II CSK 657/13

Sygn. akt II CSK 657/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 października 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Dariusz Dończyk

SSA Barbara Trębska

Protokolant Maryla Czajkowska

w sprawie z powództwa A. J., T. O.,

M. S. oraz A. B. – B.

przeciwko A. D. i P. S.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 22 października 2014 r.,

skargi kasacyjnej pozwanych

od wyroku Sądu Okręgowego w S.

z dnia 14 czerwca 2013 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Okręgowemu w S. do ponownego rozpoznania i

rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego.

2

UZASADNIENIE

Powodowie – M. S., A. J., T. O. i A. B.-B. domagali się zasądzenia od

pozwanych A. D. i P. S. kwoty 59.836,12 zł, w oparciu o weksel nabyty w drodze

indosu, którego wystawcą była A. D., a poręczycielem P. S. Weksel zabezpieczał

roszczenia odszkodowawcze remitenta Agencji Usług Różnych „P.” sp. z o.o. w S.

w stosunku do wystawcy A. D. z tytułu nienależytego wykonania umów o

świadczenie usług.

Sąd Rejonowy w S. wyrokiem z dnia 17 września 2012 r. uchylił w całości

nakaz zapłaty wydany wcześniej w postępowaniu nakazowym w dniu 8 lipca 2011

r. i oddalił powództwo.

Sąd ten ustalił, że A. D. zawierając z Agencją Usług Różnych „P.” sp. z o.o.

w S. umowę w przedmiocie świadczenia usług polegających na przewozie towaru

Agencji do podmiotów trzecich, podpisała weksel in blanco z deklaracją wekslową.

Po zakończeniu współpracy Agencja wzywała wystawców weksli do zapłaty, ale nie

potrafiła jednak udokumentować podstaw wypełnienia weksli. W przypadku, gdy

okazywało się, że istnieją rozbieżności w dokumentach rozliczeniowych po stronie

A. D., Agencja niezwłocznie obciążała pozwaną kwotą z tego tytułu. A. D.

zakończyła współpracę z Agencją 7 maja 2008 r. Pismem z 21 maja 2008 r.

pozwana wezwała Agencję Usług Różnych „P.” do nadesłania kserokopii złożonego

przez nią weksla i deklaracji wekslowej. Pozwana nie wyrządziła szkody Agencji, w

związku z czym nie istniały podstawy do wypełnienia weksla. Sąd pierwszej

instancji podkreślił ponadto, że powodowie są radcami prawnymi i adwokatami,

prowadzą wspólnie kancelarię prawną. Nabyli od Agencji weksel wypełniony na

sumę 59.836,12 zł, płatną do 28 lutego 2011 r., poręczony przez P. S. W dniu 21

lutego 2011 roku spółka „P.” wezwała A. D. i P. S. do wykupu weksla, a 24 lutego

2011 roku radca prawny L. W. sporządziła opinię prawną w zakresie prawidłowości

wypełnienia weksla in blanco przez spółkę, stwierdzając, że weksel został

wypełniony prawidłowo. Pozwana po otrzymaniu wezwania do wykupu weksla

zakwestionowała istnienie podstaw do wypełnienia weksla przez Agencję,

wzywając jednocześnie do zwrotu blankietu wekslowego. Prezes Agencji przed

wypełnieniem weksla przedstawiał kancelarii prowadzonej przez powodów

3

dokumenty księgowe bądź magazynowe, które miały potwierdzać wyrządzenie

szkody. Powodowie przy nabyciu weksla nie zapoznali się z deklaracją wekslową.

Przed nabyciem weksla T. O. został poinformowany przez W. N., prezesa zarządu

Agencji, że spółka jest zadłużona i nie posiada majątku, który mógłby być

przeznaczony na spłatę długu.

Sąd przyjął, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 10 prawa wekslowego

(dalej: „pr. weks.”). Uznał, że nie istnieje roszczenie odszkodowawcze Agencji

wobec pozwanej. Ponadto wskazał, że wobec zakwestionowania przez pozwanych

podstaw do wypełnienia weksla, powodowie powinni wykazać podstawy, które

uprawniały Agencję do wypełnienia weksla, zgodnie z art. 6 k.c. Sąd I instancji

stwierdził, że powodowie nabyli weksel działając z rażącym niedbalstwem. Są oni

bowiem profesjonalistami i zajmują się m.in. dochodzeniem należności z weksli.

Podkreślił, że to na powodach spoczywał ciężar wykazania istnienia przesłanek

uprawniających Agencję do wypełnienia weksla na kwotę dochodzoną pozwem,

czego jednak strona powodowa nie wykazała, wbrew regule z art. 6 k.c. Sąd

pierwszej instancji uznał, że powodowie nabywając weksel działali świadomie na

szkodę dłużnika. Stwierdził także, że z uwagi na niewykazanie przez powoda daty

powstania roszczenia nie można odnieść się do podniesionego przez stronę

pozwaną zarzutu przedawnienia.

Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2013 r. Sąd Okręgowy w S. zmienił zaskarżony

wyrok i utrzymał w mocy nakaz zapłaty. Dokonał częściowo odmiennej oceny

dowodów. Wskazał, że to na pozwanym w procesie wekslowym spoczywa ciężar

dowodu wypełnienia weksla niezgodnie z porozumieniem. Podkreślił, że wbrew

ustaleniom Sądu I instancji, pozwana nie udowodniła, iż weksel został wypełniony

niezgodnie z porozumieniem wekslowym oraz że powodowie wiedzieli o tym, bądź

można im postawić zarzut niedbalstwa w braku wiedzy o takim wypełnieniu weksla,

czy też aby przy nabyciu weksla dopuścili się rażącego niedbalstwa. Za

nieprawidłowe uznał także stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, że powodowie

nabyli weksel w złej wierze. Uznał, że powodowie nabywając weksel byli

przekonani, że suma wekslowa odpowiada wysokości roszczenia

odszkodowawczego i weksel wypełniono zgodnie z deklaracją wekslową. Nie mogli

zatem wiedzieć o istnieniu skutecznych zarzutów osobistych dłużnika i nie mogli

4

działać na szkodę pozwanej. Nie mogli także świadomie pozbawić jej zarzutów

osobistych, skoro nie wiedzieli o ich nieistnieniu. Ponadto z okoliczności sprawy

wynika, że powodowie nabyli weksel w formie zapłaty za świadczone przez nich

usługi prawnicze, za które nie otrzymali zapłaty. Odnosząc się do zarzutu

przedawnienia, Sąd Okręgowy wskazał, że pozwani nie udowodnili daty

wymagalności roszczenia, stąd zarzut ten jest nieskuteczny.

Skarga kasacyjna pozwanych została oparta na obu podstawach

określonych w art. 3983

§ 1 k.p.c. W ramach podstawy naruszenia przepisów

postępowania skarżący zarzucili obrazę art. 233 § 1 k.p.c. i art. 98 § 3 k.p.c.,

a w ramach podstawy naruszenia prawa materialnego obrazę art. 10 pr. weks., art.

17 pr. weks. oraz art. 5 k.c. W oparciu o te zarzuty wnosili o uchylenie

zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w S. do

ponownego rozpoznania, ewentualnie o jego zmianę i oddalenie apelacji powodów.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 3983

§ 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie

mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Dlatego też

zawarty w skardze kasacyjnej pozwanych zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c.,

w wyniku przekroczenia przez Sąd Okręgowy granic swobodnej oceny dowodów,

nie mógł stanowić uzasadnionej podstawy skargi kasacyjnej.

W ramach podstawy kasacyjnej naruszenia prawa materialnego pozwani

zarzucili w pierwszym rzędzie naruszenie art. 10 i 17 Prawa wekslowego. W toku

postępowania pozwani kwestionowali bowiem swoją odpowiedzialność wekslową,

zarzucając, że wystawiony przez nich weksel in blanco został uzupełniony

niezgodnie z porozumieniem wekslowym, tj. mimo braku szkody po stronie

remitenta, ewentualnie także po upływie terminu przedawnienia. Uwzględniając, że

powodowie nabyli weksel niezupełny w chwili wystawienia w drodze indosu,

podstawowe znaczenie miała ocena okoliczności, w których doszło do nabycia

weksla. Prawo wekslowe ogranicza bowiem możliwość podnoszenia tego rodzaju

zarzutów, na które powoływali się pozwani, wobec nabywcy weksla. Dopuszcza

taką możliwość w przypadkach, gdy weksel in blanco został nabyty w złej wierze,

bądź nabywca przy nabyciu weksla dopuścił się rażącego niedbalstwa (art. 10

prawa wekslowego). Tego rodzaju odstępstwo od reguł odpowiedzialności

5

wekslowej jest uzasadnione potrzebą ochrony dłużnika wekslowego. Przeniesienie

weksla w drodze indosu ogranicza także możliwość obrony dłużnika z punktu

widzenia możliwości podnoszenia zarzutów osobistych przysługujących wystawcy

weksla wobec remitenta z wyłączeniem przypadku, gdy nabywca weksla działa na

szkodę dłużnika (art. 17 Prawa wekslowego).

Sąd Okręgowy oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uznał,

że pozwani nie wykazali złej wiary nabywców weksla lub dopuszczenia się przez

nich rażącego niedbalstwa, ani też działania na szkodę dłużnika przy nabyciu

weksla. W skardze kasacyjnej zasadnie zarzucono, że ta ocena nie uwzględnia

w należytym stopniu wszystkich ustalonych przez Sąd Okręgowy okoliczności

faktycznych, niezależnie od niedopuszczalnego zarzutu wadliwej oceny

przeprowadzonych dowodów. Wymaga podkreślenia, że powodowie nabyli

wierzytelność wekslową od podmiotu, na rzecz którego świadczyli obsługę prawną

i była to forma rozliczenia ich należności z tego tytułu, przy istnieniu okoliczności,

które wskazywały, że obsługiwana przez powodów spółka jest zadłużona i nie

posiada żadnego majątku, który może być przeznaczony na spłatę zadłużenia

z tego tytułu. Jako profesjonaliści powodowie wiedzieli, że nabycie weksla przez

indos ogranicza w znacznym stopniu możliwość obrony dłużników wekslowych,

a weksel niezupełny w chwili wystawienia pełnił funkcję gwarancyjną. Skarżący

podnieśli zatem zasadnie, że powyższe okoliczności nakazywały przyjęcie po

stronie powodów podwyższonych wymogów staranności przy nabyciu weksla

i z tego punktu widzenia należało dokonać oceny, czy powodowie nabywając

weksel dołożyli należytej staranności. Ustalenia, których dokonał Sąd Okręgowy

wskazują, że powodowie nabywając weksel nie zapoznali się osobiście

z dokumentami znajdującymi się w posiadaniu remitenta, stanowiącymi podstawę

do ustalenia istnienia wierzytelności, którą zabezpieczał weksel. Powód T.O.

stwierdził, że powodowie nie badali dokumentacji stanowiącej podstawę ustalenia

wierzytelności, gdyż było to zadanie czasochłonne. Mimo to powodowie

poprzestali na opinii zleconej w dniu 22 lutego 2011 r. radcy prawnemu L.W., która

sporządziła ją w dniu 24 lutego 2011 r. Opinia ta, jak stwierdził Sąd Okręgowy, nie

zawierała szczegółowej analizy dokumentów. Powód T. O. w ramach obsługi

prawnej remitenta zapoznał się wcześniej z tą dokumentacją i stwierdził wówczas

6

częściowe jej sfałszowanie. Zaproponował wówczas zawarcie ugody z pozwaną i

sporządził jej projekt. Powodowie świadczyli obsługę prawną remitenta przez okres

8 lat. Mieli zatem wiedzę o tym, że pozwana kwestionowała istnienie wierzytelności

i odmówiła zawarcia ugody. Podobnie wiedzieli, że także inni wystawcy weksli,

współpracujący ze spółką „P.”, kwestionowali istnienie wierzytelności wekslowych

po wypełnieniu weksli przez remitenta. Powodowie mieli również świadomość, że

pozwana zakończyła współpracę ze spółką „P.” w maju 2008 r., a weksel został

wypełniony w lutym 2011 r., a zatem blisko 3 lata po ustaniu stosunku, z którego

mogła wynikać wierzytelność zabezpieczona przez weksel. Musieli zatem brać pod

uwagę, że roszczenie przysługujące spółce „P.” mogło ulec w całości lub w części

przedawnieniu. Uwzględniając powyższe nie można podzielić oceny Sądu

Okręgowego, że powodowie nabywając weksel niezupełny w chwili wystawienia

dołożyli należytej staranności.

Należało uwzględnić także, że reguły odpowiedzialności wekslowej miały

znaczenie dla możliwości obrony pozwanych jako dłużników wekslowych,

w kontekście podstaw do kwestionowania wysokości wierzytelności stwierdzonej

wekslem. Przy rozpoznawaniu sporu na gruncie stosunku podstawowego na

powodach spoczywałby ciężar wykazania zasadności roszczenia co do wysokości.

Powodowie jako zawodowi pełnomocnicy mieli tego świadomość. Nabywając

weksel przez indos, wiedzieli jednocześnie, że pozwana, która odmówiła wcześniej

zawarcia ugody, kwestionuje zasadność roszczenia stwierdzonego wekslem.

Zdawali sobie zatem sprawę, że dochodzenie roszczenia na podstawie weksla

utrudni pozwanym obronę na podstawie zarzutów, z których pozwani mogliby

skorzystać na podstawie stosunku podstawowego. Tego rodzaju działanie należy

zakwalifikować jako świadome działanie na szkodę dłużnika w rozumieniu art. 17

Prawa wekslowego.

Wobec zasadności zarzutów naruszenia art. 10 i 17 Prawa wekslowego

skarga kasacyjna podlegała uwzględnieniu na podstawie art. 39815

§ 1 k.p.c.

Z tego względu bezprzedmiotowa stało się rozważanie zarzutu naruszenia art. 5

k.c. i dokonanie oceny, czy w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nabycie

weksla przez powodów, powodujące ograniczenie możliwości odwołania się przez

pozwanych do stosunku podstawowego, stanowiło działanie naruszające zasady

7

współżycia społecznego. Wymaga jedynie podkreślenia, że Sąd Okręgowy

niezasadnie stwierdził, że zarzut nadużycia prawa nie został przez pozwanych

„rozwinięty” i w istocie nie został z tego względu rozważony.

Z uwagi na uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania nie podlegał rozpoznaniu zarzut naruszenia art. 98 § 3

k.p.c. Należy jednak odnotować, że skarżący podnieśli zasadnie, że udzielenie

przez powodów pełnomocnictwa jednemu z nich, a zatem współuczestnikowi sporu,

wykonującemu zawód radcy prawnego, nie uzasadniało przyznania powodom

kosztów zastępstwa według zasad przewidzianych dla zastępowania strony przez

pełnomocnika będącego radcą prawnym.