Lexeva to wyłącznie wyszukiwarka aktów prawnych. Nie udzielamy porad prawnych i nie oceniamy spraw. Czym Lexeva nie jest

Sąd Najwyższy Wyrok · 4 grudnia 2014 r.

III KK 264/14

Wydział III

Przepisy powołane w orzeczeniu

Treść orzeczenia

Sygn. akt III KK 264/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 grudnia 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)

SSN Jacek Sobczak (sprawozdawca)

SSN Włodzimierz Wróbel

Protokolant Teresa Jarosławska

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Krzysztofa Parchimowicza,

w sprawie J. G.

skazanego z art. 178a § 1 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 4 grudnia 2014 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego,

od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w G.

z dnia 29 stycznia 2014 r.,

uchyla zaskarżony wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w G. i

przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania temu sądowi.

UZASADNIENIE

Wyrokiem nakazowym z dnia 29 stycznia 2014 r., Sądu Rejonowego w G., J.

G. został uznany winnym tego, że w dniu 17 lipca 2013 r. w G., prowadził w ruchu

lądowym na ul. T. pojazd mechaniczny marki Renault Kangoo, znajdując się pod

2

wpływem środka odurzającego w postaci THC-marihuany, w stężeniu nie niższym

niż 16,0 ng/ml, tj. czynu z art. 178a §1 k.k. i za ten czyn została mu – na mocy art.

33 § 1 i 3 k.k. - wymierzona kara grzywny w wysokości 300 stawek dziennych

grzywny przy ustaleniu jednej stawki na kwotę 10 zł. Nadto, orzeczono wobec

oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu

lądowym na okres 1 roku. Wyrokiem tym rozstrzygnięto w przedmiocie świadczenia

pieniężnego, także zaliczenia okresu zatrzymania oskarżonego w sprawie i

wydatków postępowania.

Wyrok nakazowy uprawomocnił się 21 lutego 2014 r.

Kasację na niekorzyść J. G. wywiódł Prokurator Generalny zarzucając

rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego

– art. 500 § 1 k.p.k. i art. 502 § 1 k.p.k., polegające na rozpoznaniu sprawy J. G. o

czyn z art. 178a § 1 k.k. w postępowaniu nakazowym i wydaniu wyroku

nakazowego wymierzającego karę 300 stawek dziennych grzywny, z ustaleniem

wysokości jednej stawki dziennej na 10 zł, a więc karę nieprzewidzianą we

wskazanych przepisach procedury karnej.

Skarżący w konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku nakazowego i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna, dlatego zawarty w niej

wniosek końcowy o uchylenie zaskarżonego wyroku podlegał uwzględnieniu.

Bezspornym jest, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia

wskazanych w petitum skargi przepisów postępowania.

Zgodnie z treścią art. 500 § 1 k.p.k. w sprawach o przestępstwa podlegające

rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym, uznając na podstawie zebranego w

postępowaniu przygotowawczym materiału, że przeprowadzenie rozprawy nie jest

konieczne, sąd może w wypadkach pozwalających na orzeczenie kary ograniczenia

wolności lub grzywny wydać wyrok nakazowy. Ów przepis, w wypadku wymierzania

kary grzywny w postępowaniu nakazowym, wymaga łącznego odczytywania z

treścią art. 502 § 1 k.p.k., zgodnie z którym wyrokiem nakazowym można orzec

karę ograniczenia wolności lub grzywnę w wysokości do 100 stawek dziennych

albo do 200.000 złotych

3

W przytoczonym wyżej przepisie został więc określony górny pułap kary

grzywny, który wyznacza granicę orzekania w omawianym przedmiocie.

Przekroczenie tego progu – do czego doszło w przedmiotowej sprawie skoro

orzekający Sąd w postępowaniu nakazowym wymierzył oskarżonemu karę grzywny

w wysokości 300 stawek dziennych - prowadzi do oczywistego i rażącego

naruszenia tego przepisu, mającego oczywisty wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd a quo powinien uniknąć uchybień

będących przyczyną uwzględnienia kasacji i wydać wolne od wad rozstrzygnięcie.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji wyroku.

Lexeva pokazuje treść orzeczenia, nie udziela porad prawnych i nie ocenia, co z niego wynika w konkretnej sprawie. Moc prawną ma wyłącznie dokument wydany przez sąd.