V KK 315/14

Sygn. akt V KK 315/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 listopada 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Dołhy (przewodniczący)

SSN Michał Laskowski

SSN Jarosław Matras (sprawozdawca)

Protokolant Katarzyna Wełpa

w sprawie M. K.

skazanego z art. 286 § 1 k.k. i in.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

w dniu 25 listopada 2014 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego

od wyroku Sądu Rejonowego

w G.

z dnia 21 listopada 2013 r.

uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.

w zw. z art. 414 § 1 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. oraz w zw. z art.

518 k.p.k. postępowania karne co do zarzucanego oskarżonemu

czynu, dotyczącego wyłudzenia w dnia 12 lutego 2009 r. w G.

kredytu w kwocie 2 231,40 zł z L./…/ Bank, umarza, a kosztami

procesu obciąża Skarb Państwa.

2

UZASADNIENIE

M. K. został oskarżony o to, że: w dniu 12 lutego 2009 roku w G. w celu

osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadził w błąd osobę upoważnioną do

działania w imieniu L./…/ Banku S.A. co do swojego zatrudnienia na podstawie

umowy o pracę na czas nieokreślony w S. w G. z wynagrodzeniem 2.271,76 zł i

doprowadził L./…/ Bank (obecnie C./…/ A./…/ S.A.) do niekorzystnego

rozporządzenia mieniem w postaci kredytu na zakup towaru w kwocie 2.231,40 zł, tj.

o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Sąd Rejonowy w G. wyrokiem z dnia 21 listopada 2013 r., uwzględnił

złożony w trybie art. 387 § 1 k.p.k. wniosek oskarżonego o skazanie go bez

rozprawy i na podstawie art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę

7 miesięcy pozbawienia wolności, a w oparciu o przepis art. 46 § 1 k.k. zobowiązał

go do naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonego w kwocie 2231,40 zł.

Wyrok ten uprawomocnił się w z dniem 29 listopada 2013 r. (k. 689 akt

sprawy).

Kasację od tego wyroku na korzyść skazanego wniósł Prokurator Generalny.

Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu: rażące i mające istotny wpływ na treść

wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 387 §

2 k.p.k. i art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., polegające na uwzględnieniu wniosku oskarżonego

o dobrowolne poddanie się karze i wydaniu wyroku skazującego bez

przeprowadzenia postępowania dowodowego, co doprowadziło do przypisania M. K.

czynu z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i

wymierzenia zaproponowanej kary, za który to czyn oskarżony został już

prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia 8 marca 2012 r., co

stanowi bezwzględną przesłankę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.

Podnosząc ten zarzut, skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej

części i umorzenie postepowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście zasadna, co skutkuje jej uwzględnieniem w trybie

określonym w art. 535 § 5 k.p.k. Z akt sprawy Sądu Rejonowego wynika, że

wyrokiem z dnia 8 marca 2012 r. uwzględniono wniosek prokuratora złożony w

trybie art. 335 k.p.k. i oskarżonego M. K. skazano za ten sam czyn – co w sprawie

VII K …/13 tego Sądu – na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, przy czym

3

wykonanie tej kary warunkowo zawieszono na okres 5 lat próby, a nadto oddano go

pod dozór kuratora i nałożono w trybie art. 46 § 1 k.k. obowiązek naprawienia w

całości szkody; wyrok ten uprawomocnił się z dniem 16 marca 2012 r. (k. 83 akt

sprawy II K …/12). Na skutek wyłączenia materiałów z akt sprawy 2 Ds. …/11

Prokuratury Rejonowej w G. (k. 58 - w której to właśnie sprawie skierowano akt

oskarżenia wobec M. K. z wnioskiem w trybie art. 335 k.p.k.) w zakresie

koniecznym dla prowadzenia sprawy w odniesieniu do podrobienia zaświadczenia

przez S. P., do akt sprawy 1 Ds. …/12 Prokuratury Rejonowej dołączono te

wyłączone uprzednio materiały (k. od 383), w tym odpisy postanowienia o

przedstawienia M. K. zarzutu popełnienia czynu w dniu 12 lutego 2009 r., a także

jego przesłuchanie jako podejrzanego (k. 416 - 418), by następnie w czerwcu 2013

r. co do tego czynu skierować akt oskarżenia o to samo przestępstwo (k. 567-573),

które zostało już prawomocnie osądzone w sprawie II K …/12. Jest więc oczywiste,

że akceptując wniosek oskarżonego złożony w trybie art. 387 § 1 k.p.k. sąd meriti

dopuścił się rażącego naruszenia przepisu art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., albowiem

rozstrzygnął wyrokiem co do czynu, który został już uprzednio prawomocnie

osądzony. Uchybienie to zostałoby uchwycone, gdyby do akt sprawy dołączano

odpisy wydanych wobec oskarżonego prawomocnych wyroków lub gdyby sąd

dokładnie przeanalizował akta sprawy i dostrzegł, iż wyłączone materiały

przekazano w zupełnie innym zakresie (co do czynu S. P., a nie M. K.), zaś z

postanowienia o wyłączeniu wyraźnie wynikało, iż postępowanie karne wobec M. K.

toczy się w innej sprawie (k. 386). Takiej wnikliwej analizy zabrakło tak

prokuratorowi, jak i orzekającemu w sprawie sądowi, co w konsekwencji

doprowadziło do ponownego wydania wyroku co do M. K.

Z tych powodów konieczne stało się uchylenie zaskarżonego wyroku i

umorzenie postępowania w odniesieniu do tego czynu, z uwagi na zaistnienie

przeszkody procesowej określanej jako powaga rzeczy osądzonej (rei iudicatae).

Orzeczenie o kosztach procesu uzasadnione jest treścią art. 632 pkt 2 k.p.k.