III KK 186/14

Sygn. akt III KK 186/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 listopada 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jacek Sobczak (przewodniczący)

SSN Andrzej Ryński

SSN Dariusz Świecki (sprawozdawca)

Protokolant Teresa Jarosławska

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Jerzego Engelkinga,

w sprawie A. W.

oskarżonego z art. 46 ust. 1 ustawy z 24.04.1997 r. o narkomanii i in.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 6 listopada 2014 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść oskarżonego,

od wyroku Sądu Okręgowego w B.

z dnia 17 lutego 2014 r., uchylającego wyrok Sądu Rejonowego w B. w S. z dnia 12

czerwca 2013 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Okręgowemu w B. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2013 roku, Sąd Rejonowy w B. z siedzibą w S.,

uznał oskarżonego A. W. za winnego tego, że w okresie od 1995 roku do końca

1998 roku w S., w W. i w B., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z

góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wielokrotnie

2

udzielał odpłatnie innym osobom środki odurzające w postaci marihuany i

amfetaminy w sposób i okolicznościach wskazanych w opisie przypisanego czynu i

za to na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o

przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. wymierzył mu karę 2 lat

pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1

pkt 1 k.k. warunkowo zawiesił na okres 5 lat próby.

Od powyższego wyroku prokurator wniósł apelację na niekorzyść

oskarżonego i zarzucił obrazę przepisu prawa materialnego - art. 4 § 1 k.k. poprzez

pominięcie tego przepisu w podstawie skazania i wymiaru kary, podczas gdy wobec

oskarżonego faktycznie zastosowano Kodeks karny w brzmieniu przed zmianą,

jako ustawę względniejszą dla oskarżonego. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę

zaskarżonego wyroku poprzez wskazanie jako podstawy skazania i wymierzenia

kary oskarżonemu - art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu

narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.

W toku rozprawy odwoławczej skarżący zmodyfikował wniosek apelacji,

wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wskazanie jako podstawy

skazania i wymiaru kary - art.

46 ust. 1 ustawy z dnia 24.04. 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art.

12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. jako względniejszej dla sprawcy.

Sąd Okręgowy w B., po rozpoznaniu apelacji prokuratora, wyrokiem z dnia 17

lutego 2014 roku, przyjął kwalifikuję czynu przypisanego oskarżonemu z art. 46 ust.

1 ustawy z dnia 24.04.1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k.

w zw. z art. 4 § 1 k.k., a na podstawie art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt

6 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok i postępowanie umorzył.

Kasację od powyższego wyroku wniósł Prokurator Generalny, zaskarżając go

w całości, na niekorzyść oskarżonego i zarzucił rażące i mające istotny wpływ na

treść wyroku naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 101 § 1 pkt 2a k.k. i

art. 102 k.k. w zw. z art. 2 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 roku o zmianie ustawy -

Kodeks karny (Dz. U. Nr 132, poz. 1109), polegające na błędnym uznaniu, że

karalność zarzucanego oskarżonemu czynu uległa przedawnieniu, podczas gdy do

przedawnienia karalności przestępstwa popełnionego przez oskarżonego nie

doszło. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

3

przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w B. do ponownego rozpoznania w

postępowaniu odwoławczym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście zasadna. Rację ma skarżący, że stanowisko Sądu

Okręgowego, iż karalność przypisanego oskarżonemu czynu z art. 46 ust. 1 ustawy

z dnia 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w

zw. z art. 4 § 1 k.k., popełnionego w okresie od 1995 roku do końca 1998 roku,

uległa przedawnieniu, jest błędne.

Sąd odwoławczy badając kwestię kwalifikacji prawnej czynu słusznie uznał,

że w oparciu o art. 4 § 1 k.k., czyn oskarżonego należy zakwalifikować z art. 46 ust.

1 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art.

12 k.k., jako ustawy względniejszej dla sprawcy. W związku z tym przedawnienie

karalności Sąd ten ustalił w oparciu o obowiązujący stan prawny przed dniem 3

sierpnia 2005 roku, tj., przed dniem wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 3

czerwca 2005 roku o zmianie ustawy Kodeks karny (Dz. U. Nr 132 poz. 1109).

Wobec tego przyjął, że nastąpiło przedawnienie karalności czynu na podstawie art.

101 § 1 pkt 3 k.k. i art. 102 k.k.

Sąd odwoławczy pominął jednak art. 2 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 roku o

zmianie ustawy Kodeks karny, który stanowi, że „do czynów popełnionych przed

wejściem w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy Kodeksu karnego o

przedawnieniu w brzmieniu nadanym tą ustawą, chyba że termin przedawnienia już

upłynął”. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że przedawnienie karalności

czynów popełnionych przed wejściem w życie ustawy zmieniającej Kodeks karny

regulują przepisy tejże ustawy co do wydłużonych nią okresów przedawnienia

karalności. Zgodnie z tym przepisem wyjątek dotyczy sytuacji, w której

przedawnienie ocenia się według przepisów dotychczas obowiązujących, jeżeli

termin przedawnienia karalności upłynął przed dniem 3 sierpnia 2005 roku.

W rozpoznawanej sprawie w dacie wejścia w życie wskazanej ustawy termin

przedawnienia karalności popełnionego przez oskarżonego czynu nie upłynął (art.

101 § 1 pkt 3 k.k. i art. 102 k.k.). Dlatego też w czasie orzekania przez Sąd

odwoławczy zastosowanie miały przepisy dotyczące przedawnienia karalności

określone w ustawie z dnia 3 czerwca 2005 roku o zmianie ustawy Kodeks karny, a

4

nie przepisy obowiązujące przed dokonaną zmianą.

Wspomniana ustawa w zakresie terminów przedawnienia karalności

wprowadziła do Kodeksu karnego art. 101 § 1 pkt 2a k.k., który przewiduje 15- letni

termin przedawnienia karalności, gdy czyn stanowi występek zagrożony karą

pozbawienia wolności przekraczającą 5 lat. Przepis ten, przy uwzględnieniu art.

102 k.k., powinien więc mieć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Oznacza to,

że w dacie orzekania przez Sąd odwoławczy termin przedawnienia karalności

czynu z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu

narkomanii w zw. z art. 12 k.k. jeszcze nie upłynął.

Kwestie związane ze stosowaniem przepisów ustawy z dnia 3 czerwca 2005

roku o zmianie ustawy Kodeks karny w zakresie dotyczącym terminów

przedawnienia karalności były przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego (wyroki

z: 3 października 2005 roku, sygn. V KK 151/05, Lex nr 168205 oraz 9 listopada

2005 roku, sygn. V KK 300/05, Lex nr 164314). Zgodność tych przepisów z

Konstytucją RP, a także z Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych

wolności oraz z Międzynarodowym Paktem Praw Obywatelskich i Politycznych

stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyrokach z: 15 października 2008 roku, sygn.

P 32/06, OTK-A 2008/8/138 i 13 października 2009 roku, sygn. P 4/08, OTK-A

2009/9/133).

Z podanych powyżej względów należało uchylić zaskarżony wyrok i

przekazać sprawę do rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Sąd drugiej

instancji powinien ponownie ocenić zasadność wniesionej apelacji, mając na

względzie wyrażony przez Sąd Najwyższy pogląd w kwestii przedawnienia

karalności czynu (art. 442 § 3 w zw. z art. 518 k.p.k.).