II KK 109/14

Sygn. akt II KK 109/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 listopada 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Rafał Malarski (przewodniczący)

SSN Andrzej Ryński (sprawozdawca)

SSN Andrzej Stępka

Protokolant Anna Janczak

w sprawie S. P.

oskarżonego z art.284 § 2 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 26 listopada 2014 r.,

kasacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela subsydiarnego

od wyroku Sądu Okręgowego w W.

z dnia 4 października 2013 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w W.

z dnia 27 lutego 2013 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do

ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w

W. w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 27 lutego 2013 r. po częściowej zmianie

opisu czynu w zakresie jego daty i wartości mienia stanowiącego przedmiot

przestępstwa, uznał S. P. za winnego tego, że w dniu 1 marca 2010 r. w W.,

działając z zamiarem wyrządzenia szkody Spółce z o.o. W. z siedzibą w W., w

2

postaci: samochodu marki BMW 320 o nr. rej. […] wraz z dokumentami oraz

telefonu komórkowego marki Nokia E 51-1 nr […] wraz z kartą aktywacyjną, o

łącznej wartości 52 000 zł, tj. przestępstwa z art. 284 § 2 k.k. i za to na podstawie

powołanego przepisu w zw. z art. 58 § 3 k.k. wymierzył mu karę 150 stawek

dziennych grzywny, po 20 zł każda, której wykonanie na podstawie art. 69 § 1 i 2 i

art. 70 § 1 pkt 2 k.k. warunkowo zawiesił na okres 2 lat. Jednocześnie na podstawie

art. 72 § 2 k.k. zobowiązał oskarżonego do częściowego naprawienia szkody

wyrządzonej przestępstwem poprzez zwrócenie pokrzywdzonej W. Sp. z o.o. z

siedzibą w W. samochodu marki BMW 320 o nr. rej. […] wraz z dokumentami.

Nadto zasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej Spółki kwotę 1239,84 zł

tytułem zwrotu poniesionych kosztów zastępstwa procesowego oraz zwolnił

oskarżonego od kosztów sądowych, wydatkami obciążając Skarb Państwa.

Powyższy wyrok w całości zaskarżyli apelacjami oskarżony i jego obrońca.

Oskarżony w wywiedzionym środku odwoławczym zarzucił zaskarżonemu

orzeczeniu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

który miał wpływ na jego treść poprzez uznanie, że miał on zamiar przywłaszczenia

przedmiotowego samochodu i telefonu komórkowego, w sytuacji gdy prawidłowa

ocena materiału dowodowego powinna doprowadzić do wniosku przeciwnego.

Nadto podniósł zarzut naruszenia przepisu postępowania, które mogło mieć wpływ

na treść wyroku, a to art. 386 § 2 k.p.k. W związku z tym wniósł on o zmianę

zaskarżonego wyroku i jego uniewinnienie od przypisanego mu przestępstwa.

Natomiast obrońca oskarżonego zarzucił wyrokowi Sądu I instancji :

1. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a w

szczególności art. 5 § 2 i art. 7 k.p.k. polegającą na dowolnym uznaniu, że

oskarżony użytkując powierzony mu samochód marki BMW 320 wraz z

dokumentami oraz telefonem komórkowym, przeznaczył je do celów prywatnych,

co świadczy, iż włączył te rzeczy do swego majątku, w sytuacji kiedy z okoliczności

materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika bezspornie, że jako

przewodniczący Rady Nadzorczej Spółki W. i jej wspólnik wykorzystywał ten

samochód przede wszystkim w celach służbowych, co powinno skutkować

uznaniem, iż nie towarzyszył mu trwały zamiar kierunkowy włączenia powierzonych

3

mu rzeczy do swego majątku oraz świadczy, że swoim działaniem nie wyczerpał

znamion występku z art. 284 § 2 k.k.;

2. błędną ocenę okoliczności faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia

polegającą na pominięciu faktu, iż nie została rozstrzygnięta kwestia prawidłowości

wykreślenia S. P. z funkcji przewodniczącego Rady Nadzorczej Spółki W., a także

nie uwzględnienia treści postanowień i pism organów ścigania zezwalających

praktycznie na użytkowanie przedmiotowego samochodu przez oskarżonego - co

winno wykluczać ustalenie Sądu o trwałym zamiarze przywłaszczenia przez

oskarżonego samochodu marki BMW 320.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego

wyroku i uniewinnienie oskarżonego S. P. od zarzutu popełnienia występku

określonego w art. 284 § 2 k.k.

Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 4 października 2013 r., zmienił

zaskarżony wyrok w ten sposób , iż oskarżonego S. P. uniewinnił od zarzucanego

mu czynu, zaś kosztami procesu obciążył oskarżyciela subsydiarnego.

Orzeczenie Sądu odwoławczego zostało zaskarżonego na niekorzyść

oskarżonego S. P. kasacją pełnomocnika oskarżyciela subsydiarnego, który na

zasadzie art. 523 § 1 i art. 526 § 1 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 11 § 1 k.k. w zw. z art.

284 § 2 k.k. mające istotny wpływ na treść orzeczenia, polegające na rażąco

nieprawidłowej wykładni naruszonej normy sprowadzającej się do uznania, iż Sąd

Rejonowy dokonując zmiany opisu czynu przypisanego oskarżonemu S. P. w

stosunku do czynu zarzuconego mu aktem oskarżenia, w zakresie jedynie

oznaczenia daty czynu popełnionego przez oskarżonego, wyszedł poza granice

oskarżenia, w sytuacji gdy prawidłowa treść naruszonej normy wskazuje, że

granice oskarżenia zostają utrzymane dopóty, gdy w miejsce czynu zarzuconego w

ramach tego samego zdarzenia faktycznego można przypisać oskarżonemu czyn

nawet ze zmienionym opisem i jego oceną prawną, co miało istotny wpływ na treść

orzeczenia, wobec uznania, iż wskutek zmiany opisu czynu w zakresie daty, nie

zawierał on znamion przestępstwa, a w konsekwencji uniewinnienie oskarżonego;

2. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 38 k.c. i 63 k.c. w zw.

z art. 14 i 17 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, mające istotny wpływ na

4

treść orzeczenia poprzez niezasadne przyjęcie, iż „podpisanie pełnomocnictwa do

wniesienia subsydiarnego aktu oskarżenia przez M. K.-M. nie ma mocy prawnej”, a

konsekwencji uznanie, że wyrok Sądu Rejonowego obarczony jest bezwzględnym

uchybieniem odwoławczym w postaci braku skargi uprawnionego oskarżyciela – W.

Sp. z o.o. w W., w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia naruszonej normy wprost

wskazuje, iż czynność prawna dokonana z osobą wpisaną jako uprawniona do

reprezentowania osoby prawnej w KRS wiąże co do zasady tę osobę prawną,

mimo, że w rzeczywistości osoba ta utraciła status piastuna organu, a ważność ta,

zależeć może jedynie od jej potwierdzenia przez osobę prawną ze skutkiem z art.

63 § 1 k.c.

Powołując się na te zarzuty pełnomocnik oskarżyciela subsydiarnego wniósł

o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi Okręgowemu w W.

Prokurator Prokuratury Okręgowej w W. odpowiadając na kasację wniósł o

jej uznanie za zasadną.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego okazała się zasadna.

Wprawdzie podniesiony w niej zarzut zawarty w pkt 1 został skonstruowany

częściowo niepoprawnie, ponieważ łączy on obrazę przepisów prawa materialnego,

a to art. 11 § 1 k.k. w zw. z art. 284 § 2 k.k., z naruszeniem przepisu prawa

procesowego - art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. stanowiącego jedną z bezwzględnych

przyczyn odwoławczych określonych w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k., jednak analiza

treści tego zarzutu przy zastosowaniu art. 118 k.p.k. pozwala twierdzić, że skarżący

upatruje błąd pierwotny Sądu odwoławczego w naruszeniu art. 11 § 1 k.k.

określającego zasadę, że jeden czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo, a w

konsekwencji wadliwym uznaniu, iż dokonana zmiana opisu przestępstwa z art.

284 § 2 k.k. w zakresie jego daty powodowała, iż został oskarżonemu przypisany

inny czyn niż zarzucony aktem oskarżenia, czego skutkiem było dokonanie przez

Sąd odwoławczy prawnokarnej oceny czynu oskarżonego w odniesieniu do

pierwotnego zarzutu aktu oskarżenia, a nie jego zmodyfikowanego opisu przyjętego

w wyroku Sądu meriti. Zdaniem skarżącego spowodowało to pominięcie przy

orzekaniu w postępowaniu odwoławczym części ustaleń Sądu I instancji, które

5

według Sądu Okręgowego wykraczały poza granice oskarżenia i doprowadziło do

niezasadnego uniewinnienia S. P., przy zastosowaniu art. 439 § 2 k.p.k.

Tak rozumiany zarzut skarżącego należy uznać za zasadny.

Sąd Okręgowy odwołując się do ustaleń Sądu Rejonowego, sytuujących

zamiar oskarżonego przywłaszczenia mienia stanowiącego przedmiot przestępstwa

z art. 284 § 2 k.k. na dzień 1 marca 2010 r., a nie tak jak w zarzucie aktu

oskarżenia na dzień 9 listopada 2009 r. i bliżej nieustalony przedział czasu w 2009

r., uniewinnił oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ignorując dokonaną przez

Sąd meriti zmianę jego opisu. Wbrew poglądowi wyrażonemu przez Sąd

odwoławczy, zmiana ta nie przekroczyła ram rozpoznania sprawy zakreślonych

aktem oskarżenia.

Warto przypomnieć, że wyjście poza granice oskarżenia polega na orzekaniu

poza jego podstawą faktyczną, wyznaczoną tym samym historycznym zdarzeniem,

które jest pojęciem szerszym od pojęcia czynu oskarżonego odnoszącego się do

działania lub zaniechania (por. wyrok SN z dnia 2 marca 2011 r., III KK 388/10,

OSNKW 2011/6/51). Dla zachowania tożsamości czynu niezbędna jest

niezmienność podmiotu czynu, przedmiotu ochrony, a w razie poczynienia innych

ustaleń co do czasu i miejsca czynu, także tożsamości osoby pokrzywdzonej. (zob.

wyrok SN z dnia 25 sierpnia 2010 r., II KK 186/10, LEX nr 619624).

Odnosząc te zapatrywania do zakresu wskazanych wyżej zmian w opisie

czynu dokonanych przez Sąd I instancji, trzeba jednoznacznie stwierdzić, że nie

wykraczały one poza historyczne zdarzenie stanowiące przedmiot zarzutu

subsydiarnego aktu oskarżenia, gdy się zważy, iż nie uległy zmianie żadne

elementy istotne dla określenia tożsamości czynu. Przede wszystkim pozostała

niezmienna osoba sprawcy oraz pokrzywdzonej Spółki, miejsce zdarzenia, jak też

podejmowane przez oskarżonego czynności wykonawcze, skierowane do tych

samych przedmiotów. Oskarżyciel subsydiarny oskarżył S. P. o przywłaszczenie

samochodu marki BMW 320 o nr. rej. […] i telefonu komórkowego marki Nokia E

51-1 nr […],

stanowiących własność Spółki W., a powierzonych mu czasowo do

użytkowania i właśnie wokół tych elementów faktycznych, koncentruje się jego opis

przyjęty przez Sąd I instancji. Natomiast różnica wynika jedynie z ustaleń w

6

zakresie usytuowania w czasie momentu, w którym oskarżony miał zdaniem Sądu

Rejonowego zrealizować zamiar przywłaszczenia. Należy przypomnieć, że bogate

orzecznictwo Sądu Najwyższego dopuszcza możliwość różnego rodzaju

modyfikacji opisu czynu, w tym także co do jego daty, o ile dokonywane są w

ramach tego samego zdarzenia objętego zarzutem aktu oskarżenia (zob. np.

postanowienia SN: z dnia 11 grudnia 2006 r., II KK 304/06, OSNwSK 2006/1/2403,

z dnia 21 sierpnia 2012 r., III KK 217/12, Biul.PK 2012/9/7, z dnia 25 października

2012 r., IV KK 87/12, LEX nr 1226759 i z dnia 1 marca 2013 r., V KK 394/12, LEX

nr 1294462 ).

Zgodzić się trzeba z Sądem odwoławczym, że w przypadku subsydiarnego

aktu oskarżenia należy zachować szczególną ostrożność przy korektach opisu

czynu. Przyznanie pokrzywdzonemu uprawnień oskarżycielskich w sprawach

ściganych z urzędu doznaje ograniczeń, bowiem uzależnione jest od spełnienia

przesłanek z art. 55 k.p.k., a zatem od faktu czy doszło do powtórnego wydania

przez prokuratora postanowienia o odmowie wszczęcia lub o umorzeniu

postępowania w okolicznościach wskazanych w art. 330 § 2 k.p.k. Jednocześnie

pokrzywdzony może wnieść subsydiarny akt oskarżenia tylko co do czynu, który

zachowuje przymiot tożsamości z czynem, którego dotyczyły wskazane wyżej

decyzje kończące postępowanie przygotowawcze.

Warto przypomnieć, że postanowieniem z dnia 5 lutego 2010 r. właściwa

jednostka Policji umorzyła dochodzenie o przestępstwo z art. 284 § 2 k.k., którego

opis był zbliżony do tego, jaki przyjęto w subsydiarnym akcie oskarżenia.

Postanowienie to zostało zatwierdzone przez prokuratora Prokuratury Rejonowej w

W. w dniu 23 lutego 2010 r. (k. 76) i na skutek zażalenia wniesionego przez W. Sp.

z o.o. w W. uchylone z przekazaniem sprawy do dalszego prowadzenia

prokuratorowi, postanowieniem Sądu Rejonowego w W. z dnia 9 czerwca 2010 r.

sygn. akt […] (k.96 - 97). Następnie postanowieniem z dnia 8 października 2010 r.

prokurator ponownie umorzył postępowanie o ten sam czyn na podstawie art. 17 §

1 pkt. 2 k.p.k. wobec faktu, że analizowane zachowanie S. P. nie wyczerpywało

znamion czynu zabronionego (k.474 – 477). W związku z tym w terminie

wskazanym w art. 55 § 1 k.p.k. pokrzywdzona Spółka wniosła subsydiarny akt

oskarżenia.

7

W konsekwencji należałoby rozstrzygnąć, czy Sąd Rejonowy zmieniając opis

czynu w zakresie daty zachował jego tożsamość także, w kontekście historycznego

zdarzenia objętego dwukrotnym umorzeniem dochodzenia. Zachowuje tu

aktualność przedstawiona wyżej argumentacja tycząca tej kwestii a odnosząca się

do tożsamości czynu zarzucanego w subsydiarnym akcie oskarżenia oraz czynu

przypisanego oskarżonemu przez Sąd I instancji. Poza tym dostrzegalna jest

bliskość czasowa oraz tożsamość sytuacyjna i motywacyjna ujęta w opisie czynu,

który był przedmiotem kolejnych umorzeń oraz tego, jaki przyjął Sąd meriti.

Niezależnie od tego, analizując czy organy procesowe zachowały w tej

sprawie tożsamość czynu oprócz jego procesowego opisu dokonanego w

dochodzeniu i w wyroku Sądu I instancji należy mieć na uwadze, czy spełniony jest

warunek merytorycznej i chronologicznej tożsamości zagadnień faktycznych

stanowiących przedmiot czynności dowodowych przeprowadzonych w

postępowaniu przygotowawczym oraz tych, które stały się podstawą

rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego (zob. też postanowienie Sądu Apelacyjnego w

Rzeszowie z dnia 17 stycznia 2013 r., LEX nr 1246827). Analiza treści

uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego uchylającego pierwsze

postanowienie o umorzeniu dochodzenia (k.97) oraz uzasadnienia powtórnego

postanowienia o umorzeniu (k. 476) wskazuje, że w polu uwagi prokuratora był

również okres pełnienia przez S. P. funkcji przewodniczącego Rady Nadzorczej

Spółki i przekształceń podmiotowych tego organu w kontekście uprawnień

oskarżonego do korzystania z rzeczy powierzonych mu przez Spółkę W. do

użytkowania, także w okresie temporalnym wskazanym w zmodyfikowanym przez

Sąd zarzucie. Należy zaznaczyć, że dla odtworzenia faktów zaistniałych w dniu 1

marca 2010 r., jak też po tej dacie, mających znaczenie dla oceny zamiaru

oskarżonego, przesłuchiwano w postępowaniu przygotowawczym świadków oraz

prowadzono dowody z dokumentów Spółki W. W konsekwencji również z tej

przyczyny nie może być wątpliwości, że Sąd meriti orzekł w przedmiocie

przestępstwa objętego umorzeniem dochodzenia i subsydiarnym aktem oskarżenia.

Natomiast drugi zarzut kasacji odnosi się wyłącznie do treści uzasadnienia,

w którym Sąd odwoławczy zauważył, iż M. K. – M. nie miała uprawnień aby

ustanowić profesjonalnego pełnomocnika do wniesienia subsydiarnego aktu

8

oskarżenia w imieniu Sp. z o.o. W. w W., sygnalizując w ten sposób, że orzeczenie

Sądu I instancji dotknięte było uchybieniem braku skargi uprawnionego

oskarżyciela stanowiącym bezwzględną przyczynę odwoławczą (art. 17 § 1 pkt 9

k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.). Należy stwierdzić, że przepis art. 519 k.p.k.

zd. drugie wyklucza możliwość zaskarżenia kasacją samego uzasadnienia wyroku

sądu odwoławczego. Jednak problematyka podniesiona w drugim zarzucie kasacji

wymaga rozważenia z uwagi na treść art. 536 k.p.k. nakazującego Sądowi

Najwyższemu badanie także poza granicami zaskarżenia i podniesionych zarzutów,

ewentualnego wystąpienia w sprawie bezwzględnych przyczyn odwoławczych.

Błędny jest pogląd Sądu odwoławczego, że M. K.- M. jako prezes Zarządu

nie była uprawniona do reprezentowania Sp. z o.o. W. w W. w toczącym się

postępowaniu karnym. Został on wyprowadzony w związku z wystąpieniem w

sprawie następującej sytuacji procesowej. Uchwałą Zgromadzenia Wspólników z

dnia 1 lipca 2009 r. powołano na prezesa Zarządu Spółki M. K.- M. zaś na

członków Rady Nadzorczej S. P., E. B. i M. G. Przedmiotowa uchwała została

podjęta z pominięciem protokołu zaś wybory wskazanych członków organów spółki

odbyły się z naruszeniem określonego w art. 247 § 2 k.s.h. wymogu głosowania

tajnego. Mimo tych uchybień referendarz sądowy Sądu Rejonowego w W.

postanowieniem z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt …28861/09, dokonał

stosownych wpisów władz Spółki do KRS. Powyższe postanowienie zostało

zaskarżonego przez prezesa Zarządu M. K.- M. w części dot. wpisu Rady

Nadzorczej. Sąd Rejonowy w W. postanowieniem z dnia 16 lutego 2010 r. sygn.

akt …035077/09, uchylił zaskarżone postanowienie i dokonany na jego podstawie

wpis w dziale 2 rubryka 2 – organy nadzoru odnoszący się do Rady Nadzorczej i

osób wchodzących w skład tego organu (dowód: postanowienie SR w W., sygn.

akt …035077/09, k. 543-545). Natomiast nie został zmieniony wpis KRS dotyczący

prezesa Zarządu M. K.- M. mimo, że została ona wybrana również bez zachowania

wymaganego trybu głosowania tajnego. Nie oznacza to, jak sugeruje Sąd ad quem,

że M. K.- M. nie pełni funkcji prezesa Zarządu wobec nieważności jej wyboru z

mocy art. 58 § 1 k.c., bowiem to twierdzenie Sądu Okręgowego nie zostało poparte

jakąkolwiek analizą dokumentów zgromadzonych w sprawie tyczących

funkcjonowania organów przedmiotowej Spółki oraz stanu prawnego odnoszącego

9

się do tego zagadnienia. Sąd Okręgowy wydaje się nie dostrzegać aktualnego na

datę wystawienia pełnomocnictwa wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego - dział 2

podrubryka 1 (nr KRS […]), z którego jednoznacznie wynika, że M. K.- M. korzysta

z uprawnień prezesa Zarządu (k. 539). W tym kontekście pominięto również

analizę przepisów ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze

Sądowym (Dz.U.2013.1203 j.t. ), a w szczególności jej art. 14 określającego

zasadę jawności wpisu, której celem jest zapewnienie warunków do działania w

zaufaniu do danych ujawnionych w rejestrze oraz art. 17 konstytuującego zasadę

domniemania prawdziwości danych wpisanych do rejestru. W świetle tych

przepisów każda czynność prawna dokonana przez osobę ujawnioną w rejestrze

jako uprawniony piastun osoby prawnej, a nawet taką, która pomimo istniejącego

wpisu, de iure jest już nieuprawnioną do działania za tę osobę prawną wskutek

odwołania ze składu organu, nie może być skutecznie podważona (zob. wyrok

Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 2014 r., IV CSK 361/13, LEX nr 1436180).

Jednocześnie zgodnie z uchwałą 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 18

września 2013 r., III CZP 13/13 (OSNC 2014/3/23) wyrok sądu stwierdzający

nieważność sprzecznej z ustawą uchwały wspólników spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością lub uchwały walnego zgromadzenia spółki akcyjnej ma

charakter konstytutywny. Wprawdzie wywiera on skutek ex tunc, jednak w świetle

powołanego judykatu nie czyni to zaskarżonej uchwały od początku nieważną,

mimo że wyrok taki niweczy jej byt prawny od chwili wydania uchwały, prowadząc

do stworzenia sytuacji, jakby nie została ona podjęta. Słusznie stwierdza Sąd

Najwyższy, iż możliwość powołania się na ten skutek aktualizuje się dopiero z

chwilą wydania prawomocnego wyroku stwierdzającego sprzeczność uchwały z

ustawą zaś jego brak oznacza, że uchwała musi być respektowana zarówno w

stosunkach między wspólnikami, jak i przez osoby trzecie, a także wykonywana

przez zarząd. Warto zaakcentować, że uchwała Zgromadzenia Wspólników Sp. z

o.o. W. w W. w zakresie powołania M. K. – M. na prezesa Zarządu, podjęta z

uchybieniem treści art. 247 § 2 k.s.h., nie została uchylona przez sąd, w związku z

czym wywiera ona skutki prawne stanowiąc element porządku prawnego

realizujący w stosunkach gospodarczych zasadę bezpieczeństwa obrotu.

10

Powołując się na art. 58 § 1 k.c. i formułując na podstawie tego przepisu tezę

nieważności wyboru prezesa Zarządu Spółki W., Sąd odwoławczy nie wziął również

pod uwagę, że sankcją dotykającą sprzeczne z prawem uchwały wspólników jest

odmienna postać nieważności od przewidzianej w art. 58 § 1 k.c., bliższa

nieważności względnej, wynikającej z treści art. 252 i 425 k.s.h., które to przepisy

jako leges speciale wyłączają zastosowanie w analizowanym przypadku art. 58 k.c.

(zob. uchwała SN z dnia 20 grudnia 2012 r., III CZP 84/12, OSNC 2013, nr 7-8, poz.

83). Przy czym należy przyjąć, że wspólnik nie może na podstawie art. 252 § 4

k.s.h. w toczącym się postępowaniu sądowym podnosić skutecznie zarzutu

nieważności uchwały zgromadzenia wspólników spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością, jeżeli - ze względu na upływ terminu określonego w art. 252 §

3 k.s.h. - nie jest dopuszczalne jej zaskarżenie (zob. wyrok Sądu Najwyższego z

dnia 28 września 2011 r., I CSK 710/10, OSNC-ZD 2012/3/53). Odnosząc te uwagi

do sprawy niniejszej należy stwierdzić, że w terminie wskazanym w art. 252 § 3

k.s.h. żaden ze wspólników nie skorzystał ze swoich uprawnień i nie wytoczył

powództwa o stwierdzenie nieważności uchwały Zgromadzenia Wspólników Sp. z

o.o. W. w W. z dnia 1 lipca 2009 r. w zakresie ustanowienia prezesem Zarządu M.

K.- M., co oznacza, że przedmiotowa uchwała w części niezaskarżonej nie może

być uznana za nieważną.

Reasumując trzeba stwierdzić, że M. K.- M. jako prezes zarządu była

uprawniona do wystąpienia w tej sprawie w imieniu Spółki W. z subsydiarnym

aktem oskarżenia, w sytuacji gdy zostały spełnione pozostałe warunki formalne

wskazane w art. 55 k.p.k. Zatem, brak jest podstaw do przyjęcia, że w niniejszym w

postępowaniu karnym doszło do wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej

w postaci braku skargi uprawnionego oskarżyciela.

Natomiast można się zgodzić z Sądem odwoławczym, że uchybienia Sądu I

instancji związane z pominięciem w opisie czynu zarzucanego elementu

przywłaszczenia powierzonych rzeczy ruchomych, w sytuacji gdy nie

wyeliminowano tego znamienia z opisu czynu przypisanego, można potraktować

jako omyłkę pisarską w rozumieniu art. 105 k.p.k., wywołaną opuszczeniem przy

przepisywaniu zarzutu aktu oskarżenia.

11

Biorąc pod uwagę, że stwierdzone wyżej uchybienia mogły mieć istotny

wpływ na treść orzeczenia Sądu odwoławczego, na podstawie art. 537 § 2 k.p.k.

należało uchylić zaskarżony wyrok i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania

w postępowaniu odwoławczym.

Rozpoznając sprawę ponownie Sąd Okręgowy będzie miał na uwadze, że

stosownie do treści art. 518 k.p.k. w zw. z art. 442 § 3 k.p.k. jest związany

wyrażonymi powyżej zapatrywaniami prawnymi. W związku z tym rozpoznając

apelacje oskarżonego i jego obrońcy odniesie się szczegółowo do podniesionych w

nich zarzutów, w kontekście czynu przypisanego S. P. przez Sąd I instancji i o ile

zajdzie taka potrzeba swoje stanowisko uzasadni w sposób zgodny z dyspozycją

art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k.