I UK 177/14

Sygn. akt I UK 177/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 stycznia 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (przewodniczący,

sprawozdawca)

SSN Maciej Pacuda

SSN Krzysztof Staryk

w sprawie z odwołania E. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o ubezpieczenie społeczne na podstawie polskiego ustawodawstwa,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 stycznia 2015 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 16 stycznia 2014 r.,

1) uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej okresu od

dnia 1 maja 2010 r. do dnia 30 listopada 2012 r. i w tym zakresie

przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi

Apelacyjnemu, pozostawiając mu rozstrzygnięcie o kosztach

postępowania kasacyjnego,

2) oddala skargę kasacyjną w pozostałej części.

2

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2013 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił odwołanie

E. K. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 5 lipca 2012 r.

stwierdzającej, że od dnia 1 sierpnia 2009 r. w stosunku do wnioskodawczyni ma

zastosowanie polskie ustawodawstwo w zakresie ubezpieczeń społecznych.

Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia. Pismem z dnia

22 grudnia 2011 r. litewska instytucja ubezpieczeniowa VSDFV (Valstybinio

Socialinio Draudimo Fondo Valdybos) poinformowała Zakład Ubezpieczeń

Społecznych o odmowie wydania zaświadczeń na formularzach E-101 LT osobom,

które w okresie od 3 czerwca 2009 r. do 28 kwietnia 2010 r. zawarły umowę o

pracę z zarejestrowanym na terenie Republiki Litewskiej przedsiębiorstwem U. „S.”

i jednocześnie prowadziły działalność gospodarczą na terenie Rzeczypospolitej

Polskiej. Wnioskodawczyni została wymieniona w załączniku do decyzji VSDFV

Valstybinio Socialinio Draudimo Fondo Valdybos Uzisienio Ismoku Tamybos

Direktorius (dyrektora Biura Wypłat Świadczeń Zagranicznych Zarządu

Państwowego Funduszu Ubezpieczeń Społecznych) z dnia 22 lipca 2011 r., nr

SPRE-960 ze wskazaniem okresu, na jaki odmówiono wydania zaświadczenia na

formularzu E-101 LT, tj. od 1 sierpnia 2009 r. do 30 listopada 2012 r. W decyzji tej

stwierdzono, że ustalając, czy osoby, które zawarły umowę z zarejestrowanym w

Republice Litewskiej przedsiębiorstwem U. „S.” faktycznie pracowały/pracują na

terytorium Republiki Litewskiej, kierowano się przygotowanym przez Państwową

Inspekcję Pracy Republiki Litewskiej pismem z informacją o przeprowadzonej w

dniu 3 czerwca 2010 r. kontroli, zgodnie z którą przedsiębiorstwo to nie wykonuje

żadnej działalności na Litwie, a zatrudnieni w nim do wykonywania pracy na

stanowisku agentów reklamy obywatele Rzeczypospolitej Polskiej faktycznie nigdy

na terytorium Republiki Litewskiej nie pracowali. Ponadto ustalając, czy firma U.

„S.” wykonywała działalność finansową na Litwie, litewska instytucja

ubezpieczeniowa wzięła pod uwagę przedstawioną jej umowę o udzieleniu usług

marketingu, reklamy i akcji reklamowych, podpisaną z zarejestrowanym w Polsce

przedsiębiorstwem W., którego dyrektor jest również zatrudniony w

przedsiębiorstwie U. „S.” Innych danych o działalności w Republice Litewskiej firma

U. „S.” nie przedstawiła. Dyrektor Wydziału Świadczeń Zagranicznych Zarządu

3

Funduszu Państwowego Ubezpieczenia Społecznego Republiki Litewskiej wydał

decyzję w sprawie unieważnienia zaświadczeń na druku E-101 wydanych

pracownikom U. „S.” za okres od 3 czerwca 2009 r. do 30 listopada 2012 r. Pismem

litewskiej instytucji Vilniaus Teritorine Ligoniu Kasa z dnia 15 czerwca 2012 r. nr 39-

3978 i informacją zawartą na załączonym formularzu E-001 z dnia 8 czerwca 2012

r., Zakład Ubezpieczeń Społecznych został powiadomiony o fakcie anulowania

poświadczonego dla wnioskodawczyni formularza E-104 LT na okres od 1 sierpnia

2009 r. do 31 grudnia 2011 r. Litewska instytucja ubezpieczeniowa wskazała, iż

formularz E-104 LT z dnia 28 grudnia 2011 r. został wydany błędnie, gdyż

wnioskodawczyni nie była uprawniona do świadczeń rzeczowych na terytorium

Litwy.

Dalej ustalono, że wnioskodawczyni dowiedziała się od przedstawiciela U.

„S.”, że kontrolę w biurze firmy przeprowadzono, gdy było ono zamknięte i na tej

podstawie osoby kontrolujące stwierdziły, iż firma nie prowadzi działalności na

terenie Litwy. Praca w U. „S.” jest pracą terenową, polegającą na roznoszeniu

druków reklamowych i dlatego pracownicy nie musieli przebywać w biurze.

Wnioskodawczyni nie posiada informacji na temat formularzy E-101 i E-001, wie

tylko, że powinna być powiadomiona przez litewską instytucję ubezpieczeniową o

wszelkich zmianach dotyczących tych formularzy. Z tytułu zatrudnienia w firmie U.

„S.” wnioskodawczyni otrzymywała przez cały czas wynagrodzenie, podpisywała

listy płac, faktycznie świadczyła pracę na rzecz tego pracodawcy, jeżdżąc w tym

celu 2-3 razy w tygodniu. Pośrednik firmy (przedstawiciel na Polskę) poinformował

wnioskodawczynię, że jest zarejestrowana na Litwie jako pracownik U. „S.”,

jednakże nie posiada ona wiadomości, czy była zarejestrowana w VSDFV, jak

wygląda jej sytuacja w związku z ubezpieczeniem z tytułu tej pracy, jakie działania

były podejmowane przez VSDFV, czy został ponownie wydany przez organ litewski

odpowiedni druk E-101 potwierdzający jej ubezpieczenie na terenie Litwy z tytułu

stosunku pracy łączącego ją z U. „S.” Przed organem litewskim toczy się

postępowanie wyjaśniające.

W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Okręgowy uznał, że

wnioskodawczyni spełniła warunki z art. 13 ust. 2 Rozporządzenia Rady EWG Nr

1408/71 w związku z prowadzeniem na terytorium Polski działalności gospodarczej,

4

co uzasadnia podleganie polskiemu prawu w zakresie ubezpieczeń społecznych.

Sąd wskazał, że instytucje ubezpieczenia społecznego wyznaczone przez władze

danego państwa członkowskiego wydają stosowne dokumenty potwierdzające

podleganie ubezpieczeniu danego państwa i komunikują się między sobą za

pomocą obowiązujących formularzy, w tym przypadku za pomocą formularza E-

101. Obowiązki w tym zakresie wynikają z przepisów rozporządzenia Rady EWG nr

1408/71 z dnia 16 czerwca 1971 r. w sprawie systemów zabezpieczenia

społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na

własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie,

przepisów rozporządzenia wykonawczego nr 574/72 z 21 marca 1972 r.

ustalającego sposób stosowania rozporządzenia nr 1408/71 oraz przepisów

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29

kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego

(Dz.Urz. UE nr L 166/1 z dnia 30 kwietnia 2004 r. ze zm.) i rozporządzenia

Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r.

dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004. Zgodnie z ogólną

zasadą wyrażoną w art. 13 ust. 1 rozporządzenia Rady EWG Nr 1408/71, osoby,

do których stosuje się to rozporządzenie, podlegają ustawodawstwu tylko jednego

państwa członkowskiego. Poświadczenie lub odmowa poświadczenia przez

litewską instytucję ubezpieczeniową dla pracownika delegowanego formularza E-

101 rodzi w świetle prawa wspólnotowego poważne konsekwencje, gdyż rozstrzyga

o podleganiu lub niepodleganiu litewskiemu ustawodawstwu zabezpieczenia

społecznego. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą Europejskiego Trybunału

Sprawiedliwości, formularze E-101 są wiążące dla instytucji ubezpieczenia

społecznego i sądów pozostałych państw członkowskich, a decyzję o ich wycofaniu

lub stwierdzeniu nieważności może podjąć wyłącznie ta instytucja państwa

członkowskiego, która taki formularz poświadczyła. Decyzja taka jest również

wiążąca dla wymienionych instytucji i sądów. W takim przypadku instytucja

ubezpieczeniowa wypowiada się władczo co do objęcia lub nieobjęcia pracownika

delegowanego ubezpieczeniem społecznym danego państwa członkowskiego

(w tym przypadku ustawodawstwem państwa litewskiego). Konsekwencją takiej

5

właśnie decyzji było objęcie wnioskodawczyni ubezpieczeniem społecznym według

polskiego ustawodawstwa.

Sąd Okręgowy dalej wywiódł, że zgodnie z systemem orzekania w sprawach

z zakresu ubezpieczeń społecznych, w postępowaniu wywołanym odwołaniem do

sądu ubezpieczeń społecznych sąd ten rozstrzyga o prawidłowości zaskarżonej

decyzji badając stan faktyczny i prawny na datę jej wydania, a dopiero zmiana

stanowiska przez litewską instytucję ubezpieczeniową w przedmiocie podlegania

lub niepodlegania przez wnioskodawczynię litewskiemu systemowi ubezpieczenia

społecznego może prowadzić do wydania decyzji o innej treści niż decyzja

zaskarżona.

Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2014 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację

wnioskodawczyni od powyższego wyroku, podzielając ustalenia i ocenę prawną

Sądu pierwszej instancji.

W szczególności Sąd odwoławczy podzielił stanowisko Sądu Okręgowego

co do tego, że materiał dowodowy sprawy pozwala na przyjęcie, iż w dacie wydania

zaskarżonej decyzji wnioskodawczyni podlegała polskiemu ustawodawstwu w

zakresie ubezpieczeń społecznych. Niewątpliwie bowiem stosowna litewska

instytucja ubezpieczeniowa wydała w dniu 22 lipca 2011 r. decyzję o odmowie

wydania zaświadczenia E-101 dla osób, które zawarły umowy o pracę z

zarejestrowanym w Republice Litewskiej przedsiębiorstwem U. „S.” w okresie od 3

czerwca 2009 r. do 28 kwietnia 2010 r. i jednocześnie wykonywały samodzielną

działalność na własny rachunek w Rzeczypospolitej Polskiej. Firma ta nie

prowadziła bowiem żadnej działalności na terenie Litwy, a osoby zatrudnione w niej

w charakterze agentów reklamy faktycznie nigdy na terenie Litwy nie pracowały.

Wnioskodawczyni została wymieniona w załączniku do tej decyzji, gdzie wskazano

również okres, na jaki odmówiono wydania zaświadczenia E-101, tj. od 1 sierpnia

2009 r. do 30 listopada 2012 r. Podstawą prawną decyzji litewskiej instytucji

ubezpieczeniowej były przepisy rozporządzenia Rady EWG nr 1408/71 z dnia 14

czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do

pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do

członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie. Z art. 13 tego

rozporządzenia wynika, że osoby migrujące w celach zarobkowych po terytorium

6

Unii Europejskiej, w zakresie ubezpieczenia społecznego podlegają

ustawodawstwu tylko jednego państwa członkowskiego, a czynnikiem decydującym

o tym, któremu ustawodawstwu ma podlegać taka osoba, jest miejsce

wykonywania pracy (zasada prawa miejsca wykonywania pracy - lex loci laboris,

art. 13 ust. 2 rozporządzenia). Rozporządzenie nr 1408/71 wskazuje też

ustawodawstwo właściwe w przypadku zbiegu pracy najemnej na terytorium

jednego państwa członkowskiego z działalnością na własny rachunek prowadzoną

na terytorium innego państwa członkowskiego, stanowiąc w art. 14c, że w takiej

sytuacji podlega się ustawodawstwu tego państwa członkowskiego, na którego

terytorium jest wykonywana praca najemna.

W ocenie Sądu drugiej instancji, wskazana decyzja litewskiej instytucji

ubezpieczeniowej ma zasadnicze znaczenie w sprawie, a wynikające z niej skutki

prawne były brane pod uwagę przez organ rentowy przy wydawaniu zaskarżonej

decyzji z dnia 5 lipca 2012 r., gdyż był on związany decyzją litewskiej instytucji

ubezpieczeniowej, która dotychczas nie została uchylona lub zmieniona. Co

prawda Zakład Ubezpieczeń Społecznych tymczasowo ustalił ustawodawstwo

litewskie jako właściwe dla wnioskodawczyni za okres od 1 grudnia 2012 r., a

litewska instytucja ubezpieczeniowa poświadczyła formularz A1 (wprowadzony w

miejsce formularza E-101) za okres od 1 grudnia 2012 r. do 31 grudnia 2014 r.,

jednak nie ma to znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, której przedmiotem jest

wcześniejszy okres od 1 sierpnia 2009 r. Nie mają również wpływu na wynik sprawy

decyzje litewskiego organu ubezpieczeń z dnia 21 czerwca 2013 r. nr SPRE 1327

oraz z dnia 21 czerwca 2013 r. nr SPRE 1328, gdyż pierwsza z nich odmawia

wydania formularza E-101 za okres od 1 sierpnia 2009 r. do 30 kwietnia 2010 r. z

uwagi na to, że w tym czasie wnioskodawczyni nie pracowała na terenie Litwy, zaś

druga odmawia wystawienia świadectwa A1 za okres od 1 maja 2010 r. do 30

listopada 2012 r. ze wskazaniem, że za ten okres kwestia podlegania prawu

ubezpieczeń społecznych wymaga oceny według przepisów rozporządzenia nr

883/2004. Właśnie kierując się treścią tych przepisów litewska instytucja

ubezpieczeniowa odmówiła wydania formularza A1. Sąd odwoławczy wskazał, że

nowe okoliczności zaistniałe po wydaniu zaskarżonej decyzji, w szczególności

zmiana przez litewską instytucję ubezpieczeniową stanowiska co do podlegania

7

przez wnioskodawczynię litewskiemu systemowi ubezpieczeń społecznych od dnia

1 sierpnia 2009 r., mogą natomiast stanowić podstawę do wystąpienia przez nią z

nowym żądaniem.

W skardze kasacyjnej wnioskodawczyni zarzuciła naruszenie: 1) art. 16 ust.

1, 2, 3 i 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z

dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr

883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, przez po

pierwsze - utrzymanie w mocy decyzji organu rentowego, mimo że została ona

wydana bez zastosowania przewidzianej tym przepisem procedury ustalenia

właściwego dla skarżącej ustawodawstwa w zakresie zabezpieczenia społecznego

co do okresu od 1 maja 2010 r. do 30 listopada 2012 r., chociaż na podstawie

obowiązujących w dacie wydawania zaskarżonej decyzji przepisów prawa organem

wyłącznie właściwym do określenia ustawodawstwa był organ miejsca

zamieszkania zainteresowanego oraz po drugie - uznanie, że polski organ rentowy

jest związany decyzją właściwego organu innego państwa członkowskiego wydaną

z naruszeniem obowiązujących w dacie jej wydawania przepisów dotyczących

właściwości organów do ustalenia właściwego ustawodawstwa z zakresu

ubezpieczeń społecznych; 2) art. 13 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu

Europejskiego i Rady (WE) numer 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie

koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, przez jego niezastosowanie i

ustalenie wbrew dyspozycji tego przepisu, że skarżąca podlega polskiemu

ustawodawstwu w zakresie zabezpieczenia społecznego, mimo że ze względu na

fakt, iż w okresie objętym zaskarżoną decyzją, w tym w szczególności w okresie od

1 maja 2010 r. do 30 listopada 2012 r. wykonywała pracę najemną na terytorium

Litwy, powinno mieć do niej zastosowanie litewskie ustawodawstwo w zakresie

zabezpieczenia społecznego, a w konsekwencji naruszenie art. 11 ust. 1 tego

rozporządzenia, przez doprowadzenie do sytuacji, w której skarżąca podlega w tym

samym okresie ustawodawstwu dwóch różnych państw członkowskich.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego

wyroku w całości i orzeczenie, że od 1 listopada 2009 r., ewentualnie od 1 maja

2010 r. do 30 listopada 2012 r. podlegała w zakresie zabezpieczenia społecznego

8

litewskiemu ustawodawstwu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w

całości i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 39813

§ 1 k.p.c., Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w

granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw. Jest więc związany granicami

skargi kasacyjnej wyznaczonymi jej podstawami, co oznacza, że nie może

uwzględniać naruszenia żadnych innych przepisów niż wskazane przez

skarżącego. Sąd Najwyższy nie jest bowiem uprawniony do samodzielnego

dokonywania konkretyzacji zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego

aktu prawnego (przepisu) dotyczy podstawa skargi. Nie może także zastąpić

skarżącego w wyborze podstawy kasacyjnej, jak również w przytoczeniu przepisów,

które mogłyby być naruszone przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia. Sąd

Najwyższy może zatem skargę kasacyjną rozpoznawać tylko w ramach tej

podstawy, na której ją oparto, odnosząc się jedynie do przepisów, których

naruszenie zarzucono. Zgodnie z utrwalonym w judykaturze poglądem, pod

pojęciem podstawy skargi kasacyjnej rozumie się konkretne przepisy prawa, które

zostały w niej wskazane z jednoczesnym stwierdzeniem, że wydanie wyroku

nastąpiło z ich obrazą.

Skarżąca, aczkolwiek zaskarżyła wyrok Sądu drugiej instancji w całości,

kieruje swoje zarzuty wyłącznie przeciwko rozstrzygnięciu obejmującemu okres od

1 maja 2010 r. do 30 listopada 2012 r., a więc od daty wejścia w życie

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29

kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego

(Dz.Urz. UE L Nr 166, poz. 1, dalej jako rozporządzenie nr 883/04) oraz

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16

września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w

sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.Urz. UE L Nr 284,

poz. 1, dalej jako rozporządzenie wykonawcze) do ustalenia podlegania skarżącej

ustawodawstwu litewskiemu, co nastąpiło z dniem 1 grudnia 2012 r.

9

Wcześniejszy okres, objęty przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr

1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów

zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących

działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się

we Wspólnocie (Dz.U. UE L Nr 149, poz. 2 ze zm., dalej jako rozporządzenie nr

1408/71), uchyla się zatem spod kontroli kasacyjnej z uwagi na brak podniesienia w

tym zakresie stosownych zarzutów, a w konsekwencji skarga kasacyjna w tej

części podlega oddaleniu na podstawie art. 39814

k.p.c.

W pozostałym zakresie skarga kasacyjna jest usprawiedliwiona.

Sąd drugiej instancji z jednej strony stanął na stanowisku, że przedmiot

rozstrzygnięcia w sprawie stanowi legalność decyzji organu rentowego z dnia 5

lipca 2012 r. przy uwzględnieniu stanu rzeczy istniejącego w momencie jej wydania,

z drugiej natomiast uznał, że skoro w dacie tej istniała decyzja litewskiej instytucji

ubezpieczeniowej z dnia 22 lipca 2011 r., unieważniająca - na podstawie przepisów

rozporządzenia nr 1408/71 - wydane skarżącej poświadczenie zaświadczenia E-

101 za okres od 3 czerwca 2009 r. do 30 listopada 2012 r., to polski organ

ubezpieczeń był nią związany. W ocenie Sądu odwoławczego, stanu tego nie

zmienia decyzja litewskiej instytucji ubezpieczeniowej z dnia 21 czerwca 2013 r., w

której - kierując się przy dokonywaniu oceny podlegania prawu ubezpieczeń

społecznych treścią przepisów rozporządzenia nr 883/04 - odmówiła ona wydania

skarżącej poświadczenia podlegania ustawodawstwu litewskiemu w okresie od 1

maja 2010 r. do 30 listopada 2012 r.

Sąd odwoławczy, opierając swoje rozstrzygnięcie wyłącznie na stanie

prawnym wynikającym z przepisów rozporządzenia nr 1408/71, nie uwzględnił, że

utraciło ono moc z dniem 1 maja 2010 r. i od tej daty znaczenie mają wyłącznie

przepisy rozporządzenia nr 883/04 i rozporządzenia wykonawczego

(obowiązujących zarówno w dacie wydania zaskarżonej decyzji, jak i decyzji

litewskiej instytucji ubezpieczeniowej z dnia 22 lipca 2011 r.). W związku z tym

uszło uwadze tego Sądu, że po pierwsze - przez stan rzeczy istniejący w dacie

wydania decyzji należy rozumieć zarówno okoliczności faktycznie jak i stan prawny,

po drugie - litewska instytucja ubezpieczeniowa w decyzjach z dnia 21 czerwca

2013 r., nr SPRE 1327 i z dnia 21 czerwca 2013 r., nr 1328 jednoznacznie

10

oddzieliła okres przypadający przed dniem 1 maja 2010 r. od okresu

przypadającego po tej dacie i po trzecie - instytucja ta odmówiła wydania

poświadczenia za okres od dnia 1 maja 2010 r. nie z tego względu, że uznała, iż

skarżąca nie spełnia warunków określonych w przepisach rozporządzenia

nr 883/04, ale dlatego, że uznała się za niewłaściwą do ustalenia ustawodawstwa

właściwego w świetle przepisów rozporządzenia wykonawczego, wprowadzającego

z dniem 1 maja 2010 r. procedurę ustalania tego ustawodawstwa, co trafnie

podnosi się w skardze kasacyjnej. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 2 rozporządzenia

wykonawczego, właściwą do tymczasowego określenia ustawodawstwa

właściwego jest wyznaczona instytucja miejsca zamieszkania zainteresowanego. W

rezultacie Sąd drugiej instancji uchylił się od rozważenia znaczenia i wpływu

przepisów rozporządzenia nr 883/04 i rozporządzenia wykonawczego na ocenę

żądania skarżącej ustalenia od dnia 1 maja 2010 r. ustawodawstwa litewskiego

jako właściwego.

Uzasadnia to uchylenie zaskarżonego wyroku w tej części i przekazanie

sprawy w tym zakresie Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania na

podstawie art. 39815

§ 1 k.p.c., z pozostawieniem mu rozstrzygnięcia w przedmiocie

kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie odpowiednio stosowanego

art. 108 § 2 k.p.c.