III KK 16/15

Sygn. akt III KK 16/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 lutego 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dariusz Świecki (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jacek Sobczak

SSN Józef Szewczyk

Protokolant Łukasz Biernacki

w sprawie B. G.

skazanego za przestępstwo z art. 91 § 1 k.k.s. i art. 65 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7§

1 k.k.s.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

w dniu 26 lutego 2015 r.

kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego

od wyroku Sądu Rejonowego w B.

z dnia 5 maja 2014 r.

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Rejonowemu w B. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia 5 maja 2014 r., sygn. … 274/14,

wydanym na posiedzeniu w trybie art. 156 § 1 i 3 k.k.s. w zw. z art. 343 k.p.k., Sąd

uwzględnił wniosek prokuratora o skazanie bez rozprawy i uznał oskarżonego za

2

winnego popełnienia czynu polegającego na przewożeniu wprowadzonych na

polski obszar celny wyrobów tytoniowych bez polskich znaków akcyzy, na których

ciążyły należności celne w kwocie 1.299 zł oraz należności podatkowe w kwocie

38.459 zł, w tym podatek akcyzowy w kwocie 30.603 zł i podatek od towarów i

usług w kwocie 7.856 zł, tj. przestępstwa z art. 91 § 1 k.k.s. i z art. 65 § 1 k.k.s. w

zw. z art. 7 § 1 k.k.s. Za ten czyn, zgodnie z wnioskiem prokuratora, Sąd wymierzył

oskarżonemu na podstawie art. 91 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. karę 5

miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w kwocie 50 stawek po 80 zł. Na

podstawie art. 20 § 2 k.k.s. w zw. z art. 69 § 1 i 2 k.k., art. 70 § 1 pkt 1 k.k.

wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił

oskarżonemu na okres 2 lat. Na podstawie art. 30 § 2 i 6 k.k.s., art. 29 pkt 1 k.k.s. i

art. 31 § 6 k.k.s. orzekł przepadek dowodów rzeczowych w postaci wyrobów

tytoniowych i zarządził ich zniszczenie. Zasądził od oskarżonego koszty sądowe.

Wyrok ten uprawomocnił się bez postępowania odwoławczego.

Kasację od tego wyroku na korzyść skazanego wniósł Prokurator

Generalny zaskarżając go w całości i zarzucił „rażące i mające istotny wpływ na

treść orzeczenia naruszenie prawa karnego procesowego — art. 156 § 1 i 3 k.k.s.

w zw. z art. 343 § 7 k.p.k., polegające na uwzględnieniu przez sąd sprzecznego z

wymogami prawa wadliwie sformułowanego wniosku oskarżonego (powinno być

„prokuratora” – dop. SN) o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia

rozprawy i wyrokowanie na posiedzeniu z naruszeniem prawa materialnego, tj. art.

7 § 1 k.k.s., przez uznanie, że czyn zarzucany oskarżonemu wadliwie z obrazą

prawa materialnego zakwalifikowany z art. 91 § 1 k.k.s. w zb. z art. 65 § 1 k.k.s. w

zw. z art. 7 § 1 k.k.s. stanowi występek karno - skarbowy wg przyjętej kwalifikacji,

podczas gdy prawidłowo ustalone przez sąd kwoty narażonych na uszczuplenie

należności publicznoprawnych w postaci podatków oraz należności celnej w

świetle art. 53 § 3 i 14 k.k.s. wskazują na realizację znamion zawartych w

kumulatywnej kwalifikacji przepisów art. 65 § 3 k.k.s. w zb. z art. 91 § 4 k.k.s. w

następstwie czego wadliwie przyjęto za podstawę orzeczenia kary pozbawienia

wolności art. 65 § 1 k.k.s., zamiast orzeczenia grzywny w stawkach dziennych, na

podstawie art. 65 § 3 k.k.s. tj. przepisu przewidującego karę najsurowszą, zgodnie

z art. 7 § 2 k.k.s.”. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku

3

w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu

w B.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście zasadna i dlatego podlega uwzględnieniu w całości

na posiedzeniu.

Wniosek o skazanie bez rozprawy może dotyczyć konsekwencji prawnych

popełnienia czynu. Przedmiotem porozumienia nie może być natomiast

sprawstwo i ocena prawna czynu. Ustalenia faktyczne muszą bowiem być

prawdziwe, zaś ich subsumcja pod określony przepis odpowiadać prawu.

W rozpoznawanej sprawie Sąd nieprawidłowo zaakceptował wskazaną w

akcie oskarżenia kwalifikację prawną czynu i w konsekwencji wymierzył

zaproponowaną we wniosku karę. Nie zauważył natomiast, że wartość

uszczuplonej należności publicznoprawnej prowadzi do degresji karania. W

kodeksie karnym skarbowym kwalifikacja prawna przestępstwa zależy od

wysokości uszczuplonej lub narażonej na uszczuplenie należności

publicznoprawnej albo wartości przedmiotu czynu. Zgodnie z art. 53 § 3 k.k.s.,

aby czyn mógł zostać zakwalifikowany jako przestępstwo, wartość ta musi

przekroczyć pięciokrotną wysokość minimalnego wynagrodzenia w czasie jego

popełnienia. Natomiast typ uprzywilejowany przestępstwa tworzy „mała wartość”,

tj. wartość, która w chwili czynu nie przekracza dwustukrotnej wysokości

minimalnego wynagrodzenia (art. 53 § 14 k.k.s.).

W czasie popełnienia przez skazanego przestępstwa, tj. w dniu 15 stycznia

2014 r., minimalne wynagrodzenie za pracę zostało ustalone w rozporządzeniu

Rady Ministrów z dnia 11 września 2013 r. (Dz. U. 2013 r. poz. 1074) i wynosiło

1680 zł. Na tej podstawie granicę pomiędzy przestępstwem a wykroczeniem

wyznaczała kwota 8400 zł. Natomiast mała wartość nie mogła przekroczyć kwoty

336.000 zł.

Wobec tego Sąd Rejonowy w B. błędnie zaakceptował wniosek prokuratora

o skazanie bez rozprawy z uwagi na wadliwie wskazaną kwalifikację prawną

czynu. Zarzucony skazanemu czyn powinien być - zgodnie z art. 53 § 3 i § 14

k.k.s. - zakwalifikowany z art. 65 § 3 k.k.s. i art. 91 § 4 k.k.s w zw. z art. 7 § 1

k.k.s., albowiem opis czynu i wskazana w nim wysokość podatku narażonego na

4

uszczuplenie wynosiła 38.459 zł, zaś wartość uszczuplenia celnego wynosiła 1.299 zł.

W konsekwencji wymierzono też inną karę niż powinna zostać orzeczona. Przy

przyjęciu prawidłowej kwalifikacji prawnej czynu, żaden ze wskazanych

przepisów, tj. art. 65 § 3 k.k.s. i art. 91 § 4 k.k.s. nie przewiduje bowiem

zagrożenia karą pozbawienia wolności, którą wymierzono a jedynie karę grzywny

do 720 stawek dziennych.

Z tych też względów kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna. W

ponownym postępowaniu Sąd Rejonowy - biorąc pod uwagę przedstawione

zapatrywanie prawne co do kwalifikacji prawnej czynu - dokonana jej zmiany i

dostosuje do niej środki represji karnej.

Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.