II KK 169/14

Sygn. akt II KK 169/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 listopada 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jerzy Grubba

SSN Włodzimierz Wróbel

Protokolant Anna Janczak

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Małgorzaty Wilkosz-Śliwy,

w sprawie S. W.

skazanego z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu

narkomanii i in.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 5 listopada 2014 r.,

kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Apelacyjnego /…/

z dnia 8 listopada 2013 r.,

zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w W.

z dnia 29 grudnia 2011 r.

I. uchyla zaskarżony wyrok w części utrzymującej w mocy

punkt VII wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 29 grudnia

2011r. i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Apelacyjnemu

do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym;

2

II. oddala kasację w pozostałej części, uznając ją za

oczywiście bezzasadną;

III. zwalnia skazanego od ponoszenia kosztów postępowania

kasacyjnego w części, w której oddalono kasację;

IV. zarządza zwrot na rzecz S. W. wniesionej przez niego

opłaty od kasacji.

U Z A S A D N I E N I E

Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2011 r., sygn. akt […], Sąd Okręgowy w W.:

- w pkt V uznał oskarżonego S. W. w ramach czynu zarzuconego w pkt VI aktu

oskarżenia za winnego tego, że w okresie od co najmniej lipca 2006 r. do co

najmniej marca 2008 r. w W., wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i

nieustalonymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej

na celu dokonywanie przestępstw polegających na wewnątrzwspólnotowym

nabywaniu znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych w

postaci marihuany, kokainy, haszyszu oraz wprowadzania ich do obrotu, tj. czynu z

art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę roku

pozbawienia wolności;

- w pkt VI, w ramach czynu zarzucanego w pkt VII aktu oskarżenia, uznał

oskarżonego za winnego tego, że w okresie od co najmniej lipca 2006 r. do marca

2008 r. w W., działając z góry powziętym zamiarem, wspólnie i w porozumieniu z

innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy brał udział we

wprowadzaniu do obrotu znacznych ilości środków odurzających w postaci

marihuany i kokainy oraz substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w

łącznej ilości co najmniej 21,5 kg marihuany, co najmniej 1 kg amfetaminy i 30 g

kokainy w ten sposób, że:

- w okresie od co najmniej lipca 2006 r. do lutego 2008 r. w W. nabywał

wielokrotnie, średnio dwa razy w miesiącu w ilościach po 0,5 kilograma

jednorazowo, celem dalszej odsprzedaży od P. S. środek odurzający w postaci

marihuany w łącznej ilości co najmniej 21 kilogramów,

- latem 2007 r. w W. nabywał co najmniej pięciokrotnie, każdorazowo w

ilościach po ok. 200 – 300 gramów, celem dalszej odsprzedaży od P. S.

3

substancję psychotropową w postaci amfetaminy w łącznej ilości co najmniej 1

kilograma,

- w okresie od lipca 2006 r. do lutego 2008 r. kilkakrotnie nabywał od P. S.

środek odurzający w postaci kokainy w łącznej ilości co najmniej 30 gramów,

- w marcu 2008 r. w W. nabył celem dalszej odsprzedaży od M. K. środek

odurzający w postaci marihuany w ilości 0,5 kilograma,

przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie mającej na

celu popełnianie przestępstw i z przestępstwa czyniąc sobie stałe źródło dochodu,

tj. czynu z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu

narkomanii w brzmieniu obowiązującym przez 9 grudnia 2011 r. w zw. z art. 4 § 1

k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3

wskazanej ustawy wymierzył mu karę 4 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności i 150

stawek dziennych grzywny przyjmując, że jedna stawka jest równa kwocie 150

złotych;

- w pkt VII, w ramach czynu zarzucanego w pkt VIII aktu oskarżenia, uznał

oskarżonego za winnego tego, że w pierwszej połowie 2006 r. w W., wbrew

przepisom ustawy wprowadził do obrotu środek odurzający w postaci kokainy w

ilości 4 gramów w ten sposób, że wskazany środek odurzający odsprzedał R.B., tj.

czynu z art. 56 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i na

podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;

- w pkt XI na podstawie art. 85 i 86 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę łączną 4

lat pozbawienia wolności;

- w pkt XII zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności

okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 18 listopada 2008 r.

do dnia 28 lipca 2010 r.,

a nadto rozstrzygnął o kosztach procesu i dowodach rzeczowych.

Wyrok ten zaskarżony został w całości apelacją obrońcy oskarżonego, w której

zarzucono obrazę przepisów prawa procesowego, mającą wpływ na treść

orzeczenia, tj.:

1. art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. polegającą na niewłaściwym sporządzeniu

uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w każdej jego części, w szczególności

nieustaleniu stanu faktycznego odnośnie każdego z czynów przypisanych

4

oskarżonemu, braku analizy zgromadzonych w sprawie dowodów, błędów w

uzasadnieniu, rozbieżności pomiędzy uzasadnieniem a wyrokiem, co

uniemożliwia kontrolę słuszności rozumowania Sądu orzekającego i jego

zgodności z materiałem dowodowym,

2. wewnętrzną sprzeczność wyroku przez wymierzenie oskarżonemu w pkt VI

kary 4 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności, zaś „w ustalonym wyroku

łącznym” – kary 4 lat pozbawienia wolności.

W konsekwencji tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego

rozpoznania.

Po rozpoznaniu apelacji Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 27 czerwca 2012 r.,

sygn. akt […], zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób, że:

1. rozwiązał orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności,

2. obniżył karę pozbawienia wolności orzeczoną za czyn z pkt VII aktu

oskarżenia (pkt VI wyroku) do 4 lat,

3. utrzymał wyrok w mocy w pozostałej części,

4. połączył kary pozbawienia wolności wymierzone oskarżonemu za przypisane

mu czyny i na podstawie art. 85 i 86 § 1 k.k. orzekł karę łączną 4 lat

pozbawienia wolności.

Na skutek kasacji wywiedzionej od wyroku Sądu odwoławczego przez obrońcę

skazanego Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2013 r., sygn. akt II KK

322/12, uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego w odniesieniu do oskarżonego W. i

sprawę w tym zakresie przekazał wskazanemu Sądowi do ponownego

rozpoznania.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 8 listopada

2013 r., sygn. akt […], zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji w ten sposób, że:

1. rozwiązał orzeczoną wobec oskarżonego karę łączną pozbawienia wolności,

2. przyjął w ramach czynu zarzucanego w pkt VII aktu oskarżenia, że ilość

jednorazowo przyjmowanego przez oskarżonego w celu dalszej

odsprzedaży z zyskiem środka odurzającego w postaci marihuany wynosiła

średnio 300 gramów, zaś łączna ilość tego środka była nie mniejsza niż 12

5

kg, a karę pozbawienia wolności orzeczoną za ten czyn w pkt VI

zaskarżonego wyroku obniżył do 4 lat,

3. utrzymał w mocy wyrok w pozostałej części,

4. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył orzeczone wobec

oskarżonego kary pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemu karę

łączną 4 lat pozbawienia wolności.

Opisany wyrok Sądu Apelacyjnego zaskarżony został kasacją obrońcy

skazanego w całości. W tym nadzwyczajnym środku zaskarżenia zarzucono rażące

naruszenie prawa, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. obrazę przepisu

art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 424 k.p.k. przez

niewłaściwe ustosunkowanie się do czynów opisanych w pkt VI wyroku, a także

nieustosunkowanie się do linii obrony oskarżonego wobec zarzutu z pkt VIII aktu

oskarżenia( pkt VII wyroku Sądu pierwszej instancji) przedstawionej w toku

wyjaśnień na rozprawie w dniu 8 lutego 2010 roku – co miało istotny wpływ na treść

zaskarżonego wyroku i niewątpliwie znalazłoby odzwierciedlenie w wymiarze kary.

Powołując się na opisany wyżej zarzut, skarżący wniósł o uchylenie wyroków

Sądów obu instancji i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w W. do

ponownego rozpoznania.

W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Apelacyjnej wniósł o

jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej. W toku rozprawy kasacyjnej prokurator

Prokuratury Generalnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części

utrzymującej w mocy orzeczenie Sądu Okręgowego w zakresie pkt VII i

przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Apelacyjnemu do ponownego

rozpoznania oraz oddalenie kasacji w pozostałej części, jako oczywiście

bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja obrońcy skazanego jest oczywiście bezzasadna w części dotyczącej

czynów przypisanych skazanemu w pkt V i VI wyroku Sądu Okręgowego

(odpowiednio pkt VI i VII aktu oskarżenia), z modyfikacją wynikającą z pkt I.2.

wyroku Sądu Apelacyjnego. Wobec oczywistej bezzasadności środka zaskarżenia

w tym zakresie, zgodnie z art. 535 § 3 k.p.k. pisemne uzasadnienie orzeczenia w

tej części nie zostanie sporządzone.

6

Kasacja zasługuje natomiast na uwzględnienie w zakresie, w jakim Sąd

Apelacyjny utrzymał rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego w odniesieniu do czynu

przypisanego skazanemu w pkt VII wyroku (pkt VIII aktu oskarżenia).

Zgodnie z art. 433 § 2 k.p.k. sąd odwoławczy jest obowiązany rozważyć

wszystkie wnioski i zarzuty wskazane w środku odwoławczym. Swoistą gwarancją

realizacji tego obowiązku jest wymóg sporządzenia uzasadnienia orzeczenia

zgodnie z treścią art. 457 § 3 k.p.k., tj. wskazania, czym kierował się sąd wydając

wyrok oraz dlaczego zarzuty i wnioski apelacji uznał za zasadne albo niezasadne.

Lektura motywacyjnej części orzeczenia Sądu Apelacyjnego pozwala na

stwierdzenie, że w odniesieniu do czynu przypisanego skazanemu w pkt VII wyroku

obowiązkom tym Sąd odwoławczy nie uczynił zadość.

Rozwijając zawarty w apelacji zarzut obrazy art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. obrońca

oskarżonego podniósł, że: „Uzasadniając winę oskarżonego W. w popełnieniu

czynu opisanego w pkt. VIII aktu oskarżenia – Sąd Okręgowy daje wiarę świadkowi

M. R. Bez należytego uzasadnienia odmawia wiary twierdzeniom świadka B.,

któremu oskarżony miał dwukrotnie sprzedać narkotyk. Nie rozważono również

wersji podanej przez oskarżonego, który w logiczny sposób tłumaczy powody

fałszywego pomówienia jako zemstę za wcześniejsze nieporozumienia z rodziną”.

Analiza wywodów zawartych w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego pozwala

na stwierdzenie, że kwestiami podniesionymi w zacytowanym fragmencie apelacji

Sąd ten nie zajął się wcale. Trudno bowiem uznać za rzetelne odniesienie się do

stanowiska apelującego lakoniczne stwierdzenie, że „Nie można także w realiach

sprawy (…) twierdzić, że (…) odmowa wiary twierdzeniom świadka B. nastąpiła bez

należytego uzasadnienia, które w pisemnych motywach wyroku zostało

przedstawione”. Lakoniczność jawi się jako wręcz jaskrawa, jeśli przypomnieć, że

Sąd Najwyższy rozpoznając sprawę po raz pierwszy, w wyroku z dnia 7 sierpnia

2013 r. zauważył, że: „Równie ogólnikowo odniósł się Sąd odwoławczy do innych

argumentów apelacji, bo tylko przez odesłanie do uzasadnienia Sądu I instancji.

Tam natomiast nie ma np. ustosunkowania się do linii obrony oskarżonego wobec

zarzutu z pkt. VIII – czyn VII wyroku, przedstawionej w toku wyjaśnień na rozprawie

w dniu 8 lutego 2010 r. (k. 2001 – 4, t. X)”. Kwestia ta zresztą trafnie podniesiona

została również w uzasadnieniu kasacji. Pozwala to na konkluzję, że Sąd

7

Apelacyjny ponownie nie rozpoznał istoty zarzutu apelacyjnego dotyczącego czynu

przypisanego skazanemu w pkt VII wyroku Sądu pierwszej instancji, naruszając w

ten sposób przepisy art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., a nadto, co

wskazano w uzasadnieniu kasacji, nie dostosował się do znajdującego

zakotwiczenie w art. 442 § 3 k.p.k. zalecenia Sądu Najwyższego, zawartego w

wyroku z dnia 7 sierpnia 2013 r., sprowadzającego się do konieczności

respektowania w postępowaniu ponownym wymogów określonych w art. 433 § 2 i

457 § 3 k.p.k.

Zważywszy, że obraza prawa procesowego, której dopuścił się Sąd Apelacyjny,

miała charakter rażący oraz że mogła ona mieć istotny wpływ na treść

zaskarżonego kasacją orzeczenia, należało uchylić wyrok Sądu odwoławczego w

opisanej części i przekazać sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania w

postępowaniu odwoławczym. Konsekwencją orzeczenia kasatoryjnego w

odniesieniu do czynu zarzucanego w pkt VIII aktu oskarżenia (pkt VII wyroku) stało

się rozwiązanie z mocy prawa rozstrzygnięcia o karze łącznej pozbawienia

wolności, obejmującego przecież karę wymierzoną w pkt VII wyroku.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Apelacyjny będzie zobowiązany do

procedowania w zgodzie z wymaganiami wynikającymi z treści art. 433 § 2 i 457 §

3 k.p.k.