V KK 298/14

Sygn. akt V KK 298/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 października 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Barbara Skoczkowska (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Przemysław Kalinowski

SSN Andrzej Ryński

Protokolant Katarzyna Wełpa

po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 27 października 2014 r.,

w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,

w sprawie D. B. skazanego z art. 158 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2

k.k. i innych,

kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego,

od wyroku Sądu Rejonowego w W.

z dnia 2 kwietnia 2014 r.

uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięć o

karze i przekazuje sprawę w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w

W.do ponownego rozpoznania.

2

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w W. wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2014 r., po rozpoznaniu

sprawy m. in. D. B., oskarżonego o popełnienie dwóch czynów:

I. uznał D. B. za winnego czynu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku, tj.

przestępstwa z art. 158 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w

zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 158 § 1 k.k. wymierzył mu karę

roku pozbawienia wolności;

II. uznał D. B. za winnego czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku, tj.

czynu z art. 190 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 190 § 1 k.k. wymierzył mu

karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;

III. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył orzeczone kary

pozbawienia wolności za czyny wskazane w pkt I i II i wymierzył D. B. karę

łączną 2 lat pozbawienia wolności;

IV. na podstawie art. 69 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 70 § 1 pkt 1 k.k. warunkowo

zawiesił oskarżonemu wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności

na okres 5 lat próby;

V. na podstawie art. 73 § 1 k.k. oddał oskarżonego w okresie próby pod dozór

kuratora;

VI. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia

wolności zaliczył okres zatrzymania w dniu 28 września 2013 r.;

VII. na podstawie art. 72 § 1 pkt 5 k.k. zobowiązał oskarżonego do

powstrzymywania się od nadużywania alkoholu;

VIII. na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 i 2 i 8 k.k. zobowiązał oskarżonego do

przeproszenia pokrzywdzonego przy udziale kuratora.

Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się bez

postępowania odwoławczego.

Kasację od tego wyroku Sądu Rejonowego z dnia z dnia 2 kwietnia 2014

roku, wniósł Prokurator Generalny w trybie art. 521 § 1 k.p.k. Zaskarżył on wyrok w

części dotyczącej oskarżonego D. B., w zakresie rozstrzygnięcia o karze, na jego

korzyść. Autor kasacji zarzucił: rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku

naruszenie przepisu prawa karnego materialnego, tj. art. 86 § 1 k.k., polegające na

3

orzeczeniu na podstawie tego przepisu, za przypisane oskarżonemu czyny opisane

w pkt I i II części dyspozytywnej wyroku kary łącznej w wymiarze przekraczającym

górną granicę sumy kar jednostkowych orzeczonych za poszczególne przestępstwa.

W konkluzji Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i

przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w W., do ponownego

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna.

Trafnie bowiem podnosi skarżący, że wyrok Sądu Rejonowego w W. wydany

został z rażącym i mającym istotny wpływ na treść zapadłego orzeczenia

naruszeniem przepisu prawa karnego materialnego, tj. art. 86 § 1 k.k. Zgodnie z

tym przepisem Sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar

wymierzonych za poszczególne przestępstwa, do ich sumy.

Sąd Rejonowy, wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2014 roku, przypisał

oskarżonemu popełnienie dwóch czynów:

 z art. 158 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 §

1 k.k., za które wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności, oraz

 z art. 190 § 1 k.k., za które wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia

wolności

Uwzględniając dyrektywę z art. 86 § 1 k.k., w niniejszej sprawie możliwe

było orzeczenie kary łącznej w przedziale od roku pozbawienia wolności do roku i

6 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd Rejonowy wymierzając D. B. karę łączną

2 lat pozbawienia wolności dopuścił się więc rażącej obrazy art. 86 § 1 k.k.,

bowiem orzekł ją z przekroczeniem możliwej górnej granicy, stanowiącej sumę

kar jednostkowych. Uchybienie to miało niewątpliwie istotny wpływ na treść

zapadłego w tej sprawie wyroku, bowiem doprowadziło do orzeczenia wobec

oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności w wyższym niż dopuszczalnym

wymiarze.

Wprawdzie skarżący wskazał w kasacji, że zarzut dotyczy jedynie

rozstrzygnięcia o karze łącznej pozbawienia wolności, to mając na uwadze, iż

zakresem zaskarżenie zostało objęte całe rozstrzygnięcie o karze, Sąd

Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i

4

w tym zakresie sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi

Rejonowemu. Sąd ten zobligowany będzie do orzeczenia zarówno kar

jednostkowych za popełnione przez oskarżonego przestępstwa, jak i kary łącznej,

zgodnej z dyrektywami wskazanymi w art. 86 § 1 k.k., której wykonanie

warunkowo zostanie zawieszone. Należy bowiem pamiętać, iż do uchylenia

wyroku doszło w wyniku uwzględnienia kasacji wniesionej na korzyść

oskarżonego. Ta ostatnia okoliczność miała wpływ na zakres rozstrzygnięcia,

gdyż uchylenie jedynie kary łącznej, orzeczonej z obrazą art. 86 § 1 k.k., a co za

tym idzie wszelkich rozstrzygnięć związanych z warunkowym zawieszeniem tej

kary, które straciłyby rację bytu, do czasu wydania nowego wyroku, do wykonania

pozostałyby jedynie jednostkowe kary pozbawienia wolności w formie

bezwzględnej.

Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.