II UK 56/14

Sygn. akt II UK 56/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 listopada 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący)

SSN Beata Gudowska (sprawozdawca)

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

w sprawie z wniosku M. W.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w W.

o zasiłek chorobowy i zasiłek macierzyński,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 listopada 2014 r.,

skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w W.

z dnia 14 czerwca 2013 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Okręgowemu w W. do ponownego rozpoznania i orzeczenia o

kosztach postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 16 marca 2011 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych, I

Oddział w W. ustalił prawo M. W. do zasiłku chorobowego za okres od dnia 5

sierpnia 2010 r. do dnia 13 sierpnia 2010 r. i od dnia 25 sierpnia 2010 r. do dnia 21

2

września 2010 r. oraz do zasiłku macierzyńskiego za okres od dnia 1 października

2010 r. do dnia 3 marca 2011 r. Za podstawę wymiaru przyznanych świadczeń

przyjął zgłoszoną przez ubezpieczoną jako przychód w lipcu 2010 r. kwotę równą

najniższej podstawie wymiaru składek. Decyzja ta została zmieniona wyrokiem

Sądu Rejonowego w W. z dnia 12 czerwca 2012 r., który ustalił, że M. W. podlegała

dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu nieprzerwanie w od sierpnia 2009 r.

do kwietnia 2010 r. i następnie w maju i lipcu 2010 r. Opłaciła w terminie składki na

ubezpieczenie społeczne, w tym na dobrowolne ubezpieczenie chorobowe za lipiec

2010 r. od podstawy 1.628,81 zł netto (1.887,60 zł po odliczeniu kwoty

odpowiadającej 13,71% podstawy wymiaru na ubezpieczenie chorobowe), a za

sierpień 2010 r. opłaciła składkę na obowiązkowe ubezpieczenie emerytalne i

rentowe, lecz nie uiściła składki na ubezpieczenie chorobowe. Nie wystąpiła do

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o przywrócenie terminu do jej opłacenia. W dniu

6 września 2010 r. złożyła do organu rentowego wniosek o ponowne objęcie

ubezpieczeniem chorobowym, deklarując jako podstawę wymiaru składki kwotę

7.994,26 zł brutto (6.898,56 zł netto) i opłacając od niej składkę. Po urodzeniu

dziecka w dniu 8 października 2010 r. wystąpiła o przyznanie zasiłku

macierzyńskiego za okres od dnia 1 października 2010 r. do dnia 3 marca 2011 r. w

wysokości odpowiadającej podstawie wymiaru składki za wrzesień 2010 r.

Sąd Rejonowy stwierdził, że ubezpieczona podlegała dobrowolnemu

ubezpieczeniu chorobowemu do dnia 31 lipca 2010 r., przy czym z tytułu tego

ubezpieczenia nie nabyła prawa do zasiłku chorobowego po dniu 1 sierpnia 2010 r.,

gdyż za ten miesiąc nie opłaciła składki na ubezpieczenie chorobowe, a więc nie

stała się niezdolna do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia. W

związku z przerwą w ubezpieczeniu chorobowym przed dniem 1 września 2010 r.

trwającą powyżej 30 dni, nie zliczył do okresu wyczekiwania ponownego

ubezpieczenia chorobowego od dnia 1 września 2010 r., lecz – jako wyjątek od

reguły ustalania podstawy wymiaru zasiłku chorobowego z 12 miesięcy

kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy

– za podstawę wymiaru zasiłku ubezpieczonej, niebędącej pracownikiem, przyjął

przeciętny miesięczny przychód za jeden miesiąc kalendarzowy ubezpieczenia

(art. 36 ust. 2 w związku z art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o

3

świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i

macierzyństwa, jednolity tekst: Dz.U. z 2010 r., Nr 77, poz. 512 ze zm.; dalej

„ustawa o świadczeniach w razie choroby i macierzyństwa”). Na skutek złożenia w

dniu 6 września 2010 r. wniosku o objęcie dobrowolnym ubezpieczeniem

chorobowym od dnia 1 września 2010 r. i opłacenia w terminie składki na

ubezpieczenie chorobowe za miesiąc ten przyjął wrzesień 2010 r. Prawo

ubezpieczonej do zasiłku macierzyńskiego od dnia 1 października 2010 r. ustalił w

kwocie odpowiadającej zadeklarowanej wysokości składki za ten miesiąc.

Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2013 r. Sąd Okręgowy w W. oddalił apelację

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w W., potwierdzając prawidłowość

stwierdzenia przez Sąd pierwszej instancji braku prawa ubezpieczonej do zasiłku

chorobowego za okres od dnia 1 sierpnia 2010 r., po przerwie w ubezpieczeniu

chorobowym trwającej powyżej 30 dni (sierpień), i ustalił, że po przerwaniu

ubezpieczenia chorobowego do dnia 1 września 2010 r., składając ponownie

zgłoszenie do dobrowolnego ubezpieczenia społecznego, ubezpieczona rozpoczęła

nowy okres ubezpieczenia, w którym podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie

chorobowe wyniosła 6.898,56 zł. Sąd drugiej instancji podzielił ocenę prawną Sądu

pierwszej instancji co do zastosowania art. 36 ust. 2 w związku z art. 48 ust. 2

ustawy o świadczeniach w razie choroby i macierzyństwa, zgodnie z którymi

podstawę wymiaru zasiłku stanowi przeciętny przychód za pełne miesiące

kalendarzowe ubezpieczenia, a skoro zadeklarowany przychód za wrzesień 2010 r.

stanowiła kwota 7.994,62 zł, uznał, że jej powinna być równa podstawa zasiłku, po

odliczeniu kwoty odpowiadającej 13,71% podstawy wymiaru składki na

ubezpieczenie chorobowe, a więc ostatecznie kwota 6.898,56 zł.

Skarga kasacyjna organu rentowego, obejmująca wyrok Sądu drugiej

instancji w całości, z wnioskiem o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy

przez oddalenie odwołania lub jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi drugiej instancji, została oparta na obydwu podstawach

kasacyjnych. Skarżący Zakład Ubezpieczeń Społecznych zarzucił naruszenie

art. 14 ust. 1 i ust. 1a w związku z art. 6 ust. 1 pkt 5, art. 8 ust. 6 pkt 3, art. 18 ust. 1,

art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń

społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 1442 ze zm.; dalej „ustawa o

4

systemie ubezpieczeń społecznych) oraz art. 29 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 2,

art. 36 ust. 2, art. 52 w związku z art. 49 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o

świadczeniach w razie choroby i macierzyństwa przez przyjęcie za podstawę

wymiaru zasiłku macierzyńskiego kwoty zadeklarowanej jako podstawa wymiaru

składki na ubezpieczenie chorobowe za wrzesień 2010 r. Zwrócił uwagę, że

ponowne zgłoszenie do dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego nastąpiło w

dniu 6 września 2010 r., więc zdarzenie ubezpieczeniowe nastąpiło przed upływem

pełnego miesiąca ubezpieczenia. Za nietrafne uznał stwierdzenie Sądów meriti, że

na skutek ponownego zgłoszenia do ubezpieczenia ubezpieczona została objęta

nim od dnia wskazanego we wniosku (1 września 2010 r.). Wskazał na art. 14

ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, podnosząc że objęcie

ubezpieczeniem dobrowolnym nie następuje wcześniej niż dzień zgłoszenia

wniosku. Zarzucił nieodpowiedniość zastosowania art. 14 ust. 1a ustawy do

ubezpieczonej, która w dniu 6 września 2010 r. nie dokonywała równocześnie

zgłoszenia do obowiązkowego ubezpieczenia emerytalnego i rentowych.

Obowiązek tych ubezpieczeń dotyczył jej znacznie wcześniej, od 2006 r. W

konsekwencji stwierdził, że do wyliczenia podstawy zasiłku macierzyńskiego nie

można przyjąć przychodu za wrzesień 2010 r., gdyż w tym miesiącu ubezpieczona

nie podlegała ubezpieczeniu w wymiarze pełnego miesiąca. Jednocześnie, wobec

przerwy trwającej dłużej niż 30 dni w dobrowolnym ubezpieczeniu chorobowym, nie

można także zliczyć poprzednich okresów ubezpieczenia chorobowego na

podstawie art. 4 ust. 2 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa, co powoduje ustalenie podstawy

wymiaru zasiłku od kwot zastępczych – odnośnie pracowników przewidzianych w

art. 37, a odnośnie pozostałych ubezpieczonych – w art. 49 pkt 1-4 ustawy. W

przypadku osób prowadzących działalność gospodarczą określono kwotę

zastępującą przychód z pełnego miesiąca jako najniższą podstawę wymiaru składki

na ubezpieczenie chorobowe, po odliczeniach, o których mowa w art. 3 pkt 4

ustawy.

W ramach drugiej podstawy kasacyjnej organ rentowy wskazał na

naruszenie art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. przez wadliwe uzasadnienie

zaskarżonego wyroku, nieuwzględniające wszystkich koniecznych elementów,

5

uniemożliwiające analizę motywów wyroku i kontrolę kasacyjną w zakresie

podstawy faktycznej rozstrzygnięcia oraz art. 385 k.p.c. przez oddalenie apelacji

ZUS pomimo zaistnienia podstaw do jej uwzględnienia.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną ubezpieczona, podnosząc zarzuty co do

dopuszczalności skargi, wniosła o jej odrzucenie, a na wypadek ich

nieuwzględnienia, o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku macierzyńskiego przysługującego

osobie ubezpieczonej niebędącej pracownikiem, w tym prowadzącej pozarolniczą

działalność na podstawie przepisów o działalności gospodarczej, stosuje się art. 48

- 52 ustawy o świadczeniach w razie choroby i macierzyństwa oraz – na podstawie

art. 52 – odpowiednio przepisy tej ustawy dotyczące sposobu określania podstawy

wymiaru zasiłku ubezpieczonym pracownikom. W odniesieniu do zasiłku

macierzyńskiego są to przepisy art. 36 ust. 2-4, art. 38 ust. 1, art. 42, art. 43, art. 48

ust. 1 oraz art. 49 i art. 50.

Stosownie do art. 48 ust. 1 ustawy, zasiłek oblicza się od kwoty przychodu

osiągniętego z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Uwzględniając, że

ubezpieczenie chorobowe osób prowadzących działalność gospodarczą jest

ubezpieczeniem dobrowolnym, w zależności od czasu, który upływa od chwili

zgłoszenia do tego ubezpieczenia do chwili ziszczenia się ryzyka ubezpieczenia i

powstania prawa do świadczeń, za podstawę wymiaru zasiłku macierzyńskiego

przyjmuje się albo przychód z 12 miesięcy ubezpieczenia (art. 48 ust. 1), albo

przychód osiągnięty w okresie krótszym, jeżeli przesłanka prawa do świadczeń

wypełniła się przed upływem 12 miesięcy prowadzenia działalności (art. 36 ust. 2 w

związku z art. 48 ust. 2 i art. 52 ustawy o świadczeniach w razie choroby i

macierzyństwa). W każdym z tych wypadków podstawę wymiaru zasiłku stanowi

przychód osiągnięty za pełne miesiące kalendarzowe, czyli zadeklarowana kwota

stanowiąca podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe po odliczeniu

kwoty określonej w tym przepisie (art. 18 ust. 8 i art. 18a ustawy o systemie

6

ubezpieczeń społecznych). Kwoty te wyliczane są zawsze z rzeczywistych

ostatnich pełnych miesięcy ubezpieczenia chorobowego.

Także wysokość zasiłku macierzyńskiego zależna jest od wysokości

zadeklarowanej kwoty stanowiącej podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie

chorobowe - co do zasady przez okres 12 miesięcy poprzedzających nabycie

prawa do zasiłku, chyba że do chwili urodzenia dziecka ubezpieczenie dobrowolne

trwa krócej niż 12 miesięcy. Reguły te – na co zwrócił uwagę Sąd Najwyższy

między innymi w wyroku z dnia 28 sierpnia 2012 r., II UK 34/12 (OSNP 2013 nr 15-

16, poz. 184) - nie są odpowiednie wobec ubezpieczonych, których prawo do

świadczeń powstało w pierwszym miesiącu po przystąpieniu do ubezpieczenia i

którzy przebyli w ubezpieczeniu chorobowym okres krótszy od miesiąca. Znajdują

się oni w sytuacji, w której nie jest możliwe odwołanie się do jakiegokolwiek okresu

ubezpieczenia określonego w art. 36 ust. 2 w związku z art. 48 ust. 2 i 47 ustawy o

świadczeniach w razie choroby i macierzyństwa. W takim wypadku, dla

ubezpieczonych, dla których określono najniższą podstawę wymiaru składek,

wyliczenie zasiłku następuje od kwoty zastępczej stanowiącej najniższą podstawę

wymiaru składki za miesiąc, w którym powstało prawo do zasiłku, po odliczeniach,

o których mowa w art. 3 pkt 4. Taką zasadę przewidziano w art. 49 ustawy, w

brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 grudnia 2013 r., w wypadku, w którym

niezdolność do pracy powstała w pierwszym miesiącu kalendarzowym

ubezpieczenia chorobowego, a po zmianie ustawą z dnia 21 czerwca 2013 r. (Dz.U.

poz. 996), gdy niezdolność do pracy powstała przed upływem pełnego miesiąca

kalendarzowego ubezpieczenia chorobowego.

W sprawie objętej skargą, wiążące Sąd Najwyższy ustalenia prowadzą do

aprobaty zastosowania przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych wspomnianego

przepisu w brzmieniu obowiązującym w dniu spełnienia się ryzyka

ubezpieczeniowego. Urodzenie dziecka przez ubezpieczoną nastąpiło w

październiku 2010 r., w pierwszym miesiącu kalendarzowym ubezpieczenia

chorobowego, a przed upływem pełnego miesiąca kalendarzowego tego

ubezpieczenia we wrześniu 2010 r.

Wyłączenie z mocy prawa z ubezpieczenia dobrowolnego na skutek

nieopłacenia składek na to ubezpieczenie spowodowało, że poprzedni stosunek

7

ubezpieczenia ustał z mocy prawa i niezbędny stał się wniosek o ponowne objecie

dobrowolnym ubezpieczeniem (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 8 sierpnia

2001 r., II UKN 518/00, OSNP 2003 nr 10, poz. 257, oraz z dnia 29 marca 2012 r.,

I UK 339/11, OSNP 2013 nr 5–6, poz. 68 i glosę I. Sierockiej do wyroku Sądu

Najwyższego z dnia 16 sierpnia 2005 r., I UK 376/04, OSP 2007 nr 7–8, poz. 95).

Po przerwie w ubezpieczeniu chorobowym trwającej od dnia 1 do dnia 31 sierpnia

2010 r., ubezpieczona zgłosiła się ponownie do tego ubezpieczenia przez złożenie

wniosku w dniu 6 września 2010 r. Nowy okres ubezpieczenia dobrowolnego trwa

więc w jej wypadku od tego dnia, stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy, stanowiącym o

objęciu dobrowolnie ubezpieczeniami emerytalnym, rentowymi i chorobowym nie

wcześniej niż od dnia, w którym wniosek został zgłoszony.

Przypadająca wcześniej data wskazana we wniosku, nie może być

uwzględniona na podstawie szczególnego przepisu art. 14 ust. 1a ustawy o

systemie ubezpieczeń społecznych, na który powoływała się ubezpieczona w celu

wykazania, że prawo do zasiłku macierzyńskiego postało w drugim miesiącu

ubezpieczenia chorobowego. Wyjątek przewidziany w art. 14 ust. 1a, na podstawie

którego objęcie dobrowolnie ubezpieczeniem chorobowym następuje od dnia

wskazanego we wniosku, stosowany jest tylko wtedy, gdy zgłoszenie do

ubezpieczeń emerytalnego i rentowych zostanie dokonane w terminie określonym

w art. 36 ust. 4, czyli w ciągu 7 dni od daty powstania obowiązku ubezpieczenia

emerytalno-rentowego. Ten szczególny przepis został wprowadzony w wyniku

zmiany ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych od dnia 1 stycznia 2003 r.

(Dz.U. z 2002 Nr 241, poz. 2074) i ma sens tylko jako mający na celu ujednolicenie

chwili objęcia wszystkimi ubezpieczeniami społecznymi; z mocy prawa i na

zasadzie dobrowolności. W poprzednim stanie prawnym mogła powstać 6-dniowa

różnica w datach początkowych poszczególnych ubezpieczeń, a zmiana prawa taki

przypadek eliminuje, prowadząc do fikcji jednoczesnego zgłoszenia do

ubezpieczeń emerytalnego i rentowych oraz ubezpieczenia chorobowego na

wniosek. Nie zostało w sprawie ustalone że ubezpieczenie obowiązkowe, któremu

ubezpieczona podlegała od dnia 5 kwietnia 2006 r. ustało na jakikolwiek okres,

wobec czego art. 14 ust. 1a nie ma w jej sytuacji zastosowania.

8

Dla osób ubezpieczonych w takich okresach jak M. W., kwota zasiłku

macierzyńskiego odpowiadałaby kwocie przychodu za pełny miesiąc prowadzenia

działalności gospodarczej (wrzesień 2010 r.), równej kwocie zadeklarowanej,

gdyby prawo do zasiłku powstało po upływie miesiąca kalendarzowego

ubezpieczenia. Prawo ubezpieczonej do zasiłku macierzyńskiego powstało jednak

w pierwszym miesiącu po przystąpieniu do ubezpieczenia, gdyż okres

ubezpieczenia przed urodzeniem dziecka nie trwał co najmniej przez miesiąc i nie

ma jakiegokolwiek okresu wskazanego w art. 36 ust. 2 w związku z art. 48 ust. 2

ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.

Ustawodawca nie uwzględnił w ustawie o świadczeniach pieniężnych z

ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa ubezpieczenia przez

część miesiąca oraz wyliczenia podstawy wymiaru zasiłku od przychodu z

rzeczywistego okresu ubezpieczenia krótszego niż miesiąc. Na wypadek powstania

zdarzenia ubezpieczeniowego przed upływem pierwszego miesiąca

kalendarzowego ubezpieczenia przewidział substytucję miesięcznej wielkości

przychodu kwotami zastępczymi wskazanymi w art. 49 ustawy. Stosownie do tego

przepisu, przy ustalaniu podstawy wymiaru dla ubezpieczonych niebędących

pracownikami, przychód pochodzący z niepełnego miesiąca kalendarzowego

zastępowany jest kwotą najniższej podstawy wymiaru składek, po odliczeniach, o

których mowa w art. 3 pkt 4 ustawy, czyli po potrąceniu kwoty odpowiadającej

13,71 % podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie chorobowe. Kwota najniższa

zastępuje kwotę zadeklarowaną.

Występowanie koniecznej relacji między kwotą opłaconej składki a

wysokością świadczeń wypłacanych w przypadku zaistnienia ryzyka ubezpieczenia

zostało uznane za jeden z fundamentów racjonalnego systemu ubezpieczeniowego

(por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 kwietnia 2008 r., SK 96/06 (OTK

ZU 2008 nr 3A, poz. 40). W wyroku z dnia 7 listopada 2007 r., K 18/06 (OTK ZU

2007 nr 10A, poz. 122) przypomniano, że ubezpieczenia społeczne opierają się na

zasadzie wzajemności, która polega na tym, iż nabycie prawa do świadczenia

ubezpieczeniowego i jego wysokość są uzależnione od wkładu finansowego w

postaci składek. Między zgłoszeniem do ubezpieczenia a nabyciem prawa do

świadczeń z ubezpieczenia w wysokości wynikającej z kwoty zadeklarowanej i

9

opłaconej składki musi być zatem wniesiony odpowiedni wkład finansowy, tak by

wypłata świadczeń nie polegała wyłącznie na solidarności społecznej (por. wyrok

Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2011 r., I UK 63/11, OSNP 2012 nr 19-20,

poz. 248 oraz w wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 maja 2012 r., P 12/10,

OTK ZU 2012 nr 5A, poz. 52). Nie ma więc znaczenia, czy zaistnienie ryzyka

ubezpieczenia chorobowego jest przewidywalne, czy niespodziewane; prawo do

świadczeń na wypadek jego zaistnienia wymaga przebycia pewnego okresu w

ubezpieczeniu i okres ten – także przez wskazanie wysokości podstawy wymiaru

składki i świadczeń – ustala ustawodawca. W efekcie postulowanego przez

ubezpieczoną przyjęcia jako podstawy wymiaru zasiłku macierzyńskiego – w

miejsce wskazanej przez ustawodawcę najniższej podstawy wymiaru składki –

podstawy wymiaru składki w kwocie zadeklarowanej, przeciętny stosunek

wysokości świadczenia do wniesionej składki powodowałby konieczność pokrycia

świadczeń z funduszy zebranych przez innych ubezpieczonych. Na ten aspekt

zwracał uwagę projektodawca ustawy o świadczeniach w razie choroby i

macierzyństwa z intencją wyeliminowania sytuacji, w której osoby ubezpieczone (w

szczególności osoby ubezpieczone dobrowolnie) nabywałyby po krótkim, niekiedy

kilkudniowym okresie opłacania niewielkich składek, prawo do świadczeń

wypłacanych przez okres kilku miesięcy (por. uzasadnienie projektu ustawy o

świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i

macierzyństwa z dnia 24 grudnia 1998 r., druk sejmowy nr 840 III kadencji).

W konsekwencji, Sąd Najwyższy uznał za nietrafne stwierdzenie

ubezpieczonej, że jej prawo do zasiłku z tytułu urodzenia dziecka w dniu 8

października 2010 r. powstało w drugim miesiącu dobrowolnego ubezpieczenia, a

za uzasadnione stwierdzenie skarżącego, iż podstawę wymiaru zasiłku

macierzyńskiego, do którego prawo powstało w pierwszym miesiącu

kalendarzowym dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego z tytułu prowadzenia

działalności gospodarczej, określa art. 49 pkt 1 ustawy o świadczeniach

pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, jako

najniższą podstawę wymiaru składek na to ubezpieczenie po odliczeniach, o

których mowa w art. 3 pkt 4 tej ustawy, bez względu na wysokość kwoty

10

zadeklarowanej na podstawie art. 18 ust. 8 lub 18a ust. 1 ustawy o systemie

ubezpieczeń społecznych.

Mając to na względzie, uznawszy podniesione w odpowiedzi na skargę

kasacyjną zarzuty dotyczące jej niedopuszczalności za bezzasadne, Sąd

Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 39815

§ 1 k.p.c.).