III UK 15/14

Sygn. akt III UK 15/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 października 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Iwulski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Maciej Pacuda

SSN Krzysztof Staryk

w sprawie z odwołania J. G.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w G. z udziałem

zainteresowanego Zakładu Metalowego T. D. spółki jawnej w G.

o dalsze świadczenie rehabilitacyjne,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 października 2014 r.,

skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w G.

z dnia 10 września 2013 r.,

oddala skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2013 r., Sąd Rejonowy - Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w G. zmienił decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

Oddziału w G. z dnia 16 lipca 2012 r. i ustalił, że ubezpieczonemu J. G. przysługuje

2

prawo do dalszego świadczenia rehabilitacyjnego (z ubezpieczenia wypadkowego)

w okresie od 9 lipca 2012 r. do 31 grudnia 2012 r.

Sąd pierwszej instancji ustalił, że ubezpieczony, z zawodu monter instalacji

sanitarnych, jest pracownikiem Zakładu Metalowego "T." spółki jawnej w G., gdzie

świadczy pracę na stanowisku ślusarza. Decyzją organu rentowego z dnia 6

czerwca 2012 r. ubezpieczonemu przyznano prawo do świadczenia

rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego na okres od 12 marca 2012 r. do 9

lipca 2012 r. (w wysokości 100% podstawy wymiaru). W dniu 13 czerwca 2012 r.

ubezpieczony złożył wniosek o przyznanie mu prawa do świadczenia

rehabilitacyjnego na dalszy okres, przy czym uprzednio (decyzją z 10 maja 2012 r.)

organ rentowy odmówił mu ustalenia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.

Orzeczeniem z dnia 25 czerwca 2012 r. lekarz orzecznik ZUS stwierdził, że

ubezpieczony nie jest osobą niezdolną do pracy a komisja lekarska ZUS w dniu 10

lipca 2012 r. podtrzymała to orzeczenie. W tych okolicznościach organ rentowy

wydał decyzję odmawiającą ubezpieczonemu prawa do świadczenia

rehabilitacyjnego na dalszy okres, od której ubezpieczony wniósł odwołanie.

Celem ustalenia, czy ubezpieczony w dniu 9 lipca 2012 r. był w dalszym

ciągu niezdolny do pracy z powodu choroby, a jeśli tak, to czy dalsza rehabilitacja

(i do kiedy) rokowałaby odzyskanie przez niego zdolności do pracy, Sąd pierwszej

instancji dopuścił dowód z opinii biegłych lekarzy ortopedy i neurologa. Biegli

rozpoznali u badanego schorzenie w postaci "wygojonego złamania rzepki lewej z

dysfunkcją mięśnia czworogłowego lewego oraz konfliktu drutu K ze skórą" i

stwierdzili, że po dniu 9 lipca 2012 r. ubezpieczony w dalszym ciągu był niezdolny

do pracy z powodu choroby (do końca grudnia 2012 r.). Biegli dodali, że właśnie na

grudzień 2012 r. ubezpieczony miał zaplanowany zabieg operacyjny celem

usunięcia zespolenia a po tym zabiegu powinien odzyskać zdolność do pracy.

Organ rentowy wniósł zastrzeżenia do opinii biegłych, jednak w opinii

uzupełniającej biegli podtrzymali konkluzje zawarte w pierwszej opinii. W tej sytuacji

organ rentowy wnioskował o zobowiązanie odwołującego się do przedłożenia nowej

dokumentacji medycznej, a także o przeprowadzenie dowodu z opinii kolejnego

zespołu biegłych. Sąd Rejonowy oddalił te wnioski, ponieważ zmierzają one

wyłącznie do przewlekłości postępowania. Sąd uznał opinię biegłych za wiarygodną

3

w całości, bowiem w jego ocenie została sporządzona zgodnie z zasadami sztuki

lekarskiej, była jasna, spójna, logiczna i pozbawiona jakichkolwiek sprzeczności.

Dlatego opinia stanowiła podstawę ustaleń faktycznych, w świetle których Sąd

Rejonowy doszedł do przekonania, że stan zdrowia ubezpieczonego po dniu 9 lipca

2012 r. uzasadniał przyznanie mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego na

dalszy okres do końca 2012 r.

Wyrokiem z dnia 10 września 2013 r., , Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w G. oddalił apelację organu rentowego od wyroku Sądu

Rejonowego. Sąd odwoławczy w całości podzielił ustalenia faktyczne i ocenę

prawną Sądu pierwszej instancji, przyjmując je za własne. Nawiązując do

podniesionego w apelacji zarzutu sprzeczności istotnych ustaleń faktycznych z

treścią materiału dowodowego i twierdzeń skarżącego organu, że opinia biegłych

lekarzy była nierzetelna i nieobiektywna, bo została wydana przez osoby

pozostające w konflikcie personalnym z przewodniczącym komisji lekarskiej ZUS,

Sąd Okręgowy przypomniał, że przewodniczący tej komisji po zapoznaniu się z

treścią opinii uzupełniającej (w której biegli podtrzymali uprzednio sformułowane

wnioski co do oceny zdolności ubezpieczonego do pracy), uznał opinie biegłych "za

rozstrzygające sprawę", a dopiero po upływie około 2 miesięcy wnioskował o

przeprowadzenie dowodu z opinii innego zespołu biegłych. Świadczy to wyraźnie o

tym, że to nie względy merytoryczne były przyczyną zmiany stanowiska

przewodniczącego komisji. W tej sytuacji, skoro organ rentowy początkowo nie

zarzucał opiniom biegłych braku obiektywizmu i rzetelności, Sąd pierwszej instancji

słusznie oddalił wniosek dowodowy strony pozwanej jako zmierzający do

przewlekłości postępowania.

Od wyroku Sądu drugiej instancji organ rentowy wniósł skargę kasacyjną, w

której zarzucił oczywistą obrazę art. 17 ust. 1 w związku z art. 22 oraz art. 18 ust. 1

ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa (jednolity tekst: Dz.U. z 2014 r.,

poz. 159) wskutek przyjęcia, że "pomimo wykonywania pracy przez powoda w

spornym okresie i otrzymywania z tego tytułu wynagrodzenia z pracę, zostało mu

przyznane prawo do świadczenia rehabilitacyjnego". W uzasadnieniu podstawy

kasacyjnej skarżący organ wywiódł, że przy rozstrzyganiu sprawy Sądy obu

4

instancji pominęły istotną okoliczność, że ubezpieczony wykonywał pracę ślusarza

w okresie, w którym przyznano mu prawo do świadczenia rehabilitacyjnego. W dniu

25 października 2013 r. do organu rentowego wpłynęła pisemna informacja spółki

Zakład Metalowy "T." D. (pracodawcy ubezpieczonego), w której stwierdzono, że

ubezpieczony przebywał na urlopie wypoczynkowym od 10 lipca 2012 r. do 31

sierpnia 2012 r. oraz w dniach 5, 13 i 24 grudnia 2012 r., natomiast od 1 do 5

września 2012 r. i od 10 września do 31 grudnia 2012 r. świadczył pracę. Skoro

ubezpieczony w spornym okresie wykonywał pracę zarobkową, to utracił prawo do

świadczenia rehabilitacyjnego. W związku z powyższym organ rentowy wniósł o

uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu

Rejonowego i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania,

ewentualnie o uchylenie obydwu wyroków i orzeczenie co do istoty sprawy przez

oddalenia odwołania i zasądzenie kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy wziął pod uwagę, co następuje:

Zgodnie z art. 39813

§ 1 i 2 k.p.c., Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę

kasacyjną wyłącznie w granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw, przy

czym w granicach zaskarżenia bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność

postępowania. W postępowaniu kasacyjnym nie jest dopuszczalne powołanie

nowych faktów i dowodów a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi

stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia.

W rozpoznawanej sprawie nie ma jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia (z

urzędu) nieważności postępowania apelacyjnego. Podstawą faktyczną

zaskarżonego wyroku (a także poprzedzającego go wyroku Sądu pierwszej

instancji) było ustalenie, że w spornym czasie (9 lipca - 31 grudnia 2012 r.)

ubezpieczony był osobą niezdolną do pracy zarobkowej, przy czym w świetle

wiedzy medycznej istniały rokowania co do poprawy jego stanu zdrowia po upływie

tego okresu. Przy takich ustaleniach faktycznych - w ocenie Sądów orzekających -

nie istniały żadne przeszkody natury faktycznej ani prawnej do stwierdzenia, że

ubezpieczony nabył prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na dalszy okres.

Podstawą faktyczną zaskarżonego wyroku nie są objęte okoliczności

5

przedstawione w skardze kasacyjnej, że w spornym okresie ubezpieczony

wykonywał pracę zarobkową na rzecz swojego pracodawcy. Na takie fakty organ

rentowy nie powoływał się ani w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji, ani

w postępowaniu odwoławczym. Tym samym w skardze kasacyjnej organu

rentowego powołano się na nowe fakty (dowody) wykraczające poza ustalenia

faktyczne stanowiące podstawę zaskarżonego wyroku, co jest niedopuszczalne w

postępowaniu kasacyjnym (art. 39813

§ 2 k.p.c.). Postawiony w skardze kasacyjnej

zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 17 ust. 1 w związku z art. 22 oraz

art. 18 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w

razie choroby i macierzyństwa) jest nieuzasadniony jako nieadekwatny do

podstawy faktycznej zaskarżonego wyroku.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814

k.p.c.

oddalił skargę organu rentowego.