II PK 101/14

Sygn. akt II PK 101/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 lutego 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Roman Kuczyński (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Halina Kiryło

SSN Zbigniew Korzeniowski

w sprawie z powództwa T. R.

przeciwko Wojewódzkiemu Inspektoratowi Transportu Drogowego w G.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 25 lutego 2015 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w G.

z dnia 8 listopada 2013 r.,

1. oddala skargę kasacyjną,

2. zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 900 zł

(dziewięćset) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w

postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy – Sąd Pracy w G. wyrokiem z dnia 6 czerwca 2013 r. w pkt I

zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 16.910,70 zł stanowiącą

2

trzymiesięczne wynagrodzenie tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem

rozwiązanie stosunku pracy; w pkt II umorzył postępowanie w zakresie cofniętego

pozwu; w pkt III oddalił powództwo w pozostałej części; w pkt IV-VI orzekł o

kosztach procesu; w pkt VII wyrokowi w punkcie I nadał rygor natychmiastowej

wykonalności do kwoty 5.636,90 zł. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji

wskazał następujące motywy swego rozstrzygnięcia. Powód od 1 lutego 2008 r.

zatrudniony został jako zastępca Pomorskiego Inspektora Transportu Drogowego w

G. Zatrudnienie nastąpiło na podstawie powołania przez Wojewodę […]. Powód był

od 2010 r. radnym Rady Miasta B. W dniu 16 listopada 2012 r. powód został

odwołany ze stanowiska zastępcy […] Inspektora Transportu Drogowego w G.

Przed złożeniem oświadczenia o odwołaniu powoda, nie została na rozwiązanie

stosunku pracy powoda uzyskana zgoda Rady Miasta B. W dniu 16 listopada 2012

r. pracodawca zwrócił się do Rady Miasta B. o wyrażenie zgody na rozwiązanie

stosunku pracy za wypowiedzeniem z powodem. Rada Miasta B. uchwałą z dnia 20

grudnia 2012 r. odstąpiła od zajęcia stanowiska w sprawie wyrażenia zgody na

rozwiązanie stosunku pracy z powodem. Pozwany pismem z dnia 4 stycznia 2013 r.

ponownie zwrócił się do Rady Miasta B. o wyrażenie zgody na rozwiązanie z

powodem stosunku pracy za wypowiedzeniem z zachowaniem trzymiesięcznego

okresu wypowiedzenia. Wskazano, że odwołanie nie skutkuje rozwiązaniem

stosunku pracy, powód nadal pozostawał w zatrudnieniu. Wniosek taki skierowany

został ponownie w dniu 10 stycznia 2013 r. Uchwałą z dnia 30 stycznia 2013 r.

Rada Miasta B. wyraziła zgodę na rozwiązanie z powodem stosunku pracy za

wypowiedzeniem. Na początku maja 2013 r. powód otrzymał od pracodawcy

świadectwo pracy, datowane na 30 kwietnia 2013 r., w którym wskazano, że powód

zatrudniony był u pozwanego pracodawcy w okresie od 1 lutego 2008 r. do 30

kwietnia 2013 r.: w okresie do 16 listopada 2012 r. jako zastępca Wojewódzkiego

Inspektora Transportu Drogowego w G., a do dnia 30 kwietnia 2013 r. jako

pracownik Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w G., zaś stosunek

pracy został rozwiązany przez pracodawcę z zachowaniem okresu wypowiedzenia.

Powód nie złożył wniosku do pracodawcy o sprostowanie świadectwa pracy. W

dniu 31 maja 2013 r. wniósł do sądu o sprostowanie świadectwa pracy. Miesięczne

wynagrodzenie powoda wynosiło 5.636,90 zł brutto.

3

Sąd Rejonowy stwierdził, że złożenie przez pozwanego oświadczenia z dnia

16 listopada 2012 r. o odwołaniu powoda ze stanowiska zastępcy Inspektora

Transportu Drogowego w G. wywołało skutek w postaci rozwiązania z powodem

stosunku pracy za wypowiedzeniem. Jednocześnie w chwili rozwiązania z nim

stosunku pracy powód wykonywał mandat radnego, co oznaczało, że podlegał

szczególnej ochronie przewidzianej w art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o

samorządzie terytorialnym (Dz.U. Nr 16, poz. 95 ze zm.). Zdaniem Sądu

Rejonowego, przed złożeniem powodowi oświadczenia o rozwiązaniu stosunku

pracy, pracodawca winien uzyskać zgodę rady gminy na to rozwiązanie. W sprawie

niekwestionowanym zaś było, że przed złożeniem oświadczenia o odwołaniu

powoda ze stanowiska zastępcy wojewódzkiego inspektora transportu drogowego

nie została uzyskana zgoda rady gminy na rozwiązanie z powodem stosunku pracy.

Oświadczenie o odwołaniu zostało złożone powodowi w dniu 16 listopada 2012 r.,

zaś uzyskanie zgody rady gminy nastąpiło w styczniu 2013 r. Z uwagi na powyższe

Sąd pierwszej instancji uznał, że w realiach niniejszej sprawy pracodawca

rozwiązując z powodem stosunek pracy naruszył dyspozycję art. 25 ust. 2 ustawy o

samorządzie gminnym, doszło zatem do naruszenia przepisów prawa w rozumieniu

art. 45 § 1 k.p. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 69 k.p. w związku z art. 471

k.p., Sąd Rejonowy orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku.

Apelację od wyroku wywiódł pozwany. Zaskarżył go w całości zarzucając

naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe

zastosowanie: - art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie

gminnym (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) poprzez przyjęcie, że

rozwiązanie stosunku pracy z powodem nastąpiło bez uprzedniej zgody Rady

Miasta B.; - art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm.) poprzez przyjęcie, że wojewoda

był pracodawcą powoda i przed złożeniem oświadczenia o odwołaniu go ze

stanowiska zastępcy WITD powinien był uzyskać uprzednią zgodę Rady Miasta B.

na rozwiązanie z nim stosunku pracy; - art. 18 § 1 k.p. poprzez przyjęcie, że

pracodawca nie mógł zastosować korzystniejszych dla pracownika zasad

rozwiązania stosunku pracy niż przewidziane w art. 70 § 2 zd. 1 k.p., tj. dokonać

rozwiązania stosunku pracy z powołania w drodze wypowiedzenia z zachowaniem

4

okresu wypowiedzenia i przesunąć początek biegu tego okresu do czasu uzyskania

zgody Rady Miasta B. na rozwiązanie z powodem stosunku pracy. Ponadto

wskazał istotne uchybienia procesowe mające wpływ na wynik sprawy,

tj. naruszenie art. 299 k.p.c. poprzez rezygnację z dowodu z przesłuchania stron,

art. 212 i 233 § 1 k.p.c. poprzez nieustalenie co jest między stronami sporne w

sprawie wartości przedmiotu sporu i wyciągnięcie błędnych wniosków w sprawie

roszczeń zgłoszonych przez powoda.

Wyrokiem dnia 8 listopada 2013 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację

pozwanego. W ocenie Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy rozważając zgodność z

prawem rozwiązania z powodem stosunku pracy prawidłowo zinterpretował i

zastosował przepis art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie

drogowym (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm.) i zasadnie przyjął, że

w niniejszej sprawie odwołanie powoda ze stanowiska było równoznaczne z

wypowiedzeniem umowy o pracę. Sąd wskazał, że stosownie do treści art. 68 § 1

k.p. stosunek pracy nawiązuje się na podstawie powołania w przypadkach

określonych w odrębnych przepisach. Takie przepisy zawierała przywołana wyżej

ustawa o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 53 ust. 5 tej ustawy zastępcę

wojewódzkiego inspektora powołuje i odwołuje wojewoda, na wniosek

wojewódzkiego inspektora, w uzgodnieniu z Głównym Inspektorem Transportu

Drogowego. Decyzja powołująca daną osobę na takie stanowisko prowadzi

jednocześnie do nawiązania stosunku pracy na podstawie powołania. Sąd

stwierdził, że podobnie jak powołanie na stanowisko jest równoznaczne z

nawiązaniem stosunku pracy (z powołania) związanego z pełnieniem określonej

funkcji, odwołanie ze stanowiska jest jednocześnie rozwiązaniem stosunku pracy

nawiązanego na podstawie powołania, przy czym skutek rozwiązujący może

nastąpić niezwłocznie albo po upływie okresu równego okresowi wypowiedzenia, w

zależności od przyczyn odwołania. Co do zasady odwołanie jest równoznaczne z

wypowiedzeniem umowy o pracę (art. 70 § 2 k.p.). W przedmiotowej sprawie

stosunek pracy został z powodem nawiązany na podstawie powołania. Odwołanie

zaś powoda ze stanowiska zastępcy wojewódzkiego inspektora transportu

drogowego skutkowało równocześnie rozwiązaniem z nim stosunku pracy. Do

rozwiązania z powodem tego stosunku nie była wymagana jakakolwiek czynność

5

ze strony pracodawcy powoda. Wyłączna kompetencja w tym zakresie

przysługiwała bowiem organowi powołującemu powoda na to stanowisko.

Niezasadny okazał się w ocenie Sądu, również zarzut naruszenia art. 25 ust. 1

ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz.U. z

2013 r., poz. 594 ze zm.). W myśl tego przepisu rozwiązanie z radnym stosunku

pracy wymaga uprzedniej zgody rady gminy, której jest członkiem. Rada gminy

odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą

rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego

mandatu. W sprawie bezsporne było, że w chwili złożenia powodowi oświadczenia

o odwołaniu go ze stanowiska zastępcy wojewódzkiego inspektora transportu

drogowego (i równoczesnym rozwiązaniem z nim stosunku pracy za

wypowiedzeniem) wykonywał on mandat radnego. Pracodawca zamierzając

zwolnić powoda (zatrudnionego u siebie członka rady gminy), powinien był zatem

wystąpić do samorządu o zgodę na rozwiązanie z nim stosunku pracy przed

dokonaniem wypowiedzenia. W niniejszej sprawie zgoda taka wyrażona została

uchwałą Rady Miasta B. dopiero w dniu 30 stycznia 2013 r. Tym samym pozwany

przed dokonaniem czynności zmierzającej do rozwiązania z powodem stosunku

pracy nie uzyskał zgody wymaganej art. 25 ust. 2 u.s.g. Złożenie pracownikowi

oświadczenia woli zmierzającego do rozwiązania łączącego strony stosunku

prawnego bez uzyskania zgody rady było czynnością dokonaną z naruszeniem

prawa. W konsekwencji pozwany naruszył art. 25 ust. 2 u.s.g., tj. naruszył przepis

prawa w rozumieniu art. 45 § 1 k.p., a zatem powodowi przysługiwało roszczenie o

odszkodowanie. Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do wniosku, że również

zarzut naruszenia art. 18 § 1 k.p. nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd wskazał,

że dopuszczalna jest możliwość korzystniejszego niż to wynika z przepisów prawa

pracy ukształtowania treści indywidualnego stosunku pracy. Umową o pracę,

zgodnie z ogólną regułą wyrażoną w art. 18 k.p., można wprowadzać do treści

stosunku pracy postanowienia korzystniejsze niż zawarte w przepisach prawa

pracy. Prawo pracy nie ogranicza możliwości swobodnego kształtowania treści

stosunku pracy w drodze umowy o pracę, oczywiście z zastrzeżeniem art. 18 k.p.,

który zezwala na odstąpienie od przepisów prawa pracy jedynie wtedy, gdy jest to

korzystniejsze dla pracownika. W realiach niniejszej sprawy pozwany nie

6

przedstawił żadnego dowodu, z którego wynikałoby, że strony ustaliły, że w razie

odwołania powoda z zajmowanego stanowiska jego stosunek pracy nie ulegnie

rozwiązaniu. Dowodu takiego nie stanowi pismo pozwanego z dnia 16 listopada

2012 r. informujące powoda o odwołaniu go ze stanowiska Zastępcy

Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z jednoczesnym wskazaniem,

że odwołanie nie jest równoznaczne z ustaniem stosunku pracy powoda. Powyższe

pismo zawiera jedynie jednostronne oświadczenie woli pozwanego. Brak

jakiegokolwiek dowodu, aby powód stanowisko to zaakceptował. W ocenie Sądu

Okręgowego, wobec naruszenia przez pozwanego przy rozwiązywaniu z powodem

stosunku pracy przepisu art. 25 ust. 2 u.s.g., takie postanowienie umowne byłoby

dla powoda mniej korzystne aniżeli wynikające z przepisów prawa pracy prawo

powoda do dochodzenia odszkodowania od pozwanego.

Pozwany wniósł skargę kasacyjną od prawomocnego wyroku Sądu

Okręgowego z dnia 8 listopada 2013 r. zaskarżając w całości powyższe orzeczenie

na podstawie naruszenia prawa materialnego przez oczywiste naruszenie

przepisów art. 18 ust. 1 w związku z art. 70 ust. 2 k.p. W ocenie pozwanego

przyjęcie, że pracodawca nie mógł zastosować korzystniejszego dla pracownika

sposobu rozwiązania stosunku pracy powstałego na podstawie powołania - poprzez

jego wypowiedzenie w terminie późniejszym niż dzień odwołania, to jest dopiero po

uzyskaniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy z powodem przez radę gminy –

jest nieprawidłowe. Wskazując na powyższe, wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku Sądu Okręgowego w całości, a także poprzedzającego go wyroku Sądu

Rejonowego z dnia 6 czerwca 2013 r. i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej

instancji do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania

wszystkich instancji – ewentualnie - o uchylenie zaskarżonych wyroków (jak wyżej)

i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez oddalenie powództwa w całości i

zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania według norm

przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna okazała się nieuzasadniona. Ustawa z dnia 8 marca

1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz.U. Nr 16, poz. 95 ze zm.) powierzyła

7

gminom realizację zadań publicznych o znaczeniu lokalnym. Gmina stała się

samodzielnym podmiotem wykonującym zadania publiczne na własną

odpowiedzialność. Gmina ma osobowość prawną, a jej samodzielność podlega

ochronie sądowej (art. 2 ustawy o samorządzie terytorialnym). Rada gminy, z

zastrzeżeniem art. 12, jest organem stanowiącym i kontrolnym gminy (art. 15 cyt.

ustawy). Do właściwości rady gminy należą wszystkie sprawy pozostające w

zakresie działania gminy, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 18 ust. 1 cyt.

ustawy). Rada gminy ma uprawnienia kontrolne w stosunku do zarządu i

podporządkowanych mu jednostek (art. 18 ust. 3 cyt. ustawy). Artykuł 18 ust. 2

ustawy o samorządzie terytorialnym określa zakres wyłącznej właściwości rady

gminy, akcentując tym samym, że rada w wymienionych sprawach jest jedynym

organem uprawnionym do podejmowania decyzji. Konsekwencją tak daleko

posuniętych kompetencji rady gminy jest taka ochrona prawna radnych, jak

przewidziana dla funkcjonariuszy publicznych, oraz ochrona trwałości ich stosunku

pracy. Ochrona ta, określona w art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie terytorialnym,

nakłada na pracodawcę obowiązek uzyskania uprzedniej zgody rady gminy na

rozwiązanie stosunku pracy z radnym tej gminy. Przepis ten równocześnie

nakazuje radzie odmówienie takiej zgody, gdy podstawą rozwiązania stosunku są

zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Do stwierdzenia, że

odmowa udzielenia zgody w tych sytuacjach jest obowiązkiem rady, upoważnia

użyta przez ustawodawcę imperatywna forma „rada odmówi”. Skoro przepis używa

określenia „stosunek pracy”, to znaczy, że zawarty w nim obowiązek obejmuje

także stosunek pracy na podstawie powołania.

Istotą tego stosunku (art. 69 k.p.), jak wiadomo, jest oparcie zarówno jego

powstania, jak i rozwiązania na decyzji właściwego organu dokonującego

powołania celem zagwarantowania temu organowi swobody doboru kadr

kierowniczych. Stosunek pracy nawiązany na podstawie powołania jest najmniej

stabilny wśród znanych naszemu prawu pracy form nawiązywania stosunku pracy.

Artykuł 69 k.p. wyłącza stosowanie wobec pracowników powołanych przepisów

regulujących tryb postępowania przy rozwiązywaniu umów o pracę, rozpatrywanie

sporów pracowniczych w części dotyczącej bezskuteczności wypowiedzeń,

odszkodowań przewidzianych w razie wypowiedzenia umowy o pracę oraz

8

przywracania do pracy. Kodeks pracy przyjmuje natychmiastową skuteczność

odwołania w zakresie wykonywania funkcji. Jeżeli odwołanie nie jest połączone z

oświadczeniem o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia, to wywołuje

skutek w postaci rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem bez potrzeby

dodatkowego oświadczenia. Odwołanie ze stanowiska jest na ogół nierozdzielnie

połączone z rozwiązaniem stosunku pracy.

Ochrona trwałości stosunku pracy radnego zagwarantowana ustawą o

samorządzie terytorialnym obejmuje, zgodnie z literalnym brzmieniem art. 25 ust. 2

ustawy o samorządzie terytorialnym, wszystkie formy nawiązania stosunku pracy.

Zarówno gramatyczna, jak i celowościowa wykładnia tego przepisu przemawiają za

uznaniem, że szczególna ochrona trwałości stosunku pracy radnego obejmuje

także tych radnych, których stosunek pracy powstał na podstawie powołania.

Ustawodawca, przyjmując w art. 25 ust. ustawy o samorządzie terytorialnym, że

zgoda rady gminy jest warunkiem rozwiązania stosunku pracy z radnym, przejawił

wolę ochrony wszystkich radnych - pracowników bez względu na formę nawiązania

stosunku pracy. Ochrona stosunku pracy radnego ma na celu umożliwienie radnym,

ze względu na szczególną rolę, jaka została powierzona gminom, jak

najskuteczniejszego i najbezpieczniejszego sprawowania funkcji. Następstwem tej

ochrony jest ograniczenie swobody podmiotu, który w określony w Kodeksie pracy

sposób nawiązał na podstawie powołania stosunek pracy z pracownikiem-radnym,

w rozwiązaniu tego stosunku bez zgody rady gminy. Ograniczenie to nie ma

charakteru bezwzględnego. Rozwiązanie stosunku pracy, w tym stosunku pracy na

podstawie powołania, może nastąpić wtedy, gdy rada gminy wyrazi na nie zgodę.

Wyrażenie zgody przez radę gminy na rozwiązanie z radnym stosunku pracy jest

pozostawione do swobodnej decyzji rady, z wyjątkiem sytuacji, gdy podstawą tego

rozwiązania są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu.

Artykuł 25 ust. 2 (zdanie drugie) ustawy o samorządzie terytorialnym nakazuje

radzie odmówić wówczas zgody na rozwiązanie stosunku pracy. Wtedy, gdy u

podstaw rozwiązania stosunku pracy z powołania legnie sprawowanie mandatu

radnego, odmowa wyrażenia zgody przez radę gminy na podstawie wspomnianego

przepisu, będzie zgodna z ideą ochrony funkcji radnego. Cel i znaczenie

szczególnej ochrony funkcji radnego, nadane art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie

9

terytorialnym, stałyby się iluzoryczne i abstrakcyjne, gdyby przyjąć wyłączenie spod

tej ochrony radnych, których stosunek pracy powstał na podstawie powołania.

Ogólna klauzula zawarta w art. 69 pkt 1 k.p. o wyłączeniu trybu

postępowania przy rozwiązywaniu umów o pracę z pracownikami powołanymi nie

ma zastosowania do pracowników zatrudnionych na podstawie powołania,

będących jednocześnie radnymi. Treść art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie

terytorialnym jednoznacznie obejmuje ochroną w nim przewidzianą wszystkich

pracowników, w tym i tych, którzy stali się pracownikami w następstwie powołania.

Ochroną objęta jest trwałość stosunku pracy. W konsekwencji odwołania ze

stanowiska pracownika powołanego -radnego, skutkujące rozwiązanie stosunku

pracy bez zgody rady gminy, będzie stanowiło naruszenie art. 25 ust. 2 ustawy o

samorządzie terytorialnym i jako niezgodne z prawem daje pracownikowi

odwołanemu prawo dochodzenia odpowiednio roszczeń określonych w art. 45 k.p.

Podstawowym roszczeniem przysługującym pracownikowi powołanemu -radnemu

w razie odwołania go bez zgody rady gminy ze względu na istotę stosunku pracy z

powołania powinno być odszkodowanie, o którym mowa w art. 45 § 1 k.p.

Przechodząc do realiów niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Sąd drugiej

instancji nie naruszył art. 18 ust. 1 w związku z art. 70 ust. 2 k.p. poprzez przyjęcie,

że pracodawca nie mógł zastosować korzystniejszego dla pracownika sposobu

rozwiązania stosunku pracy powstałego na podstawie powołania, poprzez jego

wypowiedzenie w terminie późniejszym niż dzień odwołania, to jest dopiero po

uzyskaniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy z powodem przez radę gminy. W

niniejszej sprawie Sąd nie zajmował się kwestią prawnej możliwość

korzystniejszego, niż to wynika z przepisów prawa pracy, ukształtowania treści

indywidualnego stosunku pracy. Umową o pracę, zgodnie z ogólną regułą

wyrażoną w art. 18 k.p., można wprowadzać do treści stosunku pracy

postanowienia korzystniejsze niż zawarte w przepisach prawa pracy. Jednakże w

niniejszej sprawie Sąd jedynie na podstawie zebranego materiału dowodowego

uznał, że pozwany nie przedstawił żadnego dowodu, z którego wynikałoby, że

strony ustaliły, że w razie odwołania powoda z zajmowanego stanowiska jego

stosunek pracy nie ulegnie rozwiązaniu. W ocenie Sądu drugiej instancji pismo

pozwanego z dnia 16 listopada 2012 r. informujące powoda o odwołaniu go ze

10

stanowiska Zastępcy Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z

jednoczesnym wskazaniem, że odwołanie nie jest równoznaczne z ustaniem

stosunku pracy powoda - stanowiło jedynie jednostronne oświadczenie woli

pozwanego. Sąd podkreślił nadto, że brak było jakiegokolwiek dowodu, aby powód

stanowisko to zaakceptował. W ocenie Sądu takie postanowienie umowne, byłoby

mniej korzystne aniżeli wynikające z przepisów prawa pracy prawo powoda do

dochodzenia odszkodowania od pozwanego.

Mając na uwadze, że wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna

była oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego, argumentacja

uzasadnienia, kwestionująca ustalenia faktyczne stanowiące podstawę

rozstrzygnięcia Sądu drugiej instancji jest pozbawiona znaczenia prawnego.

Możliwość kontroli orzeczenia Sądu drugiej instancji przez Sąd Najwyższy w

ramach postępowania kasacyjnego jest ograniczona jedynie do pewnej kategorii

błędów prawnych. Skarga kasacyjna jest środkiem kontroli prawidłowości

stosowania prawa przez sąd drugiej instancji, a nie instrumentem kontroli trafności

ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia. W

odniesieniu do ustaleń faktycznych kontrola kasacyjna może dotyczyć zatem

jedynie naruszenia norm prawa procesowego regulujących sposób dokonywania

tych ustaleń, a zatem przepisów o regułach dowodowych, ocenie dowodów,

rozkładzie ciężaru dowodowego, domniemaniach faktycznych itp. W ustalonym

stanie faktycznym pozwany nie przedstawił dowodu, z którego wynikałoby, że

strony ustaliły, że w razie odwołania powoda z zajmowanego stanowiska jego

stosunek pracy nie ulegnie rozwiązaniu. Sąd ocenił, że pismo pozwanego z dnia 16

listopada 2012 r. informujące powoda o odwołaniu go ze stanowiska Zastępcy

Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z jednoczesnym wskazaniem,

że odwołanie nie jest równoznaczne z ustaniem stosunku pracy powoda, nie miało

charakteru zgodnego porozumienia stron i nie mogło jednostronnie modyfikować

treści łączącej ich umowy o pracę. Zakres kontroli kasacyjnej, zgodnie ze

stosownymi przepisami Kodeksu postępowania cywilnego, jest ograniczony do

oceny legalności zaskarżonego orzeczenia, czyli do kontroli prawidłowości

stosowania prawa, kontroli dokonywanej w granicach wyznaczonych podstawami

skargi kasacyjnej.

11

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.