III KK 350/14

Sygn. akt III KK 350/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 listopada 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Szewczyk (przewodniczący)

SSN Rafał Malarski

SSN Andrzej Ryński (sprawozdawca)

Protokolant Anna Korzeniecka-Plewka

w sprawie L. N.

skazanego z art. 207 § 1 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

w dniu 21 listopada 2014 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego

od wyroku Sądu Rejonowego w P.

z dnia 10 grudnia 2012r.,

uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o

środku zabezpieczającym (pkt II) i sprawę w tym zakresie

przekazuje Sądowi Rejonowemu w P. do ponownego

rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w P. wyrokiem z dnia 10 grudnia 2012 r., oskarżonego L. N.

uznał za winnego tego, że w okresie od stycznia 2000 r. do 25 sierpnia 2012 r. w

B., znęcał się fizycznie i psychicznie nad żoną I. N. i córką E. N. w ten sposób, że

będąc pod wpływem alkoholu wszczynał awantury domowe, w trakcie których

2

wyzywał je słowami uznanymi powszechnie za obelżywe, groził pozbawieniem

życia, szarpał i bił uderzając rękoma i nogami po całym ciele, a nadto żonę uderzył

drzwiami oraz pluł jej w twarz, tj. przestępstwa z art. 207 § 1 k.k. i za to na

podstawie powołanego przepisu wymierzył oskarżonemu karę roku i 6 miesięcy

pozbawienia wolności, na poczet której w oparciu o art. 63 § 1 k.k. zaliczył okres

tymczasowego aresztowania L. N. Jednocześnie na podstawie art. 96 § 1 k.k.

orzekł umieszczenie oskarżonego w zamkniętym zakładzie leczenia odwykowego,

zaś w oparciu o art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych.

Wyrok ten nie został zaskarżony przez żadną ze stron proces i uprawomocnił

się w I instancji w dniu 18 grudnia 2012 r.

Od powyższego wyroku kasację na korzyść L. N., w części dotyczącej

orzeczenia środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia oskarżonego w

zamkniętym zakładzie lecznictwa odwykowego, na podstawie art. 521 § 1 k.p.k.

wywiódł Prokurator Generalny, który zarzucił wyrokowi Sądu Rejonowego rażące i

mogące mieć istotny wpływ na jego treść naruszenie przepisów prawa karnego -

art. 93 k.k. i art. 96 § 1 k.k., polegające na nieuprawnionym przyjęciu, iż zachodzą

określone w tych przepisach warunki do zastosowania - wobec oskarżonego L. N. -

środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia w zamkniętym zakładzie

leczenia odwykowego pomimo tego, że wydane przez biegłych psychiatrów i

psychologa opinie nie odnosiły się do przesłanek określonych w art. 93 k.k. i nie

wysłuchano biegłych tych specjalności przed zastosowaniem środka

zabezpieczającego.

Powołując się na powyższe skarżący wniósł o uchylenie orzeczenia w

zaskarżonej części i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi Rejonowemu w P.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja Prokuratora Generalnego okazała się oczywiście zasadna, dlatego

została rozpoznana na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

Rację ma skarżący, że wyrok Sądu Rejonowego w zakresie orzeczenia

wobec L. N. środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia oskarżonego w

zamkniętym zakładzie lecznictwa odwykowego został wydany z rażącym

naruszeniem art. 93 k.k. i art. 96 § 1 k.k. Należy przypomnieć, że orzeczenie wobec

3

sprawcy - skazanego na karę pozbawienia wolności nieprzekraczającą 2 lat bez

warunkowego zawieszenia jej wykonania - środka zabezpieczającego określonego

w art. 96 k.k. możliwe jest tylko wtedy, gdy zostanie wykazane, że przestępstwo,

którego się dopuścił zostało popełnione w związku z uzależnieniem od alkoholu lub

innego środka odurzającego, a nadto gdy zachodzi wysokie prawdopodobieństwo

ponownego popełnienia przestępstwa pozostającego w związku z uzależnieniem.

Orzeczenie to powinno być poprzedzone uznaniem przez Sąd, że stosowanie tego

środka jest niezbędne, aby zapobiec ponownemu popełnieniu przez sprawcę

przestępstwa związanego z jego uzależnieniem, a zatem realizować podstawowy

cel stosowania środków zabezpieczających wskazany przez ustawodawcę w art. 93

k.k., który to przepis stanowi normę ogólną regulującą zasady orzekania wszystkich

środków zabezpieczających, ma charakter gwarancyjny i dodatkowo nakłada na

sąd obowiązek procesowy wysłuchania lekarzy psychiatrów oraz psychologa także

przed wydaniem orzeczenia o umieszczeniu sprawcy w zamkniętym zakładzie

leczenia odwykowego tytułem środka zabezpieczającego przewidzianego w art. 96

§ 1 k.k. Zatem, rację ma skarżący, przywołując na poparcie swojego stanowiska

stosowne judykaty Sądu Najwyższego, że w związku z tak kategoryczną regulacją

sąd obligatoryjnie wysłuchuje lekarzy psychiatrów i psychologa, co oznacza

obowiązek przeprowadzenia na rozprawie albo posiedzeniu dowodu z ustnej opinii

biegłych tych specjalności, a nie jest wystarczające złożenie przez nich opinii

jedynie na piśmie (zob. też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2007 r., V

KK 383/07, LEX nr 353347).

Odnosząc te uwagi do sprawy niniejszej należy przypomnieć, że na

rozprawie w dniu 29 października 2012 r. Sąd meriti dopuścił dowód z opinii

biegłych psychiatrów i psychologa dla oceny stanu zdrowia psychicznego L. N.

tempore criminis i ustalenia czy wobec oskarżonego zachodzą przesłanki określone

w art. 93 k.k. (k. 113 v). Biegli w sporządzonej na piśmie opinii sądowo -

psychiatrycznej (k.135-139), wspartej opinią psychologiczną (k.140-142), nie

ujawnili u oskarżonego objawów choroby psychicznej ani upośledzenia

umysłowego, natomiast rozpoznali u niego organiczne zaburzenia osobowości i

zespół uzależnienia spowodowany używaniem alkoholu. Nadto uznali, iż w czasie

popełnienia przestępstwa zdolność oskarżonego do rozpoznania znaczenia czynu i

4

kierowania postępowaniem nie była zaburzona w rozumieniu art. 31 § 1 i § 2 k.k.

oraz stwierdzili, że w aktualnym stanie psychicznym może on uczestniczyć w

czynnościach procesowych. Natomiast wbrew dyspozycji art. 202 § 5 k.p.k., w

żaden sposób nie odnieśli się do potrzeby zastosowania wobec L. N. środka

zabezpieczającego w kontekście przesłanek wskazanych w art. 93 k.k. Sąd

Rejonowy opinie te wprowadził do procesu w oparciu o przepis art. 394 k.p.k., na

rozprawie w dniu 10 grudnia 2012 r., poprzez uznanie ich za ujawnione bez

odczytywania (k.161v), tym samym ignorując bezwzględny wymóg wysłuchania

biegłych przewidziany w art. 93 k.k. Należy podkreślić, że ustawowy obowiązek

wysłuchania biegłych umożliwić ma sądowi oraz stronom bezpośredni kontakt z

biegłymi, w celu weryfikacji ustawowych przesłanek do stosowania środka

zabezpieczającego, co niewątpliwie daje większe gwarancje dla prawidłowości jego

orzeczenia (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2013 r., III KK

409/13, Prok. i Pr.-wkł. 2014/2/4).

Nadto Sąd Rejonowy nie dostrzegł, że pisemne opinie biegłych psychiatrów

są niepełne w rozumieniu art. 201 k.p.k., skoro nie dokonują oceny stopnia

prawdopodobieństwa ponownego popełnienia przez oskarżonego przestępstwa

związanego uzależnieniem od alkoholu, uniemożliwiając Sądowi poczynienie

jednoznacznych ustaleń, czy umieszczenie takiego sprawcy w zamkniętym

zakładzie leczenia odwykowego spełni wymóg niezbędności i zabezpieczy

społeczeństwo przed ponowieniem tego rodzaju czynów przestępczych przez L. N.

Przy czym trzeba pamiętać, że ocena tej niezbędności winna być dokonywana

zarówno w perspektywie stosowania innych środków zabezpieczających, jak i

procedur przewidzianych w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia

psychicznego - Dz. U. z 1994 r. Nr 111, poz. 535 ze zm. (zob. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 12 marca 2013 r., V KK 365/12, LEX nr 1312376).

Naruszenie przez Sąd zasad przewidzianych w art. 93 i 96 § 1 k.k.

gwarantujących oskarżonemu orzeczenie wobec niego środka zabezpieczającego

tylko w przypadku stwierdzenia określonych w tych przepisach przesłanek

materialnych, mogło wywrzeć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku w części

dotyczącej rozstrzygnięcia o umieszczeniu oskarżonego w zamkniętym zakładzie

leczenia odwykowego. W tym kontekście nie mają żadnego znaczenia kolejne

5

opinie o stanie zdrowa L. N. wydane po uprawomocnieniu się zaskarżonego wyroku

(k.254, 279, 323-324,378), w których biegli psychiatrzy niezmiennie formułowali

wnioski o występowaniu po stronie skazanego wysokiego prawdopodobieństwie

popełnienia podobnego czynu związanego z uzależnieniem od alkoholu, ponieważ

opinie te były sporządzane w toku wykonywania orzeczonego zaskarżonym

wyrokiem środka zabezpieczającego i z przyczyn temporalnych nie stanowiły

podstawy dowodowej wyrokowania w tym zakresie, a zatem nie mogły sanować

uchybień, których dopuścił się Sąd Rejonowy przy wydaniu zaskarżonego wyroku.

Uwzględniając zakres zaskarżenia wyroku Sądu Rejonowego oznaczony w

kasacji oraz przedstawione wyżej argumenty, na podstawie art. 537 § 2 k.p.k.

należało tenże wyrok uchylić w części dotyczącej orzeczenia o środku

zabezpieczającym i jedynie w tym zakresie przekazać sprawę do ponownego

rozpoznania.

Rozpoznając sprawę ponownie Sąd Rejonowy będzie miał na uwadze, że

stosownie do treści art. 518 k.p.k. w zw. z art. 442 § 3 k.p.k. jest związany

wyrażonymi powyżej zapatrywaniami prawnymi co do merytorycznych podstaw

stosowania środka zabezpieczającego oraz co do niezbędnego sposobu

procedowania. Poza tym powinien pamiętać, że kasacja wywiedziona na korzyść

skazanego po jej uwzględnieniu i częściowym uchyleniu zaskarżonego wyroku

wytwarza stan prawomocności horyzontalnej w zakresie skazania oskarżonego za

przestępstwo z art. 207 § 1 k.k. (ust. I zaskarżonego wyroku) oraz powoduje

wystąpienie pośredniego zakazu reformationis in peius (art. 518 k.p.k. w zw. z art.

443 k.p.k.). Taka sytuacja procesowa obliguje Sąd do wydania orzeczenia w

granicach przekazania (art. 442 § 1 k.p.k.), a zatem prowadzenia postępowania

ponownego jedynie w kierunku rozstrzygnięcia o środku zabezpieczającym.