III KK 382/14

Sygn. akt III KK 382/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 grudnia 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)

SSN Jacek Sobczak

SSN Włodzimierz Wróbel (sprawozdawca)

Protokolant Teresa Jarosławska

w sprawie A. W.

skazanego z art. 178a § 4 k.k. i in.,

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

w dniu 4 grudnia 2014 r.,

kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego

od wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia 26 października 2011 r.,

1) uchyla pkt IV, V, VII, IX oraz X zaskarżonego wyroku i

sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu w T. do

ponownego rozpoznania;

2) obciąża Skarb Państwa kosztami sądowymi postępowania

kasacyjnego.

UZASADNIENIE

2

Wyrokiem z dnia z dnia 26 października 2011 r. Sąd Rejonowy w T.:

I. uznał oskarżonego A. W. za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt 1

aktu oskarżenia i za czyn ten wymierzył mu na podstawie art. 178a § 4 k.k. karę 1

roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności;

II. uznając, iż nastąpiło przedawnienie karalności czynu zarzuconego w pkt II

aktu oskarżenia, w myśl art. 17 §1 pkt 6 k.p.k. umorzył postępowanie w tym

zakresie;

III. uznał oskarżonego A. W. za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w

pkt 3 aktu oskarżenia i za czyn ten wymierzył na podstawie art. 233 § 6 k.k. w zw. z

art. 233 § 1 k.k. karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;

IV. w miejsce orzeczonych kar jednostkowych pozbawienia wolności, działając

na podstawie art. 85 k.k. i 86 §1 i 2 k.k., wymierzył karę łączną 2 lat pozbawienia

wolności;

V. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 70 § 1 k.k. orzeczoną karę

pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 5 lat;

VI. na podstawie art. 49 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w

postaci świadczenia pieniężnego w wysokości 500 zł dla Fundacji na Rzecz Ofiar

Wypadków Komunikacyjnych w B.;

VII. na podstawie art. 71 § 1 k.k. orzekł grzywnę w wysokości 70 stawek

dziennych po 20 złotych;

VIII. na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek kamy w

postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym

na okres 5 lat;

IX. na podstawie art. 72 § 1 pkt 5 k.k. zobowiązał oskarżonego do

powstrzymania się od nadużywania alkoholu;

X. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej grzywny zaliczył

oskarżonemu okres zatrzymania w dniach 12 marca 2011 r. do 14 marca 2011 r.

przyjmując, iż jeden dzień zatrzymania równoważny jest dwóm stawkom dziennym

grzywny;

XI. na podstawie art. 63 § k.k. na poczet orzeczonego środka karnego w

postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych zaliczył oskarżonemu okres

zatrzymania prawa jazdy od dnia 12 marca 2011 r.;

3

XII. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa (Kasy Sądu

Rejonowego w T.) kwotę 580 (pięciuset osiemdziesięciu) złotych tytułem opłaty

sądowej.

Wyrok ten nie został zaskarżony i uprawomocnił się w dniu 3 listopada

2011 r.

Od powyższego orzeczenia kasację na korzyść skazanego w trybie art. 521

k.p.k. wniósł Prokurator Generalny, zarzucając przedmiotowemu wyrokowi rażące

naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 86 § 1 k.k. przez orzeczenie

wobec skazanego kary łącznej w wymiarze przekraczającym sumę kar

jednostkowych podlegających łączeniu.

Podnosząc powyższy zarzut, Prokurator Generalny wniósł o uchylenie

wyroku w zaskarżonej części oraz przekazanie spraw Sądowi Rejonowemu w T. do

ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna w stopniu oczywistym.

Nie ulega wątpliwości, że kary jednostkowe wymierzone skazanemu, tj. 1 rok

i 4 miesiące oraz 6 miesięcy pozbawienia wolności nawet przy zastosowaniu w

ramach wymiaru kary łącznej zasady pełnej kumulacji - dają sumę arytmetyczną 1

roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności. Jest to w oczywisty sposób mniej niż 2

lata.

Brak jest jakichkolwiek wątpliwości, a przede wszystkim normatywnej

podstawy, by w ramach kary łącznej (art. 86 § 1 k.k.) istniała możliwość wyjścia

poza zarysowane w tym przepisie granice. W szczególności kara łączna nie jest

mechanizmem nadzwyczajnego obostrzenia kary.

Wobec powyższego należało uchylić orzeczenie w zakresie wskazywanym

przez skarżącego i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I

instancji.

W ponownym postępowaniu Sąd ten zobowiązany jest do wymierzenia kary

łącznej w granicach przewidzianych art. 86 k.k. oraz do rozstrzygnięcia pozostałych

elementów związanych z jej wymiarem, tj. kwestii warunkowego zawieszenia jej

wykonania oraz ewentualnego orzeczenia grzywny na podstawie art. 71 § 1 k.k.,

zaliczenia na poczet grzywny okresu zatrzymania oraz obowiązku ustanowionego

4

na podstawie art. 72 § 1 pkt 5 k.k.