IV KK 343/14

Sygn. akt IV KK 343/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 stycznia 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący)

SSN Barbara Skoczkowska (sprawozdawca)

SSN Józef Szewczyk

Protokolant Jolanta Grabowska

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Zbigniewa Siejbika

w sprawie Z. M.,

oskarżonego z art. 263 § 4 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 21 stycznia 2015 r.,

kasacji, wniesionej przez prokuratora,

od wyroku Sądu Okręgowego w N.

z dnia 3 lipca 2014 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w N.

z dnia 20 stycznia 2014 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Okręgowemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu

odwoławczym.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w N. wyrokiem z dnia 20 stycznia 2014 r., warunkowo

umorzył na dwuletni okres próby postępowanie karne przeciwko Z. M. o to, że w

bliżej nieustalonym dniu w okresie od dnia 1 marca 2012 r. do dnia 30 czerwca

2

2012 r. w N., prowadząc na podstawie koncesji MSWiA z dnia 27 października

2010 r. działalność gospodarczą w postaci sklepu myśliwskiego „Ż.”, nieumyślnie

utracił istotną część broni palnej, tj. lufę pistoletu CZ 75 kal. 9 mm PARA, która

zgodnie z prawem pozostawała do jego dyspozycji tj. o przestępstwo z art. 263 § 4

k.k. oraz na mocy art. 67 § 3 k.k. w zw. z art. 39 pkt 7 k.k. orzekł świadczenie

pieniężne w kwocie 400 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz

Pomocy Postpenitencjarnej.

Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, który zaskarżonemu

wyrokowi zarzucił „obrazę przepisów postępowania karnego, która mogła mieć

wpływ na treść zapadłego orzeczenia, a to przekroczenie zasady swobodnej oceny

dowodów poprzez błędne przyjęcie, iż zagubiona lufa pistoletu stanowiła istotną

część broni, co jest sprzeczne z protokołami kontroli przeprowadzonej przez

funkcjonariuszy Policji, zeznaniami św. […], wyjaśnieniami oskarżonego oraz

naruszenie zasady in dubio pro reo i pominięcie okoliczności przemawiających na

korzyść oskarżonego poprzez wykluczenie, iż lufa pistoletu mogła ulec przeróbkom

rusznikarskim, co nie było uprawnione w świetle zebranego materiału dowodowego,

tj. naruszenie art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k.” Wskazując na powyższe

zarzuty, obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie

oskarżonego od zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu względnie o

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Wyrokiem z dnia 3 lipca 2014 r., Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w

ten sposób, że uniewinnił oskarżonego Z. M., a kosztami procesu obciążył Skarb

Państwa. Z uzasadnienie zaskarżonego wyroku wynika, że zdaniem tego Sądu,

Sąd I instancji dopuścił się obrazy prawa materialnego w postaci art. 263 § 4 k.k.

poprzez przypisanie oskarżonemu przestępstwa, które nie nosi wszystkich

ustawowych znamion czynu zabronionego, gdyż Sąd Rejonowy warunkowo

umorzył postępowanie przeciwko oskarżonemu o to, że nieumyślnie utracił lufę

pistoletu określonej marki, mimo iż stan prawny obowiązujący zarówno tempore

criminis, jak i w chwili orzekania kryminalizował utratę lufy z komorą nabojową.

Kasację od prawomocnego orzeczenia Sądu odwoławczego wniósł

prokurator Prokuratury Okręgowej zaskarżając wyrok w całości na niekorzyść

oskarżonego i zarzucając „rażące naruszenie prawa, mające istotny wpływ na treść

3

wyroku, a to art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. przez niezasadne uznanie, iż opis czynu

przypisanego oskarżonemu przez Sąd Rejonowy, zakwalifikowanego jako

przestępstwo z art. 263 § 4 k.k., nie zawierał znamienia <broń palna>, co

skutkowało przyjęciem, iż czyn ten nie zawierał wszystkich znamion tego typu

czynu zabronionego i doprowadziło w konsekwencji na podstawie art. 414 § 1 k.p.k.

w zw. z art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. oraz w zw. z art. 458 k.p.k. do oczywiście

bezzasadnego uniewinnienia oskarżonego od popełnienia przestępstwa z art. 263 §

4 k.k.”. Podnosząc ten zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku

Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

Prokurator Prokuratury Generalnej na rozprawie kasacyjnej poparł pisemną

kasację prokuratora.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja wniesiona przez prokuratora jest zasadna, gdyż wyrok Sądu

Okręgowego zapadł z rażącym naruszeniem przepisów prawa wskazanych w

kasacji, które miało istotny wpływ na wydanie wyroku uniewinniającego.

Na wstępie należy zauważyć, na co słusznie zwraca uwagę skarżący w

kasacji, że Sąd odwoławczy wydając wyrok uniewinniający powołał się jedynie na

przepis art. 414 § 1 k.p.k. jako podstawę rozstrzygnięcia, nie wskazując jednak

wymienionego w nim przepisu art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k., który stanowi podstawę

wydania wyroku w przypadku stwierdzenia, iż czyn nie zawiera ustawowych

znamion czyny zabronionego, jak też całkowicie pominął regulację zawartą w

przepisie art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., mimo iż rzekome uchybienie (niekompletność

znamion w opisie czynu przypisanego), uwzględnione przez Sąd z urzędu, w istocie

miało polegać na naruszeniu tego przepisu. Okoliczność ta nie miała jednak

wpływu na uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania.

Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonego wyroku należy

stwierdzić, że opis czynu przypisanego oskarżonemu przez Sąd Rejonowy zawierał

wszystkie ustawowe znamiona występku z art. 263 § 4 k.p.k., a tym samym nie

miała zastosowania regulacja z art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 414 § 1 k.p.k.

Błędność stanowiska Sądu odwoławczego wynika z faktu, iż odniósł się on tylko do

fragmentu opisu czynu w postaci „lufa pistoletu”, a w zasadzie tylko do wyrazu

4

„lufa” uznając to za znamię przestępstwa, a pominął inne jego elementy, z których

wprost wynikało, iż opis zawierał znamię określające przedmiot bezpośredniego

działania przestępstwa z art. 263 § 4 k.k., tj. „broń palną”. Przypomnieć należy, że

dla analizy ustawowych znamion przestępstw z art. 263 k.k. istotne znaczenie mają

przepisy ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz.

576 ze zm.) zawierające między innymi definicję broni. W opisie czynu

przypisanego oskarżonemu użyto określenia „istotna cześć broni palnej”, a więc

odwołano się do regulacji zawartej w art. 5 ust. 1 tejże ustawy stanowiącej, iż za

broń uważa się także gotowe lub obrobione istotne części broni. Tym samym w

opisie czynu wskazane zostało ustawowe znamię „broń palna” w postaci

uwzględniającej treść art. 5 ust. 1 powołanej ustawy. Dokonano w ten sposób

konkretyzacji tego znamienia wskazując, iż oskarżony utracił nie broń kompletną,

lecz jego istotną część uznaną przez ustawodawcę także za broń palną. Powyższe

określenie zostało w opisie czynu dookreślone poprzez wskazanie, iż tą istotną

częścią broni była „lufa pistoletu” ze wskazaniem dokładnie, jakiego rodzaju był to

pistolet i jaki konkretnie był to egzemplarz tej broni. Przy czym to dookreślenie nie

było faktycznie w pełni precyzyjne, gdyż nie użyto zwrotu „z komorą nabojową”, jak

to stanowi przepis art. 5 ust. 2 ustawy o broni i amunicji w brzemieniu

obowiązującym od 10 marca 2011 r. Użycie określenia „lufa pistoletu” wraz z

dokładnym opisem broni z jakiej ona pochodziła, oznaczało jednak zawężenie

rodzajów luf broni palnej tylko to tych montowanych w określonego rodzaju

pistoletach, a te zawsze mają komorę nabojową, w przeciwieństwie np. do

rewolwerów, w których komora nabojowa zawsze stanowi element konstrukcyjny

bębna.

Opis czynu przypisanego oskarżonemu przez Sąd Rejonowy zawierał więc

wszystkie ustawowe znamiona występku z art. 263 § 4 k.p.k., a Sąd Okręgowy

wydając zaskarżony wyrok rażąco naruszył przepis art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. w zw. z

art. 414 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. Zaszła więc konieczność

uchylenia zaskarżonego przez prokuratora wyroku i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym Sądowi Okręgowemu,

który będzie związany powyższymi zapatrywaniami Sądu Najwyższego.

Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji wyroku.

5