III KRS 65/14

Sygn. akt III KRS 65/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 grudnia 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Hajn (przewodniczący)

SSN Krzysztof Staryk

SSA Anna Szczepaniak - Cicha (sprawozdawca)

w sprawie z odwołania P. W.

od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 29 lipca 2014 r. w przedmiocie

przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego

Sądu Rejonowego ogłoszonym w Monitorze Polskim […],

z udziałem M. C., A. D.

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 4 grudnia 2014 r.,

oddala odwołanie.

UZASADNIENIE

P. W. odwołał się od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 29 lipca

2014 r. w sprawie nieprzedstawienia jego kandydatury Prezydentowi

Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na

stanowisku sędziego Sądu Rejonowego […], ogłoszonym w Monitorze Polskim […].

Uchwałą z dnia 29 lipca 2014 r. Krajowa Rada Sądownictwa postanowiła

przedstawić Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie do

2

pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Rejonowego […] kandydatury M. C.

- asystenta sędziego i A. D. - starszego radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu

Państwa oraz nie przedstawiać kandydatur 65 innych osób, w tym P. W. -

referendarza sądowego. Jednocześnie umorzono postępowanie wywołane

zgłoszeniem ośmiu osób, wobec powołania tych osób na inne stanowiska

sędziowskie oraz cofnięcia przez nie zgłoszeń. W uzasadnieniu zaskarżonej

uchwały Krajowa Rada Sądownictwa zaznaczyła, że na dwa wolne stanowiska

sędziowskie w Sądzie Rejonowym […] zgłosiło się 75 osób. Zespół członków

Krajowej Rady Sądownictwa na posiedzeniu w dniu 28 lipca 2014 r. przygotował

stanowisko, dotyczące rozpatrzenia i oceny zgłoszonych kandydatur. W jawnym

głosowaniu przyjął bezwzględną większością głosów rekomendację dla kandydatur

M. C. i A. D.. Zespół, rekomendując kandydatury M. C. i A. D., wziął pod uwagę

wyróżniającą ocenę kwalifikacji każdego z kandydatów sporządzoną przez sędzię

wizytatora, doświadczenie zawodowe kandydatów, ocenę ze studiów i egzaminu

sędziowskiego, a także pozytywną ocenę Kolegium Sądu Okręgowego w […] oraz

poparcie uzyskane na posiedzeniu Zgromadzenia Przedstawicieli Sędziów Okręgu

Sądu Okręgowego. Krajowa Rada Sądownictwa podzieliła przestawioną przez

zespół argumentację i na posiedzeniu podjęła uchwałę o przedstawieniu właśnie

tych kandydatur Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie

do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego. Rada uwzględniła ocenę kwalifikacji

kandydatów i kryteria określone w art. 35 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 maja

2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz spełnienie warunków przewidzianych

w art. 61 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych.

Rada podkreśliła, że procedura wyboru kandydata na urząd sędziego ma charakter

konkursowy. Rada ma za zadanie wybrać najlepszego spośród bardzo dobrych i

dobrych kandydatów. Po wszechstronnym rozważeniu całokształtu okoliczności

Rada uznała, że najlepszymi kandydatami z grona wszystkich ubiegających się o

urząd na stanowisku sędziego sądu rejonowego są M. C. i A. D.

M. C. ukończył studia prawnicze z oceną bardzo dobrą, zdał egzamin

sędziowski na ocenę dobrą, a od 8 listopada 2010 r. pracuje na stanowisku

asystenta sędziego w Sądzie Okręgowym w […]. Uzyskał wyróżniającą ocenę

kwalifikacyjną sędzi wizytator co do przygotowania merytorycznego, jak i cech

3

osobowych takich jak opanowanie, takt, wysoki poziom kultury osobistej; jest przy

tym zorganizowany, dociekliwy i bardzo pracowity. Kolegium Sądu Okręgowego

jednogłośnie udzieliło poparcia tej kandydaturze, a Zgromadzenie Przedstawicieli

Sędziów Sądu Okręgowego zaopiniowało kandydaturę M. C. przy następującym

wyniku głosowania: 42 głosy „za”, 26 głosów „przeciw”.

A. D. ukończył studia prawnicze z oceną dobrą, w 2004 r. zdał egzamin

radcowski z wynikiem pozytywnym i wpisany został na listę Okręgowej Izby

Radców Prawnych w [...]. W latach 2001-2006 pracował w Departamencie

Prawnym Ministerstwa […], a z dniem 14 marca 2006 r. został mianowany radcą

Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, od 1 lipca 2010 r. jest starszym radcą

Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa. Uzyskał wyróżniającą ocenę

kwalifikacyjną sędzi wizytator, która podkreśliła wysoki poziom znajomości prawa

cywilnego materialnego i procesowego, terminowość, rzetelność kandydata.

Kolegium Sądu Okręgowego w […] jednogłośnie udzieliło poparcia tej kandydaturze,

a Zgromadzenie Przedstawicieli Sędziów Sądu Okręgowego zaopiniowało

kandydaturę A. D. przy następującym wyniku głosowania: 27 głosów „za”, 41

głosów „przeciw”.

Krajowa Rada Sądownictwa podzieliła stanowisko członków zespołu, że

powyższe kandydatury są najlepszymi spośród zgłoszonych. Analizując wynik

głosowania Zgromadzenia Przedstawicieli Krajowa Rada Sądownictwa wskazała,

że M. C. uzyskał drugie w kolejności poparcie ilością głosów, zaś gdy chodzi o A.

D., to jego wynik kształtuje się na bardzo wysokim poziomie w porównaniu do

innych osób spoza środowiska sądowego. Pozostali kandydaci, imiennie wskazani,

nie uzyskali lepszych ocen kwalifikacyjnych sędziów wizytatorów. Mając powyższe

na względzie Rada stwierdziła, że osoby, które nie zostały przedstawione

Prezydentowi Rzeczypospolitej z wnioskiem o powołanie na stanowisko sędziego

Sądu Rejonowego […] nie były, w ramach tego postępowania kwalifikacyjnego,

lepszymi kandydatami niż M. C. i A. D. Te argumenty spowodowały, że Rada na

posiedzeniu w dniu 29 lipca 2014 r. oddała za kandydaturą M. C. 15 głosów „za”, 0

głosów „przeciw” i 1 głos „wstrzymujący się”, a za kandydaturą A.D. 16 głosów „za”,

0 głosów „przeciw” i 0 głosów „wstrzymujących się”. W uzasadnieniu uchwały

wymienione zostały wyniki głosowania na wszystkich pozostałych kandydatów, w

4

tym na P. W. - referendarza sądowego, który uzyskał 0 głosów „za”, 2 głosy

„przeciw” i 15 głosów „wstrzymujących się”.

W odwołaniu od uchwały KRS z dnia 29 lipca 2014 r. P. W., zaskarżając

uchwałę w całości, wniósł o jej uchylenie w punkcie I podpunkt 1 i 2 oraz w punkcie

II podpunkt 58 w części dotyczącej nieprzedstawiania Prezydentowi

Rzeczypospolitej Polskiej wniosku o powołanie do pełnienia urzędu sędziego w

Sądzie Rejonowym […] jego kandydatury i o przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania Krajowej Radzie Sądownictwa. Sformułował zarzut naruszenia prawa

materialnego, to jest art. 33 ust. 1 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa poprzez

zaniechanie wszechstronnego rozważenia sprawy, w tym zgromadzonych

dokumentów dotyczących odwołującego się.

Zdaniem P. W., uchwała nie znajduje oparcia w materiałach źródłowych,

albowiem odwołujący się posiada wyższe kwalifikacje i doświadczenia zawodowe,

niż wybrani kandydaci, ponieważ zdał egzamin radcowski, posiada dodatkowe

wykształcenie magisterskie, ukończył studia podyplomowe, ukończył kurs języka

angielskiego dla kadr bankowych, brał udział w licznych szkoleniach w Służbie

Więziennej i w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury. Posiada również

większe doświadczenie życiowe z racji pracy w różnych instytucjach państwowych

(banku). Rekomendowani kandydaci mają mniejsze doświadczenie zawodowe, w

przypadku pierwszego kandydata staż wynosi 4 lata, a drugi kandydat nie zdawał

egzaminu sędziowskiego. W ocenie odwołującego się, Rada w istocie nie

rozpoznała jego kandydatury merytorycznie, gdyż nie przedstawiła jego sytuacji w

motywach uchwały, co pozostaje w kolizji z zapatrywaniami wyrażonymi w wyroku

Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2014 r., III KRS 30/11. Dodatkowo nie

zostało docenione, że odwołujący się zdał nie tylko egzamin sędziowski, ale

pięciostopniowy egzamin radcowski, który jest egzaminem trudniejszym i

obejmował szerszy zakres wiedzy prawniczej, jak też posiada lepsze

przygotowanie teoretyczne i praktyczne do stosowania prawa karnego

wykonawczego z racji służby w więziennictwie. Uchwała powinna być uchylona,

ponieważ Rada nie dokonała oceny kwalifikacji odwołującego się i nie zastosowała

do jego kandydatury takich samych kryteriów, jak do tych kandydatów, którzy

uzyskali rekomendację do pełnienia urzędu sędziego.

5

Krajowa Rada Sądownictwa w odpowiedzi na odwołanie wniosła o jego

oddalenie podkreślając, że przy podjęciu uchwały z dnia 29 lipca 2014 r. dokonała

wszechstronnej i szczegółowej oceny wszystkich zgłoszonych kandydatur. Przy

ocenie tej, również w przypadku P. W., została uwzględniona cała zgromadzona w

sprawie dokumentacja, wstępnej oceny dokonali na posiedzeniu członkowie

Zespołu, a ostateczny wybór nastąpił na posiedzeniu Rady. W ramach tego wyboru

Rada porównała między innymi, oceny kwalifikacyjne kandydatów, ich

doświadczenie zawodowe, dorobek naukowy oraz poparcie środowiska

sędziowskiego.

Odpowiedź na odwołanie złożyli także uczestnicy postępowania

nominacyjnego M. C. i A. D. Wnieśli o oddalenie odwołania z powodu jego

bezzasadności.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Odwołanie podlega oddaleniu.

Na wstępie podkreślić należy, ze względu na konstrukcję zarzutu odwołania,

że zgodnie z art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie

Sądownictwa (Dz.U. Nr 126, poz. 714 ze zm.) w postępowaniu wywołanym

odwołaniem od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa przed Sądem Najwyższym

stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o skardze kasacyjnej.

Odesłanie to ma na celu przede wszystkim wyłączenie możliwości powoływania

nowych faktów i dowodów w tym wyjątkowym, jednoinstancyjnym postępowaniu

oraz orzekanie na podstawie stanu faktycznego ustalonego przez Radę - art. 39813

§ 2 k.p.c. Natomiast co do stosowania art. 3984

§ 1 pkt 2 k.p.c., który przewiduje

wymóg przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, ze skutkiem

odrzucenia a limine wynikającym z art. 3986

§ 2 k.p.c., to z jednolitego orzecznictwa

Sądu Najwyższego wynika, że do podstaw odwołań od uchwał Rady nie stosuje się

warunku z art. 3983

§ 1 pkt 2 k.p.c., a więc konieczności wykazania wprost, że

zarzucane uchybienie procesowe mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z

tego względu odwołania nie spełniające owego wymogu nie podlegają odrzuceniu.

W przypadku tych szczególnych środków zaskarżenia podstawy zostały określone

6

przez ustawodawcę w przepisie art. 44 ust. 1 zd. 1 ustawy o Krajowej Radzie

Sądownictwa, zgodnie z którym odwołanie można wnieść z powodu sprzeczności

uchwały z prawem. Kolizja ta oznaczać może naruszenie prawa materialnego lub

prawa procesowego. W konsekwencji, kognicja Sądu Najwyższego jest

ograniczona tylko do badania zgodności uchwały z prawem, czyli procedury

podejmowania uchwały przez Krajową Radę Sądownictwa, a nie przesłanek

decydujących o jej treści, nie obejmuje więc merytorycznego rozpatrywania

kwalifikacji kandydata na sędziego, chyba że Rada przy badaniu owych kwalifikacji

naruszyłaby normy konstytucyjne. Pogląd ten jest judykaturze Sądu Najwyższego

ugruntowany, pozostaje także w zgodzie ze stanowiskiem Trybunału

Konstytucyjnego (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 3 czerwca 2014 r., III KRS

14/14, LEX nr 1483581, z dnia 24 stycznia 2012 r., III KRS 30/11, LEX nr 1163943,

z dnia 6 października 2011 r., III KRS 16/11, LEX nr 1163347, z dnia 20

października 2009 r., III KRS 13/09, OSNP 2011 nr 13-14, poz. 196, wyrok

Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2008 r., SK 57/06, OTK-A 2008, nr 4,

poz. 63).

W przedmiotowym odwołaniu P. W. wskazał na sprzeczność uchwały z art.

33 ust. 1 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa. Przepisy art. 33 ust. 1 i art. 35

ust. 2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa wytyczają konkretne obowiązki i

uprawnienia Rady w procedurze konkursowej. W art. 33 ust. 1 ustawy

sformułowana została podstawowa zasada prowadzenia postępowania we

wszystkich rodzajach spraw indywidualnych należących do kompetencji Rady -

obowiązek wszechstronnego rozważenia sprawy na podstawie udostępnionej

dokumentacji oraz wyjaśnień uczestników postępowania lub innych osób, jeżeli

zostały złożone. Kreuje to obowiązek uwzględnienia przez Radę całości

zgromadzonej dokumentacji, w tym stanowisk, ocen i opinii wszystkich

upoważnionych do tego organów, jednakże bez konieczności szczegółowego

odnoszenia się do każdego z tych dowodów (zob. T. Ereciński, J. Gudowski, J.

Iwulski „Prawo o ustroju sądów powszechnych. Ustawa o Krajowej Radzie

Sądownictwa. Komentarz” pod red. J. Gudowskiego, wyd. 2, Warszawa 2009, s.

742-743 - zachowujące aktualność uwagi na tle rozporządzenia Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego

7

trybu działania Krajowej Rady Sądownictwa oraz postępowania przed Radą - Dz.U.

Nr 219, poz. 1623 ze zm.). Proceduralnym wyrazem realizowania przez Radę

zasady wszechstronnego rozważenia sprawy jest dwuetapowy sposób

postępowania. W pierwszym etapie postępowanie wyjaśniające prowadzi zespół

Rady, który zbiera i ocenia materiały oraz wyjaśnienia i na podstawie szczegółowej

analizy oraz wyników głosowania przedstawia swe stanowisko (opracowanie listy

rekomendowanych kandydatów) z uzasadnieniem. Drugi etap postępowania

odbywa się na posiedzeniu plenarnym Rady, na którym członkowie zespołu

przedstawiają swe stanowisko, odpowiadają na pytania, odbywa się debata

poprzedzająca podjęcie uchwały. Rada nie jest związana stanowiskiem zespołu,

ma jednak obowiązek wziąć to stanowisko pod uwagę w ramach wszechstronnego

rozważenia sprawy (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2012 r., III KRS

1/12, OSNP 2013 nr 3-4, poz. 47). Nakaz wszechstronnego rozpoznania sprawy

koresponduje z kryteriami oceny wskazanymi w art. 35 ust. 2 ustawy o Krajowej

Radzie Sądownictwa. Przepis ten przewiduje, że przy ustalaniu kolejności

kandydatów na liście rekomendacyjnej zespół kieruje się przede wszystkim oceną

ich kwalifikacji, a ponadto uwzględnia doświadczenie zawodowe, opinie

przełożonych, rekomendacje, publikacje i inne dokumenty dołączone do karty

zgłoszenia, opinię kolegium właściwego sądu oraz ocenę właściwego

zgromadzenia ogólnego sędziów. W orzecznictwie Sądu Najwyższego nie ma

wątpliwości, że choć przepis art. 35 ust. 2 ustawy odnosi się wprost do zespołu, to z

wykładni systemowej i funkcjonalnej wynika, że ma on również zastosowanie do

plenarnej oceny kandydatów przed Radą. Nie do zaakceptowania jest pogląd, aby

członkowie Rady, którzy uczestniczyli w pracach zespołu, stosowali w Radzie inne

kryteria niż w zespole (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 13 lipca 2012 r., III KRS

17/12, OSNP 2013 nr 15-16, poz. 194).

Z przytoczonych regulacji wyłania się obraz postępowania kwalifikacyjnego

przed Krajową Radą Sądownictwa oraz zakres kontroli sądowej jej uchwał.

Zasadniczym kryterium wyboru kandydata do pełnienia urzędu sędziego są jego

kwalifikacje zawodowe oraz cechy osobowości. Sprawdzalność tych walorów nie

zawsze jest prosta. O ile ocena kwalifikacji stanowi wypadkową całościowej analizy

drogi zawodowej, jej elementem jest analizowana przez sędziów wizytatorów

8

wiedza prawnicza, organizacja pracy, terminowe wywiązywanie się z obowiązków

itp., o tyle cechy osobowości nie podlegają takim wymiernym kryteriom i ich ocena

ma w większym stopniu charakter subiektywny. Za istotne kryterium oceny cech

osobowości uznaje się poparcie środowiska sędziowskiego, które wyraża swe

zdanie poprzez wybrane organy. Wyniki głosowania w kolegium i zgromadzeniu

danego sądu nie wiążą wprawdzie Krajowej Rady Sądownictwa przy ocenianiu

kandydata, ale są istotne z punktu widzenia art. 35 ust. 2 pkt 2 ustawy, gdyż

stanowią jedno z ustawowych kryteriów rzutujących na ocenę predyspozycji

kandydatów do pełnienia urzędu na obsadzanym stanowisku. W orzecznictwie

przyjmuje się nawet, że mają one istotniejsze znaczenie dla oceny kandydatów, niż

rekomendacje, publikacje, czy też inne dokumenty załączone do karty zgłoszenia

(tak m.in. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 września 2013 r., III KRS 212/13, LEX

nr 1402637).

Odnosząc te uwagi do okoliczności rozpatrywanego przypadku zauważyć

należy, że Krajowa Rada Sądownictwa w uzasadnieniu uchwały podała wyraźnie,

że uwzględniła ocenę kwalifikacji kandydatów i kryteria wyrażone w art. 35 ust. 2

pkt 1 i 2 ustawy. Tym samym jednoznacznie wskazała, że kierowała się

ustawowymi miernikami, według których dokonywana jest selekcja kandydatów.

Odwołujący się nie sformułował zarzutu naruszenia art. 35 ust. 2 ustawy, a jego

wywody o kwalifikacjach wyższych, niż posiadają osoby wyłonione do nominacji,

mają charakter subiektywny i stanowią tego typu polemikę z merytoryczną oceną

Rady, która nie poddaje się kontroli w postępowaniu odwoławczym. P. W. nie

postawił także zarzutu naruszenia art. 42 ust. 1 ustawy i Krajowej Radzie

Sądownictwa, co czyni odwołanie ułomnym jurydycznie, gdyż z motywów

odwołania wynika, że właśnie w niepełnej treści uzasadnienia uchwały odwołujący

się upatruje racje swego zaskarżenia. Przepis ten przewiduje wymóg uzasadnienia

uchwał Rady. Choć ustawodawca nie uregulował, jaka powinna być treść

uzasadnienia uchwał w sprawach indywidualnych, judykatura wypracowała

określone standardy. Aby decyzja Rady poddawała się kontroli w postępowaniu

odwoławczym, to z treści jej uzasadnienia powinno wynikać, że wyłoniony kandydat

spełnia przewidziane przepisami wymagania, a w przypadku większej liczby

kandydatów niż wolnych stanowisk, że Rada dokonała wyboru najlepszego

9

kandydata. Innymi słowy, w przypadku wielości kandydatów wymagane jest

dokładne omówienie walorów kandydatów wybranych przez Radę, a co do

pozostałych dopuszcza się przedstawienie oceny ogólnej, sprowadzającej się do

stwierdzenia, że pozostali kandydaci nie spełnili stawianych wymogów w takim

stopniu, jak wybrany kandydat i dlaczego. Z tego względu brak odrębnej

charakterystyki każdego kandydata, który nie został przedstawiony Prezydentowi z

wnioskiem o powołanie, nie narusza art. 42 ust. 1 i art. 44 ust. 3 ustawy o KRS (zob.

wyroki Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 2012 r., III KRS 15/12, OSNP 2013 nr

13, poz. 166, z dnia 12 czerwca 2013 r., III KRS 201/13, LEX nr 1402636, z dnia 5

września 2013 r., III KRS 212/13, LEX nr 1402637). Nie ma też podstaw do uznania

słuszności tezy, że skoro Rada nie zamieściła w uzasadnieniu charakterystyki

danego kandydata, to tym samym nie dokonała wnikliwej oceny jego kandydatury,

nie przemawiają za tym ani reguły wnioskowania logicznego, ani żadne

domniemania faktyczne (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 13 marca 2013 r.,

III KRS 146/13, Legalis nr 733471).

Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym niniejsze odwołanie podziela

zapatrywania wynikające z przywołanych judykatów, odnosząc je do treści

uzasadnienia zaskarżonej uchwały. Główny ciężar postępowania dowodowego,

związany z zebraniem materiałów, ich uszeregowaniem, oceną, wytypowaniem

najlepszych kandydatów, spoczął na zespole KRS. Rada powołała się na wyniki

prac zespołu, które zaowocowały rekomendacją dla dwóch kandydatów spośród

kilkudziesięciu zgłoszonych. Nie ma przesłanek do twierdzenia, że zespół pominął

jakiekolwiek dokumenty dotyczące P. W., zaś ocena dokumentów stanowi

suwerenną domenę zespołu oraz Rady in pleno. W motywach uchwały Rada

szczegółowo scharakteryzowała kandydatury M. C. i A. D., co do pozostałych

przedstawiła ocenę ogólną, bez omawiania każdego kandydata z osobna, imiennie

podała natomiast wyniki głosowania na wszystkich kandydatów. Rację ma

odwołujący się wskazując, że Rada w uzasadnieniu nie zamieściła jego

charakterystyki, ale nie uczyniła tego również względem pozostałych kilkudziesięciu

osób, które nie zostały wytypowane do nominacji, a zatem nie doszło do żadnego

celowego pominięcia opisu kandydatury P. W. Brak takiej charakterystyki nie

oznacza, jak wynika z powyższych rozważań, że uzasadnienie uchwały narusza art.

10

42 ust. 1 ustawy o KRS. Nie świadczy to także o niezgodności uchwały z prawem -

art. 44 ust. 1 ustawy, skoro Rada skrupulatnie omówiła walory kandydatów

wybranych, podała kryteria oceny powołując art. 35 ust. 2 ustawy, po czym

podsumowała, że pozostałe osoby nie spełniły stawianych wymagań w takim

stopniu, jak kandydaci uznani za najlepszych. Zauważyć należy, że ocena osób

wyłonionych do powołania odpowiada kryteriom oceny całościowej, wynikającej z

łącznego zastosowania i wyważenia tych mierników, a nie tylko z porównania przez

pryzmat kryteriów poszczególnych, co do których inni kandydaci mogli mieć lepsze

notowania (doświadczenie zawodowe, opinia przełożonego itp.). Sąd Najwyższy

niejednokrotnie wyjaśniał, że żadne z przyjętych kryteriów nie może mieć

charakteru decydującego, znaczenie takie ma dopiero całościowa ocena

kandydatur (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2010 r., III KRS

10/10, LEX nr 678015). P.W., stawiając zarzut obrazy art. 33 ust. 1 ustawy o KRS

nie wytknął uchybień formalnych przy dokonywaniu tak rozumianej oceny przez

Radę, jak też nie wykazał, aby Rada w procesie rekomendacji naruszyła normy

konstytucyjne.

Krajowa Rada Sądownictwa podjęła uchwałę „po wszechstronnym

rozważeniu sprawy”, w którego zakresie mieszczą się okoliczności wymienione w

przepisie art. 35 ust. 2 ustawy o KRS, powołanym przez Radę w treści

uzasadnienia. Tak skonstruowane uzasadnienie zaskarżonej uchwały pozwoliło na

kontrolę postępowania Rady, pod kątem dochowania wymogów art. 33 ust. 1

ustawy. Ponieważ skarżący nie wykazał, aby zaskarżona uchwała była sprzeczna z

prawem, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 39814

k.p.c. i art.

44 ust. 3 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa.