III KRS 52/14

Sygn. akt III KRS 52/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 października 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Romualda Spyt (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Halina Kiryło

SSN Krzysztof Staryk

w sprawie z odwołania P. W.

od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa nr …/2014 z dnia … 2014 r. w

przedmiocie przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na

stanowisku sędziego Sądu Rejonowego, ogłoszonym w Monitorze Polskim,

z udziałem A. S.

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 października 2014 r.,

1. oddala odwołanie w odniesieniu do kandydatów P. W. oraz

A. S.,

2. odrzuca odwołanie w pozostałym zakresie.

UZASADNIENIE

Uchwałą z dnia … 2014 r. Nr …/2014 Krajowa Rada Sądownictwa

postanowiła przedstawić Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o

powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Rejonowego

kandydaturę A. S. (pkt I), a jednocześnie nie przedstawiać Prezydentowi

2

Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na

stanowisku sędziego Sądu Rejonowego innych zgłoszonych kandydatur, w tym P.

W. (pkt II).

W uzasadnieniu wskazano, że Zespół członków Krajowej Rady Sądownictwa

postanowił jednogłośnie rekomendować Krajowej Radzie Sądownictwa

kandydaturę A. S. Zdaniem Zespołu rekomendującego tę kandydaturę, kierującego

się kwalifikacjami kandydatów, opiniami służbowymi sędziów wizytatorów i

przełożonych kandydatów oraz ocenami z egzaminów zawodowych, a także

opiniami Kolegium oraz ocenami Zgromadzenia Przedstawicieli Sędziów Okręgu

Sądu Okręgowego, jest ona najlepszą kandydatką spośród ubiegających się o

stanowisko sędziego Sądu Rejonowego. Wniosek ten znajduje potwierdzenie w

uzyskanej przez kandydatkę wyróżniającej ocenie kwalifikacji i wykazywanej wiedzy,

umiejętnościach zawodowych oraz cechach osobowościowych. Kandydatka

legitymuje się niemal ośmioletnim doświadczeniem w pracy na stanowisku

asystenta sędziego (w Sądzie Okręgowym i w Sądzie Apelacyjnym). Posiada

doświadczenie w przygotowywaniu różnorodnych spraw, w których dokonywała

czynności, dostrzega i rozwiązuje problemy prawne w nich występujące we

właściwy sposób, posługując się przy tym literaturą prawniczą i orzecznictwem

sądowym. Kandydatka osiągnęła wysoki poziom warsztatu prawniczego, a takie

cechy jak rzetelność, pracowitość i sumienność - potwierdzone w opiniach

współpracujących z nią sędziów - świadczą dodatkowo o wysokiej przydatności tej

kandydatury na stanowisko sędziego sądu rejonowego. Kolegium Sądu

Okręgowego udzieliło jej kandydaturze poparcia: 6 głosami „za” i 2 głosami

„przeciw”, a w trakcie posiedzenia Zgromadzenia Przedstawicieli Sędziów okręgu

Sądu Okręgowego uzyskała: 45 głosów „za”, 36 głosów „przeciw”. Kandydatka

uzyskała bardzo wysokie poparcie środowiska sędziowskiego. W ocenie Zespołu,

pozostali kontrkandydaci nie byli lepsi czy bardziej odpowiedni od rekomendowanej

kandydatki.

Krajowa Rada Sądownictwa podjęła uchwałę o przedstawieniu Prezydentowi

Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na

stanowisku sędziego Sądu Rejonowego A. S., podzielając przedstawioną przez

Zespół członków Krajowej Rady Sądownictwa rekomendację, uwzględniającą

3

przede wszystkim ocenę kwalifikacji kandydatów i kryteria wyrażone w art. 35 ust. 2

pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz. U. Nr

126, poz. 714 ze zm.) oraz warunki z art. 61 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. -

Prawo o ustroju sądów powszechnych (jednolity tekst: Dz. U. z 2013 r. poz. 427 ze

zm.).

Rada podkreśliła, że procedura wyboru kandydata na urząd sędziego ma

charakter konkursowy, który ma za zadanie wybrać najlepszego spośród bardzo

dobrych i dobrych kandydatów. Po wszechstronnym rozważeniu całokształtu

okoliczności Rada uznała, że w obecnej procedurze nominacyjnej najlepszą

kandydatką spośród wszystkich osób ubiegających się o przedmiotowe stanowisko

jest A. S. Te okoliczności spowodowały, że za jej kandydaturą oddano w trakcie

posiedzenia krajowej Rady Sądownictwa 14 głosów „za” i 0 głosów „przeciw” oraz 1

głos wstrzymujący się.

Wybór kandydatki uzasadnia zatem jej dotychczasowy dorobek zawodowy

pozytywnie oceniony przez sędziego opiniującego, a także przez środowisko

sędziowskie w trakcie głosowań w Kolegium i na Zgromadzeniu Przedstawicieli.

P. W. wniósł do Sądu Najwyższego odwołanie od powyższej uchwały,

zaskarżając ją w całości i zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

art. 35 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, przez zaniechanie

dokonania oceny kwalifikacji odwołującego się i niezastosowanie ustawowych

kryteriów oceny przy ustaleniu kolejności kandydatów na liście kandydatów

rekomendowanych do objęcia urzędu sędziowskiego; art. 33 ust. 1 ustawy o

Krajowej Radzie Sądownictwa, przez zaniechanie wszechstronnego rozważenia

sprawy, w tym zgromadzonych w sprawie dokumentów dotyczących odwołującego

się.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że posiada większe kwalifikacje

zawodowe niż rekomendowana kandydatka na stanowisko sędziowskie, ponieważ,

po pierwsze, oprócz studiów prawa ukończył inne studia magisterskie, następnie

studia podyplomowe, a także zdał dodatkowo inny państwowy egzamin zawodowy

(egzamin radcowski), brał także udział w szkoleniach w zakresie ksiąg wieczystych

dla sędziów i referendarzy sądowych, prawa gospodarczego oraz europejskiego

prawa gospodarczego, w szkoleniu „Konsekwencje członkostwa w Unii Europejskiej

4

dla praktyki orzeczniczej sędziów” oraz w szkoleniu dotyczącym europejskiego

prawa spadkowego dla radców prawnych. Takimi kwalifikacjami nie legitymuje się

wyłoniona kandydatka, bowiem szkolenia te były adresowane do sędziów i

referendarzy sądowych. Wskazał, że posiada także większe doświadczenie

zawodowe i życiowe, bowiem obejmuje ono nie tylko doświadczenia w

sądownictwie, ale także „wszelkie inne doświadczenie, które byłoby przydatne w

służbie sędziowskiej”. Między innymi odwołujący się posiada 3-letnie

doświadczenie zawodowe w bankowości oraz ponad 8-letnie doświadczenie z racji

służby w Służbie Więziennej oraz z uwagi na ukończenie Szkoły Oficerskiej. W

Służbie Więziennej odwołujący się wykonywał czynności z zakresu postępowania

wykonawczego i odbył szkolenia w zakresie czynności administracyjnych

wykonywanych wobec osadzonych w aresztach śledczych i zakładach karnych, a

także szkolenie w zakresie obsługi systemu NOE Net - systemu ewidencjonującego

okresy tymczasowego aresztowania i okresy odbywania kary pozbawienia wolności.

Podkreślił, że zdał na taką samą (dobry plus) ocenę egzamin sędziowski jak

kandydatka. W konkluzji postawił tezę, że jego kandydatura nie zyskała poparcia

tylko z tego powodu, że nie wykonywał czynności jako asystent sędziego oraz fakt,

że nie pracuje w […] sądzie.

Odwołujący się przedstawił swoje krytyczne stanowisko odnośnie do zbyt

dużego wpływu poparcia środowiska sędziowskiego dla kandydata na ostateczny

wybór Rady oraz panującego w środowisku sędziowskim, jak się wyraził, wręcz

dogmatu, że tylko praca w charakterze asystenta sędziego przygotowuje do służby

sędziowskiej. Jego zdaniem natomiast, pożądane cechy kandydata do tej służby

(niezależność, brak podatności na wpływy, umiejętność podejmowania decyzji,

samodzielność w organizowaniu pracy, rzetelność w wykonywaniu obowiązków)

można najlepiej ocenić na podstawie wyników pracy referendarza sądowego, który

w odróżnieniu do asystenta sędziego podejmuje samodzielne decyzje

merytoryczne.

Odwołujący się zauważył też, że uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie

czyni zadość obowiązkowi wyjaśnienia jego sytuacji w aspekcie zastosowanych

kryteriów wyboru (nie poświęcono mu ani jednego zdania).

5

Podsumowując, odwołujący się wskazał, że Krajowa Rada Sądownictwa nie

dokonała oceny kwalifikacji odwołującego się i nie zastosowała do jego

kandydatury takich samych kryteriów i reguł oceny, które zastosowano,

uzasadniając kandydaturę wyłonionej w konkursie kandydatki. Zdaniem

odwołującego się, Rada nie dokonała kompleksowej analizy materiału dotyczącego

obu kandydatów, a następnie zestawienia przyjętych przez siebie ocen i kryteriów i

porównania kandydatki i skarżącego, lecz powyższe oceny i kryteria podkreśliła i

uwypukliła w stosunku tylko do jednej kandydatki, a mianowicie kandydatki

rekomendowanej.

W odpowiedzi na odwołanie Krajowa Rada Sądownictwa wniosła o

oddalenie odwołania w części dotyczącej kandydatury Pani A. S. oraz odrzucenie

odwołania w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu podniesiono, że, skarżący nie

wykazał, aby zaskarżona uchwała zapadła z naruszeniem przysługujących

Krajowej Radzie Sądownictwa kompetencji bądź na skutek błędnych i niezgodnych

z rzeczywistością ustaleń czy też z naruszeniem prawa.

Także wyłoniona kandydatka A. S. w odpowiedzi na odwołanie wniosła o

jego oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Artykuł 2 Konstytucji RP, przez wskazanie, że Rzeczpospolita Polska jest

demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości

społecznej, nakazuje dochowanie przez Krajową Radę Sądownictwa obowiązku

wszechstronnego rozpatrzenia i oceny kandydatów do pełnienia urzędu na

stanowiskach sędziowskich, w sposób respektujący standardy charakterystyczne

dla organów demokratycznego państwa prawnego, w tym - między innymi - zasadę

ochrony zaufania obywatela do państwa. Z kolei przedmiotem ochrony wynikającej

z art. 60 ustawy zasadniczej jest przede wszystkim formalny aspekt dostępu do

służby, a więc związany z przestrzeganiem jednolitych kryteriów i procedur

postępowania, a nie sama ocena kwalifikacji, czy też wiarygodności danej osoby z

punktu widzenia kryteriów stosowanych w ramach tego postępowania. Sądowa

kontrola dokonywana przez pryzmat tego przepisu nie stwarza podstaw do

6

wkraczania w zakres kompetencji Rady, gdyż mogłoby to oznaczać naruszenie jej

konstytucyjnych uprawnień i kompetencji wynikających z art. 179 Konstytucji RP.

Ochrona sądowa udzielana kandydatowi na określone stanowisko sędziowskie,

dokonywana przy uwzględnieniu art. 60 ustawy zasadniczej, powinna zatem

obejmować kontrolę postępowania przed Radą pod względem jego zgodności z

prawem, a więc musi być ograniczona do oceny zgodności z prawem zastosowanej

procedury oceny kandydatury bądź kandydatur i w efekcie przedstawienia

Prezydentowi RP wniosku o powołanie lub odmowy objęcia danego kandydata

takim wnioskiem. Wreszcie art. 32 Konstytucji statuuje zasadę równości wszystkich

wobec prawa i równości traktowania wszystkich przez władze publiczne (ust. 1)

oraz zakazuje dyskryminacji w życiu politycznym, społecznym i gospodarczym z

jakiejkolwiek przyczyny (ust. 2). Kontrola sądowa postępowania przed Radą w

zakresie jej zgodności z tym przepisem powinna więc sprowadzać się do oceny,

czy wszyscy kandydaci uczestniczący w procedurze konkursowej byli traktowani

jednakowo oraz czy żaden z nich nie był w żaden sposób dyskryminowany. W

kontekście tak rozumianych wskazanych wyżej zasad konstytucyjnych rozważeniu

podlegają podniesione przez skarżącego zarzuty obrazy art. 33 ust. 1, art. 35 ust. 2

pkt 1 i 2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, do kompetencji Rady należy, między

innymi, rozpatrywanie i ocena kandydatów do pełnienia urzędu na stanowiskach

sędziowskich w sądach powszechnych oraz - będące wynikiem realizacji tego

zadania - przedstawianie Prezydentowi RP wniosków o powołanie sędziów w

sądach powszechnych. Kognicja Sądu Najwyższego do oceny uchwały Rady w

powyższym zakresie obejmuje zatem - zgodnie z art. 44 ust. 1 ustawy - wyłącznie

badanie, czy nie pozostaje ona w sprzeczności z prawem. Oznacza to, że Sąd

Najwyższy nie posiada kompetencji do merytorycznego rozpatrywania kwalifikacji

kandydata na sędziego, zaś przedmiotem sprawowanej przez niego kontroli jest

formalny aspekt dostępu do służby, związany z przestrzeganiem jednolitych

kryteriów i procedur postępowania, a nie sama ocena kwalifikacji czy też

predyspozycji danej osoby z punktu widzenia kryteriów stosowanych w ramach

postępowania przed Radą. Nie można przy tym tracić z pola widzenia celu tego

postępowania, jakim jest wyłonienie najlepszych kandydatów spośród osób

7

spełniających wymagania wstępne i niejednokrotnie posiadających zbliżone oceny

w zakresie kwalifikacji i predyspozycji do pełnienia urzędu sędziowskiego. W

konsekwencji ocena doboru kryteriów oraz znaczenie przywiązywane do

poszczególnych kryteriów przy ocenie kandydatów na stanowiska sędziowskie

pozostają poza zakresem kompetencji Sądu Najwyższego do kontroli legalności

uchwał Rady, chyba że naruszają one podstawowe zasady prawne, w

szczególności zasadę jednakowego dostępu do stanowisk sędziowskich i zasadę

niedyskryminacji (por. uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27

maja 2008 r., SK 57/06, OTK-A 2008 Nr 4, poz. 63 oraz wyrok Sądu Najwyższego z

dnia 20 października 2009 r., III KRS 13/09, OSNP 2011 nr 13-14, poz. 196 i

orzeczenia w nim powołane).

Przepis art. 33 ust. 1 ustawy zobowiązuje Krajową Radę Sądownictwa, aby

przed podjęciem uchwały w indywidualnych sprawach należących do jej

kompetencji (art. 3 ust. 1), wszechstronnie rozważyła sprawę, na podstawie

udostępnionej dokumentacji oraz wyjaśnień uczestników postępowania lub innych

osób, jeśli zostały złożone. W myśl art. 37 ust. 1 ustawy, jeżeli na stanowisko

sędziowskie zgłosił się więcej niż jeden kandydat, Rada rozpatruje i ocenia

wszystkie zgłoszone kandydatury łącznie. W takim przypadku Rada podejmuje

uchwałę obejmującą rozstrzygnięcia w przedmiocie przedstawienia wniosku o

powołanie do pełnienia urzędu sędziego w stosunku do wszystkich kandydatów. Z

treści tych przepisów, przy uwzględnieniu zasad ogólnie przyjętych w działaniu

organów państwa w demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji),

wynika zatem obowiązek wszechstronnego rozpatrzenia i oceny przez Radę

wszystkich kandydatur zgłoszonych do pełnienia urzędu na stanowiskach

sędziowskich, a ich naruszenie może polegać na pominięciu przez Radę istotnych

dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wynikających z udostępnionej jej

dokumentacji lub wyjaśnień, albo dokonaniu ustaleń sprzecznych z tym materiałem.

Z kolei art. 35 ust. 2 ustawy stanowi, że przy ustalaniu kolejności

kandydatów na liście zespół członków Rady kieruje się przede wszystkim oceną

kwalifikacji kandydatów, a ponadto uwzględnia: 1) doświadczenie zawodowe,

opinie przełożonych, rekomendacje, publikacje i inne dokumenty dołączone do

karty zgłoszenia; 2) opinie kolegium właściwego sądu oraz ocenę właściwego

8

zgromadzenia ogólnego sędziów. Ten katalog (adresowany w pierwszej kolejności

do zespołu członków Rady przy sporządzaniu listy rekomendowanych kandydatów)

nie ma wyczerpującego charakteru i - poza wyeksponowaniem oceny kwalifikacji

kandydatów, jako kryterium podstawowego - w żadnym razie nie hierarchizuje

kolejnych przymiotów, którymi powinna odznaczać się osoba ubiegająca się o to

stanowisko. Ustawodawca nie zastosował w tym przepisie „gradacji kryteriów”,

przypisując im - poza oceną kwalifikacji kandydatów - takie samo znaczenie. Co do

kwalifikacji kandydatów, to art. 35 ust. 2 ustawy nie precyzuje tego pojęcia. W

orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że - poza ustawowymi

wymaganiami stawianymi kandydatom w przepisach ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.

- Prawo o ustroju sądów powszechnych, wyznaczającymi minimum standardów dla

osoby ubiegającej się o stanowisko sędziego - w przepisie tym chodzi o

uwzględnienie w ocenie kandydatów dodatkowych elementów składających się na

teoretyczne i praktyczne umiejętności potrzebne do wykonywania tego zawodu, jak

np. wyniki ukończenia studiów i egzaminu sędziowskiego, uzyskane stopnie

naukowe, ukończone studia podyplomowe i szkolenia, reprezentowana w toku

wykonywania dotychczasowej pracy i analizowana przez sędziów wizytatorów oraz

przełożonych wiedza prawnicza, sposób organizowania pracy i wywiązywania się z

obowiązków, itp.

Jak już wskazano, przedmiotem ochrony i celem postępowania

odwoławczego toczącego się przed Sądem Najwyższym jest kontrola zgodności

uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z prawem. Sąd Najwyższy bada przede

wszystkim formalny aspekt dostępu do służby związany z przestrzeganiem

jednolitych kryteriów i procedur. Do tych należy uregulowane w art. 31, 34 i 35

ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa postępowanie zespołu Rady i unormowane

w art. 34 i 37 tej ustawy postępowanie Rady in pleno. Uchwały Rady w sprawach

indywidualnych wymagają uzasadnienia (art. 42 ust. 1 ustawy o Krajowej Radzie

Sądownictwa). Uwzględniając kognicję Sądu Najwyższego zakreśloną w art. 13

ust. 2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, nieobejmującą merytorycznej oceny

sprawy rozstrzygniętej w uchwale (por. pkt 5 uzasadnienia wyroku Trybunału

Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2008 r., SK 57/06 i ugruntowane w tej kwestii

stanowisko Sądu Najwyższego), decyzję Rady uzasadnia wystarczająco

9

wymienienie wyróżniających cech pozytywnych kandydata rekomendowanego do

nominacji i ogólne wskazanie, że pozostali - traktowani łącznie - takich cech nie

wykazywali w stopniu przewyższającym wybranego kandydata. Jeżeli Rada nie

głosuje negatywnie, czyli podejmuje uchwałę o przedstawieniu kandydata do

nominacji sędziowskiej, nie musi wskazywać racji, którymi kierowała się decydując

o nieoddaniu głosów za każdym z innych kandydatów. Sąd Najwyższy nie

weryfikuje wyboru, jeżeli nie wynika on z błędnego ustalenia stanu faktycznego lub

naruszenia prawa (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2010 r.,

III KRS 6/10, OSNP 2012 nr 1-2, poz. 25).

Uzasadnienie uchwały Rady ograniczone do szczegółowego przedstawienia

kandydatur wybranych w głosowaniu z wnioskiem o ich powołanie do pełnienia

urzędu sędziego (niezaprezentowanie w uzasadnieniu uchwały szczegółowej

charakterystyki kandydatów, których Rady postanowiła nie przedstawiać

Prezydentowi RP z wnioskiem o powołanie na stanowisko sędziego) nie narusza

prawa, gdyż stanowisko Rady odzwierciedla sumę wielu cech każdego z

kandydatów dającą obraz jednego jako „najlepszego” ze wszystkich. W takim

wypadku poszczególne cechy „gorszych” kandydatów nie są eksponowane i tylko

subiektywnie wynik głosowania Rady może być oceniany jako ich przegrana (wyrok

Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 2013 r., III KRS 201/13, LEX nr 1402636). W

wyroku z dnia 17 sierpnia 2010 r., III KRS 10/10 (LEX nr 678015) Sąd Najwyższy

trafnie zauważył, że żadne (także uwzględniane w pierwszej kolejności kwalifikacje

zawodowe) z kryteriów oceny poszczególnych kandydatów na wolne stanowiska

sędziowskie brane pod uwagę w postępowaniu przed Radę nie ma charakteru

decydującego ani też nie jest wymagane uszeregowanie kandydatów w oparciu o

każde z nich. O przeprowadzeniu prawidłowej oceny zgłoszonych kandydatur

decyduje bowiem ocena całościowa (kompleksowa) wynikająca z łącznego

zastosowania tych kryteriów.

Należy też podkreślić, że uchwała Rady jest aktem podejmowanym przez

organ kolegialny w następstwie głosowania, którego wyniki trudno przedstawić w

formie uzasadnienia. W takim przypadku kontrola sądowa musi ograniczyć się do

oceny, czy zachowane były podstawowe reguły proceduralne. W rozpoznawanej

sprawie takie reguły zostały zaś zachowane, w szczególności przez to, że przy

10

wydawaniu przedmiotowej uchwały Rada kierowała się między innymi wynikami

poparcia, jakie poszczególni kandydaci uzyskali w środowisku sędziowskim. Wbrew

odmiennym wywodom odwołującego się, jest to ustawowa przesłanka udzielenia

poparcia kandydatowi na urząd sędziego. Wyniki głosowania w kolegium i

zgromadzeniu ogólnym sędziów właściwego sądu (poparcie środowiska

sędziowskiego) nie wiążą wprawdzie Krajowej Rady Sądownictwa przy ocenianiu

kandydata na wolne stanowisko sędziowskie, jednakże są istotne z punktu

widzenia art. 35 ust. 2 pkt 2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, gdyż stanowią

jedno z ustawowych kryteriów rzutujących na ocenę predyspozycji kandydatów do

pełnienia urzędu na obsadzanym stanowisku sędziego. W orzecznictwie przyjmuje

się nawet, że mają one istotniejsze znaczenie dla oceny kandydatów niż

rekomendacje, publikacje, czy też inne dokumenty dołączone do karty zgłoszenia

(por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 5 września 2013 r., III KRS

212/13, OSNP 2014 nr 9). Dlatego też Rada powinna umotywować swój wybór

wówczas, gdy dotyczył on osoby, która uzyskała mniejsze poparcie środowiska

zawodowego (wyroki Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2010 r., III KRS 24/09,

LEX nr 737271; z dnia 15 stycznia 2013 r., III KRS 33/12, LEX nr 1294479 oraz z

dnia 15 maja 2013 r., III KRS 197/13, Legalis nr 750374). Zgodnie z art. 35 ust. 2

pkt 2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, Zespół - a następnie Rada -

uwzględnia opinię kolegium właściwego sądu oraz ocenę właściwego

zgromadzenia ogólnego sędziów. Rada nie ma obowiązku dociekać

(przeprowadzać szczególnego postępowania dowodowego) w zakresie przyczyn

przedstawienia określonej opinii i oceny co do konkretnej kandydatury przez

kolegium i zgromadzenie ogólne, które są wynikiem głosowania w tych organach

kolegialnych.

W rezultacie, nie można zgodzić się z odwołującym, że Rada nie dokonała

oceny kandydatury odwołującego się w oparciu o wszechstronnie rozważony

materiał źródłowy. Rada uznała, że spośród kandydatów ubiegających się o obsadę

jednego wolnego stanowiska sędziowskiego, kandydatura odwołującego się nie

będzie przedstawiona Prezydentowi RP z wnioskiem o powołanie do pełnienia tego

urzędu przede wszystkim dlatego, że - działając stosownie do art. 37 ust. 1 ustawy

o Krajowej Radzie Sądownictwa - dokonała w procedurze konkursowej wyboru

11

innej (najlepszej) kandydatki spośród wszystkich osób zgłaszających się do objęcia

wolnego stanowiska. W kwestii wyboru właśnie tej kandydatki Rada obszernie

umotywowała swoje stanowisko w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, przytaczając

w szczególności jako decydujące wyniki głosowania co do poszczególnych

kandydatur.

Takiej oceny Rady nie może podważyć przeciwstawienie przez

odwołującego się własnej oceny sprowadzającej się do twierdzenia, że posiada

wyższe kwalifikacje zawodowe, bardziej bogate doświadczenie życiowe niż

wyłoniona kandydatka i w stopniu wyższym charakteryzuje się przymiotami

osobistym predestynującymi do pełnienia służby.

Z przedstawionych względów - wobec niewykazania, że zaskarżona uchwała

jest sprzeczna z prawem - Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814

k.p.c. w związku

z art. 44 ust. 3 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oddalił odwołanie w

odniesieniu do kandydatów P. W. i A. S. Natomiast w pozostałym zakresie Sąd

Najwyższy w oparciu o art. 3986

§ 3 k.p.c. w związku z art. 44 ust. 3 ustawy o

Krajowej Radzie Sądownictwa odrzucił odwołanie z uwagi na jego

niedopuszczalność, bowiem w świetle art. 43 ust. 2 tej ustawy, jeżeli uchwały, o

której mowa w art. 37 ust. 1 (obejmującej rozstrzygnięcie w przedmiocie

przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu sędziego w sytuacji, gdy

na stanowisko to zgłosił się więcej niż jeden kandydat), nie zaskarżyli wszyscy

uczestnicy postępowania, uchwała ta staje się prawomocna w części obejmującej

rozstrzygnięcie o nieprzedstawieniu wniosku o powołanie do pełnienia urzędu

sędziego tych uczestników postępowania, którzy nie wnieśli odwołania.