III PK 101/14

Sygn. akt III PK 101/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 lutego 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (przewodniczący)

SSN Zbigniew Hajn (sprawozdawca)

SSN Dawid Miąsik

w sprawie z powództwa K. C.

przeciwko R. T. -F., H. H. - wspólnikom spółki cywilnej F. Gospodarstwo Rolno-

Handlowe w K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 lutego 2015 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w G.

z dnia 24 marca 2014 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Okręgowemu w G. do ponownego rozpoznania i orzeczenia o

kosztach postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

2

Powód K. C. wystąpił przeciwko pozwanym R. T.- F. oraz H. H. z pozwem o

zapłatę 12.142,11 zł tytułem odprawy za zwolnienie z przyczyn niedotyczących

pracowników z ustawowymi odsetkami.

Pozwani R. T.-F. oraz H.H. wnieśli o oddalenie powództwa.

Wyrokiem z 20 maja 2013 r. Sąd Rejonowy w G.: (I) zasądził od pozwanych

solidarnie na rzecz powoda 12.142,11 zł brutto tytułem odprawy z ustawowymi

odsetkami od 1 grudnia 2011 r. do dnia zapłaty; (II) nadał wyrokowi rygor

natychmiastowej wykonalności w punkcie I co do kwoty 5.689,11 zł; (III) zasądził od

pozwanych solidarnie na rzecz powoda 1.800 zł tytułem zwrotu kosztów procesu i

(IV) nakazał ściągnąć od pozwanych solidarnie na rzecz Skarbu Państwa Sądu

Rejonowego w G. kwotę 607 zł, od której powód był zwolniony.

Sąd Rejonowy ustalił, że powód od 1 lipca 2001 r. był zatrudniony na

podstawie umowy o pracę w spółce cywilnej „F.”, której wspólnikami do 5

października 2011 r. byli R. T.-F. oraz W. F. Od 6 października do 31 grudnia 2011

r. wspólnikami tej spółki byli R. T.-F. oraz H. H. Oświadczeniem z 1 sierpnia 2011 r.

R. T.-F. złożyła powodowi wypowiedzenie umowy o pracę, w którym jako przyczynę

wskazano art. 231

k.p. oraz nieprzyjęcie warunków przejścia do spółki z

ograniczoną odpowiedzialnością „F. E.” (dalej: „spółka z o.o. F. E.”). Oświadczenie

powód otrzymał 2 sierpnia 2011 r. W dniu 26 lipca 2011 r. przyszli do niego

pozwani z pismem, w którym wskazali, że zostaje przejęty przez spółkę „F. E.”

Powód przed podpisaniem tego pisma chciał skonsultować się, co do jego treści z

prawnikiem. Jednak nie otrzymał tego pisma. Pracownicy spółki cywilnej „F.” zostali

poinformowani, że od 1 sierpnia 2011 r. stają się pracownikami spółki z o.o. „F. E.”

Spółka ta nie przejęła żadnego majątku od spółki cywilnej „F.” 1 lutego 2012 r., gdy

ustała obawa utraty płynności finansowej przez spółkę cywilną „F.”, pracownicy

zostali przekazani do niej ze spółki „F. E.”, do której zostali wcześniej przeniesieni,

gdyż ich wynagrodzenia w spółce cywilnej „F.” nie były wypłacane terminowo ze

względu na planowanie jej upadłości.

Sąd Rejonowy wskazał, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 13 marca

2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy

z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz.U. 2003 Nr 90, poz. 844 ze zmianami,

powoływanej dalej, jako „ustawa z 2003 r.”), przepisy art. 5 ust. 3-7 i art. 8 stosuje

3

się odpowiednio w razie konieczności rozwiązania przez pracodawcę

zatrudniającego co najmniej 20 pracowników stosunków pracy z przyczyn

niedotyczących pracowników, jeżeli przyczyny te stanowią wyłączny powód

uzasadniający wypowiedzenie stosunku pracy lub jego rozwiązanie na mocy

porozumienia stron, a zwolnienia w okresie nieprzekraczającym 30 dni obejmują

mniejszą liczbę pracowników niż określona w art. 1. Podstawową przesłanką

stosowania art. 10 cytowanej ustawy jest konieczność rozwiązania stosunku pracy

z przyczyn niedotyczących pracownika, jeżeli przyczyny te stanowią wyłączny

powód uzasadniający wypowiedzenie stosunku pracy lub jego rozwiązanie na mocy

porozumienia stron. Przyczyną wypowiedzenia powodowi umowy o pracę w

sierpniu był art. 231

k.p. oraz nieprzyjęcie warunków przejścia do spółki z o.o. F. E.

Natomiast powodem przenoszenia pracowników do tej spółki były nieterminowe

wypłaty dla pracowników spółki cywilnej F. Zatem przyczyną wypowiedzenia

powodowi umowy o pracę były okoliczności leżące po stronie pracodawcy. Dlatego

Sąd uznał, że przyczyna wypowiedzenia umowy o pracę nie dotyczyła powoda.

Pozwani w odpowiedzi na pozew wskazali wprawdzie, że przyczyną

wypowiedzenia umowy o pracę była utrata zaufania do powoda, jednakże

okoliczności tej nie udowodnili, a poza tym nie wskazano jej w oświadczeniu o

wypowiedzeniu. Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy z 2003 r., w związku z

rozwiązaniem stosunku pracy w ramach grupowego zwolnienia, przysługuje

odprawa pieniężna w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik

był zatrudniony u danego pracodawcy ponad 8 lat. Pozwani w toku procesu

wskazywali, że w dacie wypowiedzenia powodowi umowy o pracę oraz w dacie

ustania stosunku pracy w spółce cywilnej „F.” było zatrudnionych mniej niż 20

pracowników, co wyłącza stosowanie przepisów wymienionej wyżej ustawy o

szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy (...).

Przesłuchani w sprawie pozwani wspólnicy spółki cywilnej „F.” wskazali, że spółka z

o.o. „F. E.” nie przejęła majątku od ich spółki, a wykonywała jedynie czynności na

rzecz spółki „F.” na podstawie zawartych umów. Zdaniem Sądu, pozwani faktu

zawierania umów pomiędzy spółką z o.o. „F. E.” a spółką cywilną „F.” nie

udowodnili, bowiem nie przedłożyli dowodów potwierdzających tę okoliczność.

Dlatego Sąd uznał, że przekazanie pracowników, które miało miejsce w sierpniu

4

2011 r., było czynnością prawną nieważną z powodu naruszenia art. 231

k.p., gdyż

dla przejęcia pracowników w tym trybie konieczne jest przejście zakładu lub jego

części na innego pracodawcę. Natomiast w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło

przejęcie majątku spółki cywilnej „F.” przez spółkę z o.o. „F. E.”, jak również nie

wykazano, aby spółka z o.o. „F. E.” zawierała umowy na świadczenie usług na

rzecz spółki cywilnej „F.”, w zakresie jej zadań. Nie jest zaś wystarczające do

uznania, że nastąpiło przejęcie w trybie art. 231

k.p., samo wręczenie pracownikom

informacji o ich przejęciu. W ocenie Sądu działania polegające na przekazaniu

pracowników ze spółki cywilnej „F.” do spółki z o.o. „F. E.” miały na celu jedynie

zwolnienie powoda z pracy bez konieczności wypłaty odprawy. Poza tym, skutek w

postaci przejęcia następuje z mocy prawa w okolicznościach objętych dyspozycją

art. 231

k.p. i wola stron stosunku pracy nie ma znaczenia. Mając na uwadze

wskazane okoliczności Sąd uznał, że do rozwiązania z powodem stosunku pracy

doszło z przyczyn dotyczących zakładu pracy, skutkiem, czego powód nabył prawo

do odprawy w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia.

Apelację od wyroku Sądu Rejonowego wnieśli powód i pozwany.

Sąd Okręgowy, po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez obie strony: (I)

zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji i powództwo oddalił; (II) oddalił apelację

powoda; (III) zasądził od powoda na rzecz pozwanych 1.000 zł tytułem kosztów

procesu, a w pozostałej części nie obciążył powoda kosztami procesu.

Sąd uznał, że apelacja pozwanych wspólników spółki cywilnej „F.”

zasługiwała na uwzględnienie, zaś apelacja powoda okazała się nieuzasadniona.

Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy przeprowadził wyczerpujące

postępowanie dowodowe, z tym, że konieczne było uzupełnienie ustaleń

faktycznych przez stwierdzenie, że 2 sierpnia 2014 r. spółka cywilna „F.” nie

zatrudniała co najmniej 20 pracowników. Poza tym Sąd pierwszej instancji ze

zgromadzonego materiału dowodowego wysnuł nieprawidłowe wnioski. Sąd

Okręgowy wskazał, że istotą sporu między stronami jest okoliczność, czy w ogóle

doszło do przejęcia pracowników spółki cywilnej „F.” przez „F. E.” spółka z o.o. W

tej kwestii Sąd stwierdził, że stanowisko Sądu Najwyższego odnośnie do wykładni

pojęcia „przejście zakładu” na gruncie art. 231

k.p. uległo ewolucji i zgodnie z nim,

przejście zakładu pracy ma miejsce nie tylko przy przekazaniu składników

5

majątkowych, ale także przy przejęciu zadań zakładu (wyroki z 1 kwietnia 2004 r., I

PK 362/03 i z 9 grudnia 2004 r., I PK 103/04). Podmiotowa sukcesja po stronie

pracodawców następuje także wtedy, gdy przekazują sobie istotną sferę zadań lub

kompetencji, bez których prowadzone przez nich zakłady pracy w znaczeniu

przedmiotowym nie mogą się obyć. Poglądy te, jak stwierdził Sąd Okręgowy, zdają

się mieć uzasadnienie w świetle obowiązujących standardów wspólnotowego

prawa pracy. Stanowisko takie oparte jest więc na założeniu, że nowy pracodawca,

mimo że nie przejmuje żadnych składników majątkowych, to jednak przejmuje

zadania (kompetencje) poprzedniego pracodawcy. Sąd odwoławczy wskazał, że

stanowisko to w pełni podziela. Z tych względów Sąd Okręgowy za całkowicie

błędne uznał twierdzenia powoda oraz stanowisko Sądu pierwszej instancji, jakoby

tylko przejęcie składników majątkowych było decydującą przesłanką dla stosowania

art. 231

§ 1 k.p. Przesłankę taką stanowi bowiem także przekazanie zadań, jak w

przedmiotowej sprawie. Zdaniem Sądu Okręgowego powód nie spełnił przesłanek

do nabycia odprawy. Art. 10 ust. 1 ustawy z 13 marca 2003 r. o szczególnych

zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy stanowi, że przepisy art.

5 ust. 3-7 i art. 8 stosuje się odpowiednio w razie konieczności rozwiązania, przez

pracodawcę zatrudniającego co najmniej 20 pracowników, stosunków pracy z

przyczyn niedotyczących pracowników, jeżeli przyczyny te stanowią wyłączny

powód uzasadniający wypowiedzenie stosunku pracy lub jego rozwiązanie na mocy

porozumienia stron, a zwolnienia w okresie nieprzekraczającym 30 dni obejmują

niniejszą liczbę pracowników niż określona w art. 1. Tymczasem spółka cywilna

„F.”, aczkolwiek istniała w dniu doręczenia powodowi pisma wypowiadającego

umowę o pracę (tj. 2 sierpnia 2011 r.), nie zatrudniała w tym czasie co najmniej 20

pracowników w związku z ich przejęciem przez spółkę z o.o. „F. E.” 1 sierpnia 2014

r.

Pełnomocniczka powoda zaskarżyła w całości powyższy wyrok Sądu

Okręgowego, wnosząc o jego uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy,

tj. zasądzenie 12.142,11 zł z ustawowymi odsetkami, ewentualnie o jego uchylenie i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi odwoławczemu z

uwzględnieniem kosztów procesu za obydwie instancje oraz o zasądzenie od

6

pozwanego dla powoda kosztów procesu za wszystkie instancje w tym kosztów

zastępstwa procesowego.

Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów

prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a./ art. 3 i art. 6 § 1 i 2, art. 381, art. 382, art. 217 i 232 w związku z art. 468 §

1 i 2 k.p.c., przez uzupełnienie materiału dowodowego z urzędu przez Sąd drugiej

instancji, mimo braku przesłanek wynikających z powyższych przepisów, z

pominięciem w tym zakresie prekluzji dowodowej, jaką objęty był pozwany i

kontradyktoryjności procesowej;

b./ art. 233, art. 378 § 1 w związku z art. 368 § 1 pkt 2 i 3, art. 386 § 1 oraz

art. 468 § 1 i 2 k.p.c., przez wyjaśnianie okoliczności nieobjętych apelacją i

nieistotnych w sprawie, a głównie niezaskarżonej przez pozwanego kwestii

nieważności czynności prawnych, związanych z przeniesieniem zakładu, a w

konsekwencji, oparcie wyroku na dowodzie nieistotnym, przeprowadzonym przez

Sąd Odwoławczy z urzędu, pominięcie braku dowodów istotnych i sprzeczność

istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego materiału dowodowego w zakresie

oceny, czy doszło do przeniesienia zakładu pracy - a w konsekwencji do

nieuprawnionego uznania apelacji pozwanego.

W zakresie podstawy naruszenia przepisów prawa materialnego

pełnomocniczka powoda zarzuciła naruszenie:

1. art. 231

§ 1, § 2 i § 6 w związku z „art. 300 pk”, art. 366 § 1 i § 2 w związku

z art. 58 § 1 i § 2 k.c., preambuły, art. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady

Unii Europejskiej nr 2001/23/WE z 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżenia

ustawodawstw państw członkowskich, odnoszących się do ochrony praw

pracowników w przypadku jakichkolwiek zmian pracodawcy, przez uznanie, że

doszło do przeniesienia zakładu pracy pozwanego na podstawie przeniesienia

zadań tego zakładu na inną firmę, mimo braku umów przenoszących te zadania i

braku jakichkolwiek innych dowodów potwierdzających to przejście oraz przez

pominięcie faktu, że wręczenie powodowi wypowiedzenia umowy o pracę

związanego z przejęciem zakładu miało miejsce 2 sierpnia 2011 r., a więc w chwili

kiedy już wszyscy pracownicy zostali przeniesieni do nowego zakładu włącznie z

powodem (z mocy prawa), a za zobowiązania wobec powoda odpowiadają

7

dotychczasowy i nowy pracodawca, a powód mógł wskazać tylko jednego z nich

(drugiego zakładu nie znał), a także przez pominięcie, że powód w wyniku

rzekomego przejęcia zakładu został pokrzywdzony;

2. art. 10 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 3-7 i art. 8 ustawy z 13.03.2003 r., o

szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z

przyczyn nie dotyczących pracowników (Dz.U. Nr 90, poz. 844), przez uznanie, że

roszczenie powoda jest niezasadne.

W odpowiedzi na skargę pozwani, reprezentowani przez profesjonalnego

pełnomocnika, wnieśli o jej oddalenie i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanych

kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego,

według norm prawem przypisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona. Powód żądał od pozwanych wspólników spółki

cywilnej „F.” odprawy z art. 8 w związku z art. 10 ust. 1 powoływanej wcześniej

ustawy z 2003 r. Przesłanką uzyskania tej odprawy jest rozwiązanie stosunku pracy

z przyczyn niedotyczących pracowników przez pracodawcę zatrudniającego co

najmniej 20 pracowników, jeżeli przyczyny te stanowią wyłączny powód

uzasadniający wypowiedzenie stosunku pracy. Sąd Okręgowy stwierdził, że

odprawa powodowi nie przysługuje, ponieważ w dniu złożenia przez pracodawcę

oświadczenia o wypowiedzeniu (2 sierpnia 2011 r.) jego pracodawca – strona

pozwana nie zatrudniała co najmniej 20 pracowników. Sąd uznał, że strona

pozwana nie zatrudniała co najmniej 20 pracowników, ponieważ 1 sierpnia 2011 r.

nastąpiło przejęcie pracowników spółki cywilnej „F.” (tj. spółki pozwanych) przez

spółkę z o.o. „F. E.”

Sąd stanowczo stwierdził, że przejęcie pracowników wiązało się w

przedmiotowej sprawie z przejęciem zadań, przedstawiając jednocześnie wywód

prawny, z którego wynika, że zgodnie z aktualnym stanowiskiem Sądu

Najwyższego i Trybunału Sprawiedliwości „Podmiotowa sukcesja po stronie

pracodawców następuje także wtedy, gdy przekazują sobie istotną sferę zadań lub

kompetencji, bez których prowadzone przez nich zakłady pracy w znaczeniu

8

przedmiotowym nie mogą się obyć” nawet, gdy „nie przejmuje żadnych składników

majątkowych”. Sąd nie ustalił, czy ta „podmiotowa sukcesja” w rozumieniu art. 231

§

1 k.p. polegała na przejściu należącego do pozwanych zakładu pracy w całości, czy

w części. Nie ma też ustaleń, jakie zadania i składniki majątkowe zostały

przekazane, czy przekazano pracowników i ilu w stosunku do stanu załogi przed

dniem przejścia. Nie wiadomo również, czy praca powoda była faktycznie

powiązana z przejmowanym zakładem lub jego częścią, podczas gdy o tym,

których pracowników dotyczy zmiana pracodawcy wskutek przejścia części zakładu

pracy, decyduje jedynie faktyczne związanie pracownika z określoną częścią

zakładu (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 2007 r., II PK 245/06, LEX nr

317807).

Powyższe oznacza, że Sąd Okręgowy zastosował art. 231

§ 1 k.p., bez

dokonania podstawowych ustaleń faktycznych umożliwiających taki wniosek. Jak

już wskazano, nie wiadomo, czy nastąpiło przejście całego czy części zakładu

pracy, jakie były zadania konstytuujące zdaniem Sądu przejęty zakład lub jego

część, czy istniał faktyczny związek powoda z przejętym zakładem lub częścią

zakładu. Sąd Okręgowy zastosował więc 231

§ 1 k.p. do nieustalonego stanu

faktycznego, co w świetle ustalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego stanowi

ewidentny błąd subsumpcji. Nie jest bowiem możliwe prawidłowe zastosowanie

prawa materialnego (dokonanie prawidłowej subsumpcji) bez ustalenia podstawy

faktycznej rozstrzygnięcia (por. np. wyroki Sądu Najwyższego z: 7 sierpnia 1997 r.,

I CKN 261/97, niepublikowany; 26 czerwca 2001 r., III CKN 400/00, LEX nr 52360;

9 grudnia 2004 r., I UK 119/04, 28 lutego 2006 r., III CSK 135/05, LEX nr 201033;

11 kwietnia 2006 r., I PK 164/05, Monitor Prawa Pracy 2006 nr 10, s. 541; 9 lutego

2007 r., I PK 222/06, OSNP 2008 nr 11-12, poz. 159; niepublikowany; 19 marca

2008 r., I PK 256/07, OSNP 2009 nr 15-16, poz. 192; 9 maja 2008 r., II PK 316/07,

OSNP 2009 nr 19-20, poz. 250; 4 listopada 2008 r., II PK 100/08, OSNP 2010 nr

9-10, poz. 108; 10 marca 2011 r., II PK 241/10, LEX nr 81752; 16 czerwca 2011 r.,

I PK 272/10, LEX nr 1001283; 4 kwietnia 2013 r., II PK 237/12; 19 lutego 2014 r.,

II PK 130/13). Z tego względu zarzut naruszenia art. 231

§ 1 k.p. jest oczywiście

uzasadniony.

9

Należy też zwrócić uwagę na to, że zarówno Trybunał Sprawiedliwości, jak i

Sąd Najwyższy, odszedł od poglądu, że samo przejęcie zadań jest wystarczającą

przesłanką przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę. W

wypadku zakładów pracy funkcjonujących w sferze gospodarczej, przedmiotem

przejścia jest bowiem zawsze zakład pracy lub część zakładu pracy, stanowiące

zorganizowane połączenie zasobów, którego celem jest prowadzenie działalności

gospodarczej, bez względu na to, czy jest to działalność podstawowa czy

pomocnicza. Zgodnie z aktualnym stanowiskiem wymienionych sądów, ocena czy

nastąpiło przejście części zakładu pracy (jednostki gospodarczej) na nowego

pracodawcę, wymaga ustalenia, czy przejmowana część zakładu pracy (jednostka

gospodarcza) zachowała tożsamość, a w szczególności, zależnie od tego, czy

działanie jednostki gospodarczej opiera się głównie na pracy ludzkiej czy na

składnikach majątkowych, konieczne jest ustalenie, czy nowy usługodawca przejął

decydującą o jej zachowaniu część pracowników lub majątku (wyposażenia

materialnego) przejmowanej jednostki (zob. np. wyroki Sądu Najwyższego z: 14

czerwca 2012 r., I PK 235/11, LEX nr 1250558 i 13 marca 2014 r., I BP 8/13, LEX

nr 1511807 i tam powołane wcześniejsze orzecznictwo Sadu Najwyższego i

Trybunału Sprawiedliwości). Sąd Najwyższy w obecnym składzie stanowisko to w

pełni akceptuje. Oczywiście Sąd Okręgowy mógł pozostać przy dawnym

stanowisku. Podtrzymanie tego zapatrywania powinno jednak wynikać z

argumentacji prawnej, a nie z mylnego uznania, że takie właśnie jest aktualnie

stanowisko Trybunału Sprawiedliwości i Sądu Najwyższego. Należy dodać, że jeśli

Sąd odwoławczy chciał podtrzymać dawny pogląd o znaczeniu przejścia zadań dla

stwierdzenia przejścia zakładu pracy lub jego części, jego nowe i kontestujące

aktualne orzecznictwo uzasadnienie prawne powinno zostać odniesione do

prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, obejmującego niezbędne do

rozstrzygnięcia sprawy okoliczności.

Zwraca również uwagę, że zdaniem Sądu Okręgowego powód nie stał się

pracownikiem spółki z o.o. „F. E.”, pomimo, że Sąd uznał, że w sprawie miał

zastosowanie art. 231

§ 1 k.p., bowiem spółka z o.o. „F. E.” przejęła zadania spółki

cywilnej „F.”. Sąd nie wyjaśnił, dlaczego w takim razie powód nie został przejęty

razem z innymi pracownikami. Z ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd

10

pierwszej instancji wynika, że powód nie zgodził się na przejęcie go przez spółkę z

o.o. „F.E.”, co strona pozwana wskazała jako przyczynę wypowiedzenia mu

stosunku pracy. Można stąd wnosić, że zdaniem Sądu drugiej instancji sprzeciw

powoda był skuteczny. Pogląd taki jest jednak sprzeczny z automatyzmem

działania art. 231

§ 1 k.p., zgodnie z którym w wypadku przejścia zakładu pracy lub

jego części na innego pracodawcę, pracownicy zatrudnieni w przejmowanej

jednostce stają się pracownikami pracodawcy przejmującego zakład także wtedy,

gdy sprzeciwiali się zmianie pracodawcy (zob.: uchwała Sądu Najwyższego z dnia

19 stycznia 1993 r., I PZP 70/92, OSNCP 1993 nr 6, poz. 100; wyroki Sądu

Najwyższego z: 7 lutego 2007 r., I PK 269/06, OSNP 2008 nr 5-6, poz. 68; 13

listopada 2013 r., I PK 107/13, OSNP 2015 nr 1, poz. 5). Pogląd ten jest więc

błędny.

W rezultacie można stwierdzić, że zaskarżony wyrok został wydany w stanie

braku niezbędnych do zastosowania art. 231

§ 1 k.p. i art. 10 ust. 1 ustawy z 2003 r.

ustaleń faktycznych. Ponadto, Sąd Okręgowy przyjął błędny pogląd w kwestii

znaczenia przejęcia zadań dla zaistnienia przejścia zakładu pracy lub jego części

oraz nie uwzględnił automatyzmu działania 231

§ 1 k.p. Przesądza to o oczywistej

zasadności skargi kasacyjnej.

Należy jednak dodać, że bezpodstawny okazał się zarzut naruszenia art. 5

ust. 3-7 ustawy z 2003 r. Zważywszy na treść tych przepisów, zarzut ten nie ma

związku z nin. sprawą. Bezpodstawne są też zarzuty naruszenia preambuły, art. 1,

art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w

sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do

ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub

części przedsiębiorstw lub zakładów. Zarzuty te nie zostały w ogóle uzasadnione.

Poza tym, podnoszenie w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia dyrektywy Unii

Europejskiej ma sens tylko wówczas, gdy łączy się z uzasadnionym twierdzeniem o

braku implementacji lub nieprawidłowej implementacji wskazywanych przepisów

dyrektywy do prawa polskiego, czego skarżący nie czyni. Ponadto, oparcie skargi

kasacyjnej na zarzucie naruszenia przepisów dyrektywy może dotyczyć tylko

przepisów bezpośrednio skutecznych i sytuacji, gdy pracodawcą jest organ

(jednostka) państwa albo instytucja lub jednostka organizacyjna podlegająca

11

władztwu lub nadzorowi państwa, których kompetencje wykraczają poza

kompetencje wynikające z przepisów obowiązujących w stosunkach między

jednostkami prywatnymi (zob. np. wyrok TS z 7 września 2006 r. w sprawie

C-180/04 Andrea Vassallo v. Azienda Ospedaliera Ospedale San Martino di

Genova e Cliniche Universitarie Convenzionate, LEX nr 226887), co w nin. sprawie

w sposób oczywisty nie zachodzi.

Nietrafny jest też zarzut naruszenia art. 366 § 1 i 2 w związku z art. 58 § 1 i 2

k.c. Z uzasadnienia podstaw skargi trudno wywieść pewny wniosek co do treści

tego zarzutu, co samo w sobie dyskwalifikuje go jako zarzut skargi kasacyjnej.

Gdyby zaś przyjąć, że chodzi o nieważność wypowiedzenia umowy o pracę

powodowi przez dotychczasowego pracodawcę w sytuacji, gdy wcześniej nastąpiło

obejmujące go przejście zakładu pracy na innego pracodawcę, to po pierwsze,

prawo pracy nie przewiduje sankcji nieważności dla wypowiedzenia umowy o pracę

przez pracodawcę (zob. np. wyroki Sądu Najwyższego z: 13 grudnia 1996 r., I PKN

41/96, OSNAPiUS 1997 nr 15, poz. 268; 9 maja 2006 r., II PK 270/05, OSNP 2007

nr 9-10, poz. 125; 25 lutego 2009 r., II PK 164/08, LEX nr 574532; 9 czerwca

2009 r., II PK 264/08, Monitor Prawa Pracy 2009 nr 8, s. 427), po drugie, w takim

wypadku wypowiedzenie nie byłoby czynnością prawną nieważną, lecz czynnością

prawną nieistniejącą, jako dokonaną przez podmiot niebędący już pracodawcą

powoda.

Na koniec należy stwierdzić, że rozważanie zarzutów naruszenia przepisów

postepowania jest bezprzedmiotowe ze względu na to, że jak już wskazano,

zaskarżone orzeczenie zostało wydane przy braku podstawowych dla

rozstrzygnięcia sprawy ustaleń faktycznych. W tej sytuacji zasadność lub

niezasadność zarzutów procesowych nie ma znaczenia dla oceny zaskarżonego

wyroku.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie

art. 39815

§ 1 k.p.c., a o kosztach postępowania kasacyjnego - na podstawie

art. 108 § 2 k.p.c. w związku z art. 39821

k.p.c.

12