Lexeva to wyłącznie wyszukiwarka aktów prawnych. Nie udzielamy porad prawnych i nie oceniamy spraw. Czym Lexeva nie jest

Sąd Najwyższy Wyrok · 16 października 2014 r.

II KK 270/14

Wydział II

Przepisy powołane w orzeczeniu

Treść orzeczenia

Sygn. akt II KK 270/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 października 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Andrzej Stępka (przewodniczący)

SSN Jacek Sobczak

SSN Włodzimierz Wróbel (sprawozdawca)

Protokolant Ewa Oziębła

w sprawie skazanego P. M.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

w dniu 16 października 2014 r.

kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść skazanego od

wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Ł.

z dnia 4 listopada 2010 r.,

uchyla zaskarżony wyrok, a sprawę przekazuje Sądowi

Rejonowemu w Ł. do ponownego rozpoznania.

U Z A S A D N I E N I E

P. M. był skazany następującymi wyrokami:

- z dnia 8 sierpnia 2008 r. Sądu Rejonowego w Ł. (sygn. akt V K 59/08), za czyn

z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art.

11 § 2 k.k., popełniony w dniu 2 listopada 2007 r., za który orzeczono karę 2 lat

i 4 miesięcy pozbawienia wolności;

2

- z dnia 5 marca 2009 r., Sądu Rejonowego w Ł., (sygn. akt V K 1147/07), za

czyn z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.,

popełniony w dniu 31 lipca 2007 r. oraz za czyn z art. 279 § 1 k.k. popełniony w

dniu 31 lipca 2007 r., za które orzeczono karę łączną 2 lat i 4 miesięcy

pozbawienia wolności;

- z dnia 10 marca 2009 r., Sądu Rejonowego w W. (sygn. akt II K 182/07), za

czyn z art. 157 § 1 k.k., popełniony w dniu 14 lutego 2007 r,. za który orzeczono

karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania

na okres 5 lat próby. Postanowieniem z dnia 2 lutego 2010 r. zarządzono

wykonanie tej kary (sygn. akt V Ko 866/09);

- z dnia 7 sierpnia 2009 r., Sądu Rejonowego w . (sygn. akt V K 361/09), za czyn

z art. 280 § 1 k.k. popełniony w dniu 22 kwietnia 2009 r., za który orzeczono

karę 3 lat pozbawienia wolności.

Wyrokiem łącznym z dnia 4 listopada 2010 r. Sąd Rejonowy w Ł. wymierzył

P. M. karę łączną 4 lat i 5 miesięcy pozbawienia wolności łącząc kary orzeczone

wyrokami w sprawach o sygnaturach: V K 59/08 oraz V K 1147/07. Natomiast

postępowanie o wydanie wyroku łącznego w sprawach o sygn. II K 182/07, V K

361/09 Sąd umorzył.

Powyższy wyrok łączny uprawomocnił się dnia 22 września 2010 r.

Od tego prawomocnego wyroku łącznego kasację w trybie art. 521 § 1 k.p.k.

wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich, zarzucając temu wyrokowi rażące

naruszenie prawa karnego procesowego, mające istotny wpływ na jego treść, to

jest art. 366 § 1 k.p.k., polegające na braku wyjaśnienia wszystkich istotnych dla

rozstrzygnięcia okoliczności, w następstwie orzekania o wyroku łącznym bez akt

spraw objętych zakresem orzekania, co skutkowało umorzeniem postępowania w

zakresie sprawy II K 182/07 Sądu Rejonowego w W.

Podnosząc powyższy zarzut, Rzecznik Praw Obywatelskich wniósł o:

1) dopuszczenie dowodu z akt Sądu Rejonowego w Ś. o sygn. II K

182/07, wraz z aktami wykonawczymi Sądu Rejonowego w Ł. o sygn. D 153/09,

Wp 485/10 oraz aktami dołączonymi o sygn. II K 153/08, co do okoliczności

prawomocnego zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności, orzeczonej z

warunkowym zawieszeniem wykonania w sprawie o sygn. II K 182/07;

3

2) uchylenie zaskarżonego wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Ł. i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja okazała się zasadna w stopniu umożliwiającym jej rozpoznanie na

posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

Zgodnie z treścią art. 574 k.p.k. w kwestiach nieuregulowanych przepisami

rozdziału 60 Kodeksu postępowania karnego do postępowania o wydanie wyroku

łącznego stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu zwyczajnym przed

sądem pierwszej instancji. Nie może budzić wątpliwości, że w postępowaniu w

przedmiocie wydania wyroku łącznego przewodniczący rozprawy jest zobowiązany

do takiego kierowania jej przebiegiem, aby wyjaśnione zostały wszystkie

okoliczności sprawy (art. 366 k.p.k.). Zatem w toku rozprawy powinny być

wyjaśnione wszystkie okoliczności, pozwalające na dokładne ustalenie, czy

zachodzą warunki do wydania wyroku łącznego, a jeśli tak, to które z

wcześniejszych wyroków zawierających kary podlegające łączeniu powinny być

objęte tym wyrokiem łącznym. Koniecznym jest w szczególności dokładne ustalenie

treści prawomocnych wyroków na podstawie akt poszczególnych spraw, z

uwzględnieniem treści rozstrzygnięć sądów odwoławczych oraz ewentualnych

decyzji w przedmiocie wykonania kar warunkowo zawieszonych (tak m.in. Sąd

Najwyższy w wyroku z dnia 25 marca 2009 r. III KK 26/09, LEX nr 491332).

W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy w Ł. postanowieniem z dnia 2 lutego

2010 r. (sygn. akt V Ko 866/09) zarządził skazanemu P. M. wykonanie kary łącznej

1 roku pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia

10 marca 2009 r., (sygn. akt II K 182/07). Wobec faktu, iż kara orzeczona w

sprawie o sygnaturze akt II K 182/07 przestała być karą z warunkowym

zawieszeniem jej wykonania, zaktualizował się obowiązek wydania wyroku

łącznego z uwzględnieniem tejże kary, jako podlegającej łączeniu. Z protokołu

rozprawy z dnia 4 listopada 2010 r. nie wynika, iż Sąd meriti dysponował pełnymi

aktami sprawy o sygnaturze II K 182/07, a tym bardziej, że uwzględnił je podczas

wyrokowania. Treść wyroku łącznego dodatkowo świadczy o tym, że nie

dopełniono wymogów i standardu przewidzianego art. 366 k.p.k. Naruszenie tego

przepisu było rażące, co niewątpliwie miało wpływ na treść wyroku łącznego.

4

W ponownym postępowaniu Sąd Rejonowy w Ł. zobligowany będzie do

wszechstronnej analizy akt sprawy o sygnaturze II K 182/14 wraz z aktami

związkowymi w perspektywie zaistnienia przesłanek do objęcia kary wymierzonej

wyrokiem w tej sprawie w postępowaniu w przedmiocie wydania wyroku łącznego

wobec P. M.

Wobec powyższego należało orzec, jak w sentencji.

Lexeva pokazuje treść orzeczenia, nie udziela porad prawnych i nie ocenia, co z niego wynika w konkretnej sprawie. Moc prawną ma wyłącznie dokument wydany przez sąd.