Lexeva to wyłącznie wyszukiwarka aktów prawnych. Nie udzielamy porad prawnych i nie oceniamy spraw. Czym Lexeva nie jest

Sąd Najwyższy Wyrok · 16 października 2014 r.

II KK 275/14

Wydział II

Przepisy powołane w orzeczeniu

Treść orzeczenia

Sygn. akt II KK 275/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 października 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Andrzej Stępka (przewodniczący)

SSN Jacek Sobczak

SSN Włodzimierz Wróbel (sprawozdawca)

Protokolant Ewa Oziębła

w sprawie A. B.

obwinionej o popełnienie wykroczenia z art. 121 § 1 k.w.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

w dniu 16 października 2014 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść obwinionej

od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w W.

z dnia 24 stycznia 2014 r.,

1) uchyla pkt II zaskarżonego wyroku,

2) kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża

Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Wyrokiem nakazowym z dnia 24 stycznia 2013 r., Sąd Rejonowy w W. uznał

obwinioną A. B. za winną popełnienia wykroczenia art. 121 § 1 k.w. i wymierzył jej

karę grzywny w wysokości 550 zł, a na podstawie art. 28 § 2 k.w. w zw. z art. 121

§ 3 k.w. nałożył na obwinioną środek karny w postaci obowiązku naprawienia

2

szkody poprzez zapłatę na rzecz ZTM równowartości wyłudzonego mienia, to jest

kwoty 599,52 zł.

Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 20 lutego 2013 r.

Od powyższego orzeczenia kasację w trybie art. 521 k.p.k. wniósł Prokurator

Generalny, zarzucając mu rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku

naruszenie przepisu prawa materialnego - art. 28 § 2 k.w., polegające na

orzeczeniu środka karnego w postaci obowiązku naprawienia szkody, pomimo

braku przepisu szczególnego, który dopuszczałby możliwość orzeczenia tego

środka karnego za czyn stypizowany w przepisie art. 121 § 1 k.w.

Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja okazała się zasadna w stopniu umożliwiającym jej rozpoznanie na

posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

Art. 28 § 2 k.w. stanowi wyraźnie, że środki karne przewidziane w Kodeksie

wykroczeń można orzec, jeżeli są one przewidziane w przepisie szczególnym, a

orzeka się je, jeżeli przepis szczególny tak stanowi.

A. B. została uznana za winną popełnienia wykroczenia z art. 121 § 1 k.w.

W odniesieniu do tego wykroczenia żaden przepis szczególny nie przewiduje

możliwości orzeczenia środka karnego w postaci obowiązku naprawienia

szkody. Jedynie w przypadku realizacji znamion wykroczenia z art. 121 § 2 k.w.

istnieje możliwość orzeczenia obowiązku zapłaty równowartości wyłudzonego

mienia.

Wobec tego należy stwierdzić, że Sąd Rejonowy orzekł wobec A. B.

środek karny, pomimo braku ku temu podstawy prawnej, czym rażąco naruszył

przepis art. 28 § 2 k.w.

Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w sentencji.

Lexeva pokazuje treść orzeczenia, nie udziela porad prawnych i nie ocenia, co z niego wynika w konkretnej sprawie. Moc prawną ma wyłącznie dokument wydany przez sąd.