marta Brylińska

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Lucjana Nowakowskiego

w sprawie M. G.

skazanego z art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy w zw. z art. 9 § 2 k.w. i in.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 1 października 2014 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego

od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w W.

z dnia 9 października 2013 r.

uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia

o karze i przekazuje sprawę w tym zakresie do ponownego

rozpoznania Sądowi Rejonowemu w

W.

2

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w W. wyrokiem nakazowym z dnia 9 października 2013 r., sygn.

akt … 3520/13, uznał M. G. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu

stanowiącego wykroczenie z art. 193 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. - o

świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, art. 98

ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 13 października 1998 roku - o systemie ubezpieczeń

społecznych i art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. - o promocji

zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.), i

za to na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. - o

promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z art. 9 § 2 k.w. wymierzył

mu karę grzywny w wysokości 100 złotych.

Wyrok ten nie został zaskarżony przez uprawnionych i uprawomocnił się w

dniu 14 grudnia 2013 r.

We wniesionej na niekorzyść skazanego kasacji Prokurator Generalny

zaskarżył wyrok Sądu Rejonowego w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i na

podstawie art. 111 k.p.w., art. 526 § 1 k.p.k. oraz art. 537 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art.

112 k.p.w. zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie

przepisu prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z

dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy,

polegające na wymierzeniu skazanemu M. G. na podstawie tego przepisu kary

grzywny w wysokości 100 zł, w sytuacji gdy określona tym przepisem grzywna

może być orzeczona w wymiarze nie niższym niż 3.000 złotych.

W konkluzji Prokurator wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i

przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna, ponieważ wyrok nakazowy

Sądu Rejonowego zapadł z rażącym naruszeniem prawa materialnego.

M. G. przypisano popełnienie wykroczenia z art. 193 pkt 3 ustawy z dnia 27

sierpnia 2004 r. - o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków

publicznych, art. 98 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 13 października 1998 r. - o

systemie ubezpieczeń społecznych i art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia

3

2004 r. - o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, za które to wykroczenie

Sąd, na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy w zw. z art. 9 § 2 k.w. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 zł,

w sytuacji, gdy wymieniony przepis przewiduje karę surowszą. Wykroczenie z art.

122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. - o promocji zatrudnienia i

instytucjach rynku pracy, które stanowiło podstawę skazania obwinionego,

zagrożone jest bowiem karą grzywny nie niższą niż 3.000 złotych.

Sąd Rejonowy w W. wymierzając M. G., na podstawie wskazanego powyżej

przepisu, karę grzywny w wysokości 100 zł dopuścił się rażącej i mającej istotny

wpływ na treść zapadłego w sprawie wyroku obrazy art. 122 ust. 1 pkt 1 o promocji

zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, albowiem wymierzył karę poniżej dolnej

granicy ustawowego zagrożenia. Konsekwencją powyższego stanu rzeczy stała się

konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o karze i

przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania. Przy

ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd będzie zobowiązany do respektowania

przepisów prawa materialnego.

Mając powyższe na uwadze rozstrzygnięto, jak w dyspozytywnej części

orzeczenia.