I PK 167/14

Sygn. akt I PK 167/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 lutego 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska (przewodniczący,

sprawozdawca)

SSN Zbigniew Korzeniowski

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z powództwa J. G.

przeciwko Powiatowemu Centrum Edukacji i Kompetencji Zawodowych w S.

o odszkodowanie za niezgodne z prawem odwołanie z funkcji dyrektora,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 lutego 2015 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w T.

z dnia 23 stycznia 2014 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Okręgowemu w T. do ponownego rozpoznania oraz orzeczenia o

kosztach postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

2

Sąd Okręgowy w T. wyrokiem z dnia 23 stycznia 2014 r. oddalił apelację

strony pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia 10 października 2013 r.,

którym zasądzono od pozwanego Powiatowego Centrum Edukacji i Kompetencji

Zawodowych w S. na rzecz powoda J. G. kwotę 14.200,38 zł tytułem

odszkodowania za niezgodne z prawem odwołanie go ze stanowiska dyrektora

Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych w S.

Sąd odwoławczy zaakceptował ustalenia faktyczne poczynione w sprawie

przez Sąd pierwszej instancji, zgodnie z którymi powód był zatrudniony w Zespole

Szkół Ponadgimnazjalnych w S. od 1 września 1996 r. jako nauczyciel przedmiotów

zawodowych. Zarząd Powiatu D. uchwałą nr 997/10 z dnia 4 maja 2010 r. powierzył

mu stanowisko dyrektora tego Zespołu na okres od 1 czerwca 2010 r. do 31

sierpnia 2014 r. Uchwałą nr XX/257/2013 z dnia 27 lutego 2013 r. Rada Powiatu D.

rozwiązała Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych w S. z dniem 31 sierpnia 2013 r., a

uchwałą nr XX/258/2013 z dnia 27 lutego 2013 r. utworzyła z dniem 1 września

2013 r. centrum kształcenia zawodowego i ustawicznego pod nazwą Powiatowe

Centrum Edukacji i Kompetencji Zawodowych w S., w skład którego weszły:

Ośrodek Dokształcania i Doskonalenia Zawodowego w S., Liceum

Ogólnokształcące w S., Technikum w S. i Zasadnicza Szkoła Zawodowa w S.

Jednocześnie Rada Powiatu zdecydowała, że po pierwsze, szkoły wchodzące w

skład Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych wejdą z dniem 1 września 2013 r. w

skład Powiatowego Centrum Edukacji i Kompetencji Zawodowych w S., po drugie,

pracownicy Zespołu Szkół staną się z dniem 1 września 2013 r. pracownikami

Powiatowego Centrum i po trzecie, majątek Zespołu Szkół zostanie przeznaczony

na wyposażenie Powiatowego Centrum.

W dniu 20 maja 2013 r. zarząd Powiatu D. zwrócił się do M. Kuratora

Oświaty o wydanie opinii w sprawie odwołania powoda ze stanowiska dyrektora

Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych z powołaniem się na szczególnie uzasadniony

przypadek, którym była likwidacja stanowiska dyrektora w tym Zespole z dniem 1

września 2013 r. w związku z rozwiązaniem z dniem 31 sierpnia 2013 r. Zespołu

Szkół i połączeniem z dniem 1 września 2013 r. istniejących szkół z nowo

utworzoną placówką – Ośrodkiem Dokształcania i Doskonalenia Zawodowego w S.

3

– w jedno centrum kształcenia zawodowego i ustawicznego pod nazwą Powiatowe

Centrum Edukacji i Kompetencji Zawodowych w S.. M. Kurator Oświaty w dniu

24 maja 2013 r. pozytywnie zaopiniował zamiar odwołania powoda ze stanowiska

dyrektora Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych bez wypowiedzenia. Uchwałą

nr 795/2013 z dnia 29 maja 2013 r. zarząd Powiatu D. odwołał J. G. ze stanowiska

dyrektora Zespołu Szkół z dniem 31 sierpnia 2013 r. bez wypowiedzenia. Jako

przyczynę odwołania wskazano rozwiązanie z tą datą Zespołu Szkół

Ponadgimnazjalnych i połączenie z dniem 1 września 2013 r. szkół wchodzących w

skład tego Zespołu z nowo utworzonym Ośrodkiem Dokształcania i Doskonalenia

Zawodowego w S. w jedno Centrum Edukacji i Kompetencji Zawodowych w S.

Powód otrzymał informację o odwołaniu go ze stanowiska wraz z uchwałą nr

795/2013 w dniu 7 czerwca 2013 r.

Sad drugiej instancji zaaprobował też ocenę prawną tego stanu faktycznego,

dokonaną przez Sąd Rejonowy, podnosząc że zgodnie z art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy

z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r.

Nr 256, poz. 2572 ze zm.), organ, który powierzył nauczycielowi stanowisko

kierownicze w szkole lub placówce może odwołać nauczyciela ze stanowiska

kierowniczego w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia w przypadkach

szczególnie uzasadnionych, po zasięgnięciu opinii kuratora oświaty. Przypadek

szczególnie uzasadniony, o którym mowa w tym przepisie, utożsamiany jest w

orzecznictwie zasadniczo z zagrożeniem interesu publicznego. Oznacza to, że

organ odwołujący dyrektora szkoły ze stanowiska obowiązany jest udowodnić, że

dalsze kierowanie przez niego placówką jest niemożliwe właśnie ze względu na

zagrożenie interesu publicznego. Z pojęcia przypadków szczególnie uzasadnionych

należy więc wyłączyć sytuacje wynikające, jak w niniejszej sprawie, ze zmian

organizacyjnych. Skoro powód nie dopuścił się naruszenia prawa, „w szczególności

naruszenia prawa na tyle istotnego, aby nie pozwalało mu ono na dalsze

wykonywanie powierzonych obowiązków i stanowiło jednocześnie zagrożenie

interesu publicznego czy możliwość destabilizacji funkcjonowania szkoły”, to nie ma

podstaw do przyjęcia, że wobec likwidacji stanowiska pracy powoda podjęcie

uchwały o odwołaniu go z zajmowanego stanowiska było konieczne i że odwołanie

to wywołała przyczyna o charakterze obiektywnym. Okoliczności faktyczne

4

niniejszej sprawy sprzeciwiają się więc uznaniu, że zaistniał przypadek szczególnie

uzasadniony, umożliwiający odwołanie powoda ze stanowiska dyrektora Zespołu

Szkół bez wypowiedzenia w trybie art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty,

jak prawidłowo przyjął Sąd pierwszej instancji. Zdaniem Sądu Okręgowego, za

trafne należało też uznać spostrzeżenie Sądu Rejonowego, że nic nie stało na

przeszkodzie temu, aby w miejsce „konstrukcji zastosowanej w uchwałach

nr XX/257/2013 i XX/258/2013 dokonać utworzenia Ośrodka Dokształcania i

Doskonalenia Zawodowego w S. i włączenia go do Zespołu Szkół

Ponadgimnazjalnych w S.” Strona pozwana nie przedstawiła żadnego dowodu, z

którego wynikałoby, że stworzenie nowego zespołu było nieodzowne i to już w roku

szkolnym 2013/2014, a nie po zakończeniu tego roku szkolnego, co zbiegałoby się

w czasie z końcem kadencji powoda na stanowisku dyrektora. Dodatkowo Sąd

odwoławczy podkreślił, że zastosowanie trybu odwołania dyrektora szkoły bez

wypowiedzenia jako trybu nadzwyczajnego powinno przebiegać w relatywnie

krótkim przedziale czasowym od momentu wystąpienia okoliczności mających

uzasadniać ich kwalifikację jako przypadku szczególnie uzasadnionego.

Tymczasem „w niniejszej sprawie mamy zaś do czynienia z takimi faktami, że już w

lutym 2013 r. wszystkie organy wiedziały, co będzie się działo 31 sierpnia 2013 r. i

1 września 2013 r. (…). Samego powoda nie poinformowano jednak o konieczności

odwołania go z zajmowanego stanowiska w trybie natychmiastowym po utworzeniu

nowego podmiotu”.

W konsekwencji Sąd drugiej instancji uznał za prawidłowe stanowisko Sądu

Rejonowego, że odwołanie powoda ze stanowiska naruszało obowiązujące

przepisy (art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty), a tym samym jego

powództwo o zasądzenie odszkodowania podlegało uwzględnieniu.

Strona pozwana wywiodła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego,

zarzucając naruszenie art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty, przez błędną

wykładnię, polegającą na uznaniu, że likwidacja stanowiska pracy nie stanowi

szczególnie uzasadnionego przypadku, umożliwiającego odwołanie dyrektora

szkoły w trakcie roku szkolnego bez wypowiedzenia.

Opierając skargę na takiej podstawie, strona pozwana wniosła o uchylenie

zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa w całości oraz rozstrzygnięcie o

5

kosztach postępowania, ewentualnie o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy

Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia o

kosztach postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca podniosła, że w jej

ocenie, nie ma podstaw, aby z pojęcia „szczególnie uzasadniony przypadek”

zawartego w art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty wyłączyć sytuacje

wynikające ze zmian organizacyjnych, zwłaszcza że taki pogląd wynika również z

orzecznictwa. W uzasadnieniu wyroku z dnia 10 kwietnia 2013 r., II PK 284/12, Sąd

Najwyższy stwierdził bowiem, między innymi, że z wykładni językowej art. 38 ust.

1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty nie wynika, aby te „szczególnie uzasadnione

przypadki” musiały leżeć po stronie dyrektora szkoły. Z kolei w wyroku z dnia

26 lutego 2013 r., II SA/Po 929/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu

wskazał, że likwidację bądź przekształcenie szkoły można uznać za przypadek

szczególnie uzasadniony w rozumieniu art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie

oświaty. Zdaniem strony pozwanej, przyjęcie wykładni tego przepisu

zaprezentowanej przez Sąd Okręgowy oznaczałoby w praktyce wyłączenie

możliwości przeprowadzania zmian organizacyjnych przez organ prowadzący w

trakcie kadencji dyrektora szkoły. Jeżeli bowiem taka zmiana wiązałaby się z

koniecznością odwołania dyrektora szkoły, to organ prowadzący zawsze narażony

byłby na zarzut naruszenia art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty. Sytuację

powoda można porównać do sytuacji pracownika, któremu wypowiedziano umowę

o pracę ze względu na likwidację stanowiska pracy. W takich przypadkach ocenie

sądu nie podlega zaś zasadność zmian organizacyjnych dokonywanych przez

pracodawcę. Z całą pewnością przyczyna odwołania powoda ze stanowiska miała

charakter obiektywny, skoro następstwem likwidacji Zespołu Szkół była likwidacja

stanowiska przez niego zajmowanego. Bez znaczenia pozostaje przy tym wiedza

lub brak wiedzy po stronie powoda co do konieczności odwołania go w zaistniałej

sytuacji ze stanowiska. Dodatkowo, odwołanie powoda nie nastąpiło ze skutkiem

natychmiastowym, bo powziął o tym wiadomość już w początku czerwca 2013 r., a

data odwołania została skorelowana z dniem rozwiązania Zespołu Szkół

Ponadgimnazjalnych, co nastąpiło 31 sierpnia 2013 r.

6

Powód w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o odmowę przyjęcia jej do

rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie oraz o zasądzenie od strony pozwanej

kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna strony pozwanej opiera się na uzasadnionej podstawie.

Wbrew wywodom Sądu Okręgowego, wskazany w art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy

o systemie oświaty przypadek szczególnie uzasadniony nie może być bowiem

utożsamiany wyłącznie z sytuacjami, które pozwalają „na zastosowanie trybu

porównywalnego do dyscyplinarnego zwolnienia pracownika” z tego względu, że

dalsze kierowanie placówką oświatową przez daną osobę „jest niemożliwe ze

względu na zagrożenie interesu publicznego”. Okoliczność, że powołany przepis

przewiduje możliwość pozbawienia nauczyciela funkcji kierowniczej bez

wypowiedzenia nie oznacza, że przyczyny odwołania z funkcji winny być tożsame z

przyczynami pozwalającymi na rozwiązanie stosunku pracy w tym trybie. Nie

wynika to wszak z treści całego powołanego przepisu, skoro wśród okoliczności

uzasadniających odwołanie z funkcji kierowniczej bez wypowiedzenia art. 38

ustawy o systemie oświaty przewiduje w ust. 1 pkt 1 lit. b ustalenie negatywnej

oceny pracy lub negatywnej oceny wykonywania zadań wymienionych w art. 34a

ust. 2. Ten ostatni przepis stanowi natomiast, że organ prowadzący szkołę lub

placówkę sprawuje nadzór nad jej działalnością w zakresie spraw finansowych i

administracyjnych, z uwzględnieniem odrębnych przepisów. W zakresie

wymienionym w ust. 1 nadzorowi podlega w szczególności: 1) prawidłowość

dysponowania przyznanymi szkole lub placówce środkami budżetowymi oraz

pozyskanymi przez szkołę lub placówkę środkami pochodzącymi z innych źródeł, a

także gospodarowania mieniem; 2) przestrzeganie obowiązujących przepisów

dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy pracowników i uczniów; 3)

przestrzeganie przepisów dotyczących organizacji pracy szkoły i placówki.

Niewątpliwie w art. 38 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy wskazano zatem takie przyczyny

odwołania, które muszą być zawinione przez dyrektora szkoły. Z kolei w pkt 2

powołany przepis przewiduje możliwość odwołania z funkcji kierowniczej także bez

7

wypowiedzenia w czasie roku szkolnego, ale w przypadkach szczególnie

uzasadnionych, po zasięgnięciu opinii kuratora oświaty. Zestawienie treści tych

dwóch przepisów uzasadnia wniosek, że zamiarem ustawodawcy było przyznanie

właściwemu organowi uprawnienia do odwołania dyrektora szkoły z pełnionej

funkcji także w innych przypadkach niż zawinione działania lub zaniechania tego

dyrektora. Zasadność tego wniosku potwierdza przewidziana we wskazanym

przepisie konieczność uzyskania opinii właściwego kuratora oświaty. Taka

regulacja zapewnia bowiem wpływ niezależnego od władz gminnych organu na

decyzję w tym przedmiocie i tym samym kontrolę prawidłowego stosowania

przepisu odwołującego się do sytuacji wyjątkowych, a także zabezpiecza przed

pochopnym korzystaniem z tego rozwiązania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia

20 lutego 2008 r., III PK 69/07, OSNP 2009 nr 9 -10, poz.117).

Zarówno w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i w

orzecznictwie Sądu Najwyższego, przyjmuje się, że uchwała zarządu gminy o

odwołaniu dyrektora szkoły w oparciu o art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie

oświaty powinna zawierać odpowiednie uzasadnienie (por. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 19 lutego 1997 r., III RN 3/97, OSNAPiUS 1997 nr 19, poz. 369

oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2003 r., I PK 103/03, OSNP 2004

nr 21, poz. 371), jako że zakres swobody organu gminy przy odwołaniu nauczyciela

ze stanowiska dyrektora szkoły jest ograniczony przepisami prawa oświatowego, a

sfera uznania tego organu jest co prawda znaczna, ale niepełna, bo musi on

uwzględniać między innymi ograniczenia wyraźnie ustanowione w art. 38 ustawy o

systemie oświaty. Przepis ten - jako stwarzający gwarancje dla stabilności stosunku

zatrudnienia nauczycieli - musi być zarówno przez organy decydujące, jak i przez

organy nadzorujące, a także sprawujące kontrolę legalności decyzji

podejmowanych w tym zakresie (także przez sąd pracy), traktowany ze szczególną

uwagą. Jeśli bowiem ustawodawca stwarza dla pewnych wyraźnie określonych

grup pracowników (w tym przypadku nauczycieli) szczególne i dosyć rygorystyczne

gwarancje, to rzeczą organów kontroli prawnej jest dołożenie wszelkich starań, by

gwarancje te stały się rzeczywiście funkcjonujące w praktyce. W wyroku z dnia 19

lutego 1997 r., III RN 3/97, Sąd Najwyższy stwierdził, że art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy

o systemie oświaty przewiduje możliwość odwołania nauczyciela w przypadkach

8

szczególnie uzasadnionych, co oznacza, że zarówno ocena, jak i uznanie organu,

który powierzył nauczycielowi stanowisko kierownicze, a następnie odwołuje go z

tego stanowiska, nie mogą mieć charakteru dowolnego lub arbitralnego, lecz

powinny być dokładnie i szczegółowo wywiedzione oraz uargumentowane w

uzasadnieniu podjętej decyzji (uchwały), zaś ów wywód i argumentacja powinny

podlegać wnikliwej kontroli zarówno organów nadzoru, jak i sądu. Oznacza to, że

zawarty w art. 38 ust. 1 pkt 2 zwrot „przypadki szczególnie uzasadnione” zawęża

stosowanie tego przepisu do sytuacji wyjątkowych, tj. takich, w których dalsze

kierowanie daną placówką przez dyrektora stanowi istotne zagrożenie dla

osiągnięcia jej celów, albo jest niemożliwe z jakichś innych obiektywnych

względów, czyli że odwołanie w tym trybie mogą uzasadniać okoliczności zarówno

zawinione przez dyrektora szkoły, jak i od niego niezależne, byle obiektywnie

uniemożliwiały dalsze pełnienie tej funkcji. Uzasadnioną przyczyną odwołania

dyrektora szkoły może być więc reorganizacja tej placówki, z którą związane jest

zmniejszenie liczby stanowisk kierowniczych w związku z częściową likwidacją lub

przekształceniem organizacyjnym szkoły (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10

kwietnia 2013 r., II PK 284/12, LEX nr 1555489). Tym bardziej za przypadek

szczególnie uzasadniony w rozumieniu art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie

oświaty uznać należy całkowitą likwidację szkoły (placówki), którą kieruje dana

osoba. Należy bowiem zgodzić się ze stanowiskiem Naczelnego Sądu

Administracyjnego, który oddalając wyrokiem z dnia 14 października 2014 r., I OSK

1452/14, skargę kasacyjną J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w K. z dnia 25 lutego 2014 r., którym oddalono jego skargę na

uchwałę Samorządu Powiatu D. o odwołaniu go ze stanowiska, wskazał, że

przepisy ustawy o systemie oświaty, przewidując możliwość likwidacji czy

przekształcenia szkoły lub placówki, nie zawierają regulacji odnoszących się do

dalszego zajmowania stanowiska przez dyrektora tej szkoły czy placówki. Nie budzi

zaś wątpliwości, że podjęcie aktu o likwidacji szkoły (placówki) wymusza

konieczność pozbawienia nauczyciela tej funkcji kierowniczej. Poza art. 38 ust. 1

pkt 2 ustawy o systemie oświaty nie ma żadnego innego przepisu prawa, który

umożliwiłby organowi, który powierzył nauczycielowi stanowisko kierownicze w

szkole (placówce), odwołanie go z tego stanowiska w związku z likwidacją szkoły

9

(placówki), którą kieruje. Stąd likwidację szkoły lub placówki należy uznać za

szczególnie uzasadniony przypadek, który stanowi uzasadnioną przyczynę

odwołania dyrektora szkoły (placówki) w czasie roku szkolnego bez

wypowiedzenia, w myśl art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty, z tego

względu, że nie istnieje już jednostka, w której mógłby pełnić dalej swoją funkcję.

Jest to jedynie przypadek niezależny od dyrektora i niezawiniony przez niego, co

jednak nie odbiera mu charakteru „szczególnie uzasadnionego”.

Rację ma przy tym strona skarżąca, że dla takiej oceny likwidacji Zespołu

Szkół jako przypadku szczególnie uzasadnionego umożliwiającego odwołanie

powoda ze stanowiska jego dyrektora w rozumieniu art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o

systemie oświaty bez znaczenia pozostaje to, czy powód miał świadomość

konieczności pozbawienia go tej funkcji. Podobnie nie ma żadnego wpływu na

zgodność z prawem aktu odwołującego powoda ze stanowiska okoliczność, że

dzielił go okres około dwóch miesięcy od podjęcia uchwały o likwidacji placówki,

którą powód kierował. Jak trafnie podniosła strona skarżąca, do uprawnień sądu

pracy nie należy też kontrola działań organizacyjnych i ekonomicznych pracodawcy

co do ich zasadności, racjonalności, czy też konieczności (por. np. tezę IX uchwały

pełnego składu Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 27 czerwca 1985 r.,

III PZP 10/85, wytyczne dotyczące wykładni art. 45 Kodeksu pracy i praktyki

sądowej stosowania tego przepisu w zakresie zasadności wypowiedzenia umowy o

pracę zawartej na czas nieokreślony, OSNCP 1985 nr 11, poz. 164, wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 27 listopada 1997 r., I PKN 401/97, OSNAPiUS 1999 nr 18,

poz. 577, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2005 r., II PK 208/04, LEX nr

603763, czy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 sierpnia 2006 r., I PK 50/06, Prawo

Pracy 2006 nr 12), wobec czego o niezgodności z prawem odwołania powoda ze

stanowiska nie może w żadnym razie świadczyć to, że strona pozwana mogła, jak

to określił Sąd odwoławczy, zamiast „konstrukcji zastosowanej w uchwałach

nr XX/257/2013 i XX/258/2013 dokonać utworzenia Ośrodka Dokształcania i

Doskonalenia Zawodowego w S. i włączenia go do Zespołu Szkół

Ponadgimnazjalnych w S.” Sposób przeprowadzenia zmian organizacyjnych należy

bowiem do wyłącznych kompetencji organu mającego uprawnienia do ich

dokonania, a ocenie sądu pracy podlega tylko to, czy zmiany te miały charakter

10

rzeczywisty i czy uzasadniały czynności dokonane przez pracodawcę w odniesieniu

do stosunku pracy danej osoby. W okolicznościach faktycznych sprawy nie budzi

wątpliwości, że Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych, którym kierował powód, został

zlikwidowany, a że z przyczyn wskazanych wyżej, tę likwidację uznać należało za

szczególnie uzasadniony przypadek umożliwiający odwołanie powoda ze

stanowiska dyrektora w rozumieniu art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty,

kasacyjny zarzut naruszenia tego przepisu podlegał uwzględnieniu.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 39815

§ 1 k.p.c. i

art. 39821

w związku z art. 108 § 2 k.p.c.).