III KRS 10/15

Sygn. akt III KRS 10/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 marca 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Iwulski (przewodniczący)

SSN Bogusław Cudowski

SSN Maciej Pacuda (sprawozdawca)

w sprawie z odwołania Z. C.

od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 11 grudnia 2014 r. w przedmiocie

pozostawienia bez rozpatrzenia zgłoszenia na stanowisko sędziowskie w

Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w […],

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 marca 2015 r.,

oddala odwołanie.

UZASADNIENIE

Krajowa Rada Sądownictwa uchwałą z dnia 11 grudnia 2014 r., podjętą w

przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia zgłoszenia na stanowisko sędziowskie,

na podstawie art. 57 § 2a ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów

powszechnych (Dz.U. z 2013 r., poz. 427 ze zm.) postanowiła nie uwzględniać

zastrzeżenia Z. C. do pozostawienia bez rozpatrzenia jego zgłoszenia na wolne

2

stanowisko sędziowskie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w […],

ogłoszone w Monitorze Polskim […].

W uzasadnieniu tej uchwały Krajowa Rada Sądownictwa wyjaśniła, że

Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w […] pismem z dnia 7 listopada

2014 r., na podstawie art. 57 § 2a ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju

sądów powszechnych (Dz.U. z 2013 r., poz. 427 ze zm. - dalej jako p.u.s.p.),

zawiadomił Z. C. o pozostawieniu bez rozpatrzenia jego zgłoszenia na wolne

stanowisko sędziowskie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w […]

ogłoszone w Monitorze Polskim, wobec niespełnienia wymagań określonych w art.

57 § 1 p.u.s.p. w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 września 2014 r. w związku z

art. 29 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych

(Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. - dalej jako p.u.s.a.).

Z. C. w dniu 17 listopada 2014 r. złożył pisemne zastrzeżenie do

pozostawienia jego zgłoszenia bez rozpatrzenia. W zastrzeżeniu tym podniósł, że

okoliczność złożenia przez niego stosownego „oświadczenia lustracyjnego”, jak

również miejsce jego złożenia, wynika z załączonego do karty zgłoszenia na wolne

stanowisko sędziego aktu powołania z dniem 1 listopada 2008 r. na pozaetatowego

członka Samorządowego kolegium Odwoławczego w […] na okres 6-letniej

kadencji oraz powołania z dniem 1 kwietnia 2009 r. na etatowego członka

Samorządowego Kolegium Odwoławczego w […] oraz, w jego opinii, stanowi

realizację obowiązku, o którym mowa art. 57 § 1 p.u.s.p. w związku z art. 29 p.u.s.a.

Krajowa Rada Sądownictwa, po zapoznaniu się z materiałami

zgromadzonymi w sprawie oraz stanowiskiem Zespołu, nie uwzględniła jednak

zastrzeżenia wniesionego przez kandydata.

W ocenie Rady, zastrzeżenie kandydata nie zasługuje na uwzględnienie,

ponieważ jego zgłoszenie na wolne stanowisko sędziowskie nie spełnia wymogu

określonego w art. 57 § 1 p.u.s.p. Zgodnie tym przepisem osoba urodzona przed

dniem 1 sierpnia 1972 r., która zgłasza się na wolne stanowisko sędziowskie,

zobowiązana jest dołączyć do zgłoszenia oświadczenie, o którym mowa w art. 7 ust.

1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach

organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów

(Dz.U. z 2007 r. Nr 63, poz. 425 ze zm.) albo informację, o której mowa wart. 7 ust.

3

3a tej ustawy. Bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy jest okoliczność

uprzedniego złożenia przez kandydata oświadczenia lustracyjnego, ponieważ nie

załączył on do zgłoszenia informacji wskazującej na jego wcześniejsze złożenie,

zaś przepisy ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych umożliwiają

jednoczesne zgłaszanie się na wakujące stanowiska w wielu sądach i w takiej

sytuacji sprawdzenie, czy kandydat spełnia wymogi formalne, musi być możliwe

bez wglądu do jego akt osobowych.

Obowiązek złożenia oświadczenia lustracyjnego wynika przede wszystkim z

przepisów ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o

dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych

dokumentów. Zgodnie z art. 7 ust. 2 i 3 ustawy lustracyjnej oświadczenie

lustracyjne składa się z chwilą wyrażenia zgody na kandydowanie lub zgody na

objęcie funkcji i jego złożenie powoduje wygaśniecie obowiązku jego powtórnego

składania w przypadku późniejszego kandydowania lub wykonywania funkcji

publicznej. Jednakże w takim przypadku kandydat jest zobowiązany do

przedłożenia właściwemu organowi informacji o uprzednim złożeniu oświadczenia

lustracyjnego (art. 7 ust 3a ustawy lustracyjnej).

Z kolei, zgodnie z art. 57 § 2a p.u.s.p., jeżeli swoją kandydaturę zgłosiła

osoba, która nie spełnia warunków do objęcia stanowiska sędziego sądu

powszechnego albo zgłoszenie nastąpiło po upływie terminu, lub nie spełnia

wymogów formalnych właściwy prezes sądu zawiadamia zgłaszającego o

pozostawieniu zgłoszenia bez rozpatrzenia, podając przyczynę tej decyzji.

Zdaniem Krajowej Rady Sądownictwa, skoro bezsporne jest, że kandydat nie

spełniał - w dniu zgłoszenia swojej kandydatury - wszystkich ustawowych kryteriów

do objęcia urzędu sędziego, to złożone przez niego zastrzeżenie nie zasługuje na

uwzględnienie.

Mając zatem powyższe na uwadze, Krajowa Rada Sądownictwa stwierdziła,

że zastrzeżenie Z. C. nie zasługuje na uwzględnienie i podczas posiedzenia w dniu

11 grudnia 2014 r. postanowiła o tym jednogłośnie (14 głosów „za”).

Uczestnik postępowania Z. C. wniósł do Sądu Najwyższego odwołanie od

opisanej wyżej uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 11 grudnia 2014 r.,

zaskarżając tę uchwałę w całości i zarzucając jej sprzeczność z prawem

4

procesowym, tj. art. 33 ust. 1 ustawy o KRS w związku z art. 57 § 1 i art. 57 § 2a

p.u.s.p. w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 września 2014 r. oraz w związku z

art. 29 p.u.s.a. polegające na podjęciu uchwały przez Radę bez wszechstronnego

rozważenia sprawy oraz bez wnikliwej analizy udostępnionej dokumentacji i

uwzględnienia wyjaśnień zawartych w zastrzeżeniu z dnia 17 listopada 2014 r.

Powołując się na ten zarzut skarżący wniósł o uchylenie w całości

zaskarżonej uchwały i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Krajowej

Radzie Sądownictwa.

Podkreślił równocześnie, że okoliczność (fakt) złożenia przez niego

stosownego „oświadczenia lustracyjnego”, jak również miejsce jego złożenia,

wynika z załączonego do karty zgłoszenia na wolne stanowisko sędziego aktu

powołania z dniem 1 listopada 2008 r. na pozaetatowego członka Samorządowego

Kolegium Odwoławczego w […] na okres 6-letniej kadencji (załącznik nr 26 do

podania z dnia 26 października 2014 r.; akt powołania kserokopia) oraz powołania z

dniem 1 kwietnia 2009 r. na etatowego członka Samorządowego Kolegium

Odwoławczego (załącznik nr 27 do podania z dnia 26 października 2014 r.; akt

powołania kserokopia). Warunkiem koniecznym do powołania na członka

samorządowego kolegium odwoławczego (zarówno pozaetatowego, jak i

etatowego) było bowiem złożenie „oświadczenia lustracyjnego”.

W konsekwencji, zdaniem skarżącego, załączony do karty zgłoszenia na

wolne stanowisko sędziego akt powołania na pozaetatowego członka SKO oraz

kolejny akt powołania na etatowego członka SKO stanowi realizację obowiązku, o

którym mowa w art. 57 § 1 p.u.s.p. w związku z art. 29 p.u.s.a., w zakresie

dołączenia informacji (jest tą informacją), o której mowa w art. 7 ust. 3a ustawy o

ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa, tj. stanowi

informację o uprzednim złożeniu „oświadczenia lustracyjnego”, jak i o organie,

któremu zostało ono przedłożone.

Ponadto składający odwołanie wyraził pogląd, że okoliczność, iż powyższa

informacja nie została złożona zgodnie z wzorem, o którym mowa w art. 10 ust. 2 w

związku z załącznikiem nr 2a do ustawy o ujawnianiu informacji o dokumentach

organów bezpieczeństwa państwa, nie może stanowić podstawy do uznania, iż

zgłoszenie na wolne stanowisko sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

5

nie spełnia wymogów formalnych określonych w stosownych przepisach. Przepisy

ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych w powiązaniu z przepisami ustawy

Prawo o ustroju sądów administracyjnych nie przewidują bowiem takiej sankcji

(pozostawienie zgłoszenia bez rozpatrzenia) w sytuacji, gdy informacja o

uprzednim złożeniu „oświadczenia lustracyjnego” nie została sporządzona według

wzoru, o którym mowa we wskazanym wyżej załączniku do ustawy o ujawnianiu

informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa.

Skarżący przypomniał także, iż w zastrzeżeniu z dnia 17 listopada 2014 r.

poinformował, że oświadczenie lustracyjne zostało przez niego złożone w 29

września 2008 r. do Prezesa Rady Ministrów.

Zdaniem skarżącego, jest to, zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego

przyjętym w wyroku z dnia 22 listopada 2013 r., III KRS 222/13, wyjaśnienie przez

kandydata na stanowisko sędziego dostrzeżonych braków formalnych zgłoszenia w

drodze składanego zastrzeżenia.

Krajowa Rada Sądownictwa w odpowiedzi na odwołanie wniosła o jego

oddalenie w całości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota problemu występującego w niniejszej sprawie dotyczy oceny

dopełnienia przez odwołującego się Z. C. wymagań formalnych zgłoszenia jego

kandydatury na wolne stanowisko sędziowskie w Wojewódzkim Sądzie

Administracyjnym w […] dokonanej w postępowaniu przed Krajową Radą

Sądownictwa, a w szczególności prawidłowości tej oceny.

W opinii Sądu Najwyższego, w przedmiotowej sprawie nie doszło do

naruszenia przez Radę powołanego w zarzutach odwołania art. 33 ust. 1 ustawy o

KRS. Przepis ten zobowiązuje Krajową Radę Sądownictwa, aby przed podjęciem

uchwały w indywidualnych sprawach należących do jej kompetencji wszechstronnie

rozważyła sprawę, na podstawie udostępnionej dokumentacji oraz wyjaśnień

uczestników postępowania lub innych osób, jeśli zostały złożone. Regulacja

zawarta w tym przepisie koresponduje więc z obowiązkami Rady wynikającymi z art.

6

2 Konstytucji RP. Naruszenie tego przepisu (a także art. 2 Konstytucji RP) może

zatem polegać na pominięciu istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności

wynikających z owej dokumentacji lub wyjaśnień, albo dokonaniu ustaleń

sprzecznych z tymże materiałem. Sąd Najwyższy stoi jednakże na stanowisku, że

zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały ocena, wbrew odmiennemu

stanowisku odwołującego się, jest wynikiem wszechstronnego rozważenia przez

Krajową Radę Sądownictwa wszystkich aspektów sprawy i nie można przypisać jej

cech dowolności, która stanowiłaby naruszenie art. 33 ust. 1 ustawy o KRS.

Zdaniem Sądu Najwyższego, uzasadnienie uchwały podjętej w przedmiotowej

sprawie pozwala przyjąć, że rozstrzygnięcie, które zapadło w kwestionowanej

uchwale o nieuwzględnieniu zastrzeżenia do pozostawienia bez rozpatrzenia

zgłoszenia odwołującego się na stanowisko sędziowskie, jednoznacznie wskazuje,

iż uchwała ta została podjęta po wszechstronnym rozważeniu całości

zgromadzonego materiału dowodowego i z zachowaniem prawidłowego toku

postępowania przed Radą, co zostanie wykazane w dalszej części uzasadnienia.

Odwołujący się w swoim odwołaniu powołał się również na naruszenie przez

Radę art. 57 § 1 i art. 57 § 2a p.u.s.p. Należy zatem przypomnieć, że art. 57 § 1

p.u.s.p. (w brzmieniu relewantnym dla jego stosowania w niniejszym postępowaniu)

w zdaniu pierwszym stanowi, iż każdy, kto spełnia warunki do objęcia stanowiska

sędziego sądu powszechnego, o którym mowa w art. 55 § 2, może zgłosić swoją

kandydaturę na jedno wolne stanowisko sędziowskie w ciągu miesiąca od

obwieszczenia, o którym mowa w art. 56. W zdaniu drugim powołany przepis

statuuje z kolei obowiązek dołączenia do karty zgłoszenia kandydata dwóch

dokumentów: 1) informacji z Krajowego Rejestru Karnego dotyczącej osoby

kandydata oraz 2) zaświadczenia stwierdzającego, iż kandydat jest zdolny, ze

względu na stan zdrowia, do pełnienia obowiązków sędziego, zastrzegając - w

zakresie obowiązku przedłożenia tych dokumentów - odmienną regulację zawartą

w art. 58 § 4a. Natomiast odrębna jednostka redakcyjna art. 57 § 1 p.u.s.p, którą

jest zdanie trzecie tego przepisu, wprowadza w odniesieniu do osób urodzonych

przed dniem 1 sierpnia 1972 r. kolejne wymaganie formalne w postaci konieczności

dołączenia do karty zgłoszenia oświadczenia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy

lustracyjnej albo informacji, o której mowa w art. 7 ust. 3a tej ustawy. Wynikający z

7

art. 57 § 1 zdanie trzecie p.u.s.p. obowiązek osoby dokonującej zgłoszenia swojej

kandydatury na wolne stanowisko sędziowskie został kompleksowo uregulowany w

tym przepisie oraz w przepisach art. 7 ust. 1 i ust. 3a powołanej ustawy lustracyjnej.

Kandydat należący do kręgu osób urodzonych przed dniem 1 sierpnia 1972 r.

powinien więc dołączyć do karty zgłoszenia oświadczenie lustracyjne, zdefiniowane

w art. 7 ust. 1 ustawy lustracyjnej jako oświadczenie dotyczące pracy lub służby w

organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z tymi organami w okresie od

dnia 22 lipca 1994 r. do dnia 31 lipca 1990 r. albo – stosownie do art. 7 ust. 3a

ustawy lustracyjnej - informację o uprzednim złożeniu takiego oświadczenia, jeśli

wobec faktu wcześniejszego kandydowania lub wykonywania funkcji publicznej

składał już oświadczenie lustracyjne i obowiązek ponownego złożenia takiego

oświadczenia wygasł z mocy art. 7 ust. 3 ustawy lustracyjnej. Krótko mówiąc,

informacja, o której mowa w art. 7 ust. 3a ustawy lustracyjnej, nie ma

samodzielnego bytu, ale stanowi surogat oświadczenia lustracyjnego w sytuacjach

opisanych hipotezą normy art. 7 ust. 3a w związku z ust. 3 ustawy lustracyjnej.

Obowiązki osób kandydujących lub sprawujących funkcje publiczne w zakresie

składania oświadczeń lustracyjnych albo informacji o złożeniu takich oświadczeń są

zasadniczo unormowane w powołanych przepisach ustawy lustracyjnej, do których

art. 57 § 1 zdanie trzecie p.u.s.p. jedynie odsyła, sam nie precyzując tychże

obowiązków, ani ich nie modyfikując. Określa on natomiast etap postępowania

konkursowego, na którym zgłaszający swoją kandydaturę na wolne stanowisko

sędziowskie powinien dopełnić powyższego obowiązku, trwający przez miesiąc od

obwieszczenia, o którym mowa w art. 56.

Na odwołującym się jako osobie urodzonej przed dniem 1 sierpnia 1972 r.,

jeśli uprzednio złożył oświadczenie lustracyjne, bez wątpienia spoczywał zatem

wynikający z art. 57 § 1 zdanie trzecie p.u.s.p. obowiązek dołączenia do karty

zgłoszenia kandydatury na wolne stanowisko sędziowskie w Wojewódzkim Sądzie

Administracyjnym informacji o uprzednim złożeniu oświadczenia lustracyjnego.

Wypada też dodać, że zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 18 października

2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z

lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów, wzór informacji o złożeniu

oświadczenia lustracyjnego, o której mowa w art. 7 ust. 3a, stanowi załącznik nr 2a

8

do ustawy lustracyjnej. Ponieważ wymieniony załącznik stanowi integralną część tej

ustawy, w związku z czym ma moc obowiązującą analogiczną do jej przepisów,

informacja, której dotyczy, nie może być sporządzana w sposób dowolny, lecz tylko

zgodnie z owym załącznikiem. Dlatego też, stosownie do treści załącznika nr 2a,

informacja o zgłoszeniu oświadczenia lustracyjnego, oprócz samej deklaracji ma

zawierać imię, nazwisko, numer Pesel, datę złożenia oświadczenia, organ, któremu

je przedstawiono, okoliczności złożenia, własnoręczny podpis i datę. Oczywiście (i

tu można zgodzić się z odwołującym się), omawiana informacja nie musi być

sporządzona wyłącznie na „druku” stanowiącym szczegółowe odzwierciedlenie

wzoru określonego w załączniku nr 2a, jednakże z całą pewnością musi zawierać

wszystkie dane w nim wymienione, gdyż w przeciwnym razie nie spełni wymogów,

o których mowa w art. 10 ust. 2 w związku z art. 7 ust. 3a ustawy lustracyjnej.

Podkreślenia wymaga również, że art. 57 § 1 p.u.s.p. jest przepisem

bezwzględnie obowiązującym, natomiast korespondujący z nim art. 57 § 2a tej

ustawy, w myśl którego jeżeli swoją kandydaturę zgłosiła osoba, która nie spełnia

warunków do objęcia stanowiska sędziego, albo zgłoszenie nastąpiło po upływie

terminu, o którym mowa w § 1, lub nie spełnia wymogów formalnych określonych w

tym przepisie lub w przepisach § 1a-1g, właściwy prezes sądu zawiadamia

zgłaszającego o pozostawieniu zgłoszenia bez rozpatrzenia, podając przyczynę

pozostawienia zgłoszenia bez rozpatrzenia, nie przewiduje procedury

konwalidacyjnej na etapie postępowania nominacyjnego przed właściwym

prezesem sądu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 2014 r., III KRS

19/14). W tej sytuacji niedopełnienie przez kandydata przewidzianych w art. 57 § 1

p.u.s.p. wymagań formalnych przewidzianych na tym etapie procedury konkursowej

w terminie określonym w tym przepisie, nie tylko uprawnia, ale wręcz zobowiązuje

prezesa właściwego sądu, aby z mocy art. 57 § 2a zdanie pierwsze u.s.p.

powiadomił kandydata o pozostawieniu jego zgłoszenia bez rozpatrzenia.

Powołany przez składającego odwołanie wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22

listopada 2013 r., III KRS 222/13 jest przy tym spójny z poczynionymi wyżej

spostrzeżeniami. Prawdą jest bowiem, że we wskazanej w odwołaniu sprawie Sąd

Najwyższy przyjął możliwość wyjaśnienia przez kandydata na stanowisko sędziego

dostrzeżonych braków formalnych zgłoszenia w drodze składanych zastrzeżeń oraz

9

że w przypadku uwzględnienia zastrzeżenia, możliwe jest uznanie, że kompletne

zgłoszenie na stanowisko sędziego zostało wniesione w ustawowym terminie.

Jednocześnie Sąd Najwyższy w omawianym wyroku podkreślił także, iż omawiana

regulacja nie zawiera expressis verbis unormowania procedury uzupełniania

braków zgłoszenia, w tym obowiązku organu przyjmującego zgłoszenie wezwania

do ich usunięcia; nie zawiera odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów

zamieszczonych w innych regulacjach. W konsekwencji należy przyjąć, że

najpóźniej w ostatnim dniu miesięcznego terminu określonego w art. 57 § 1 u.s.p.

kandydat powinien przedstawić kompletne zgłoszenie wraz z wymaganymi

dokumentami. Terminu tego nie można przywrócić, ponieważ ustawa – Prawo o

ustroju sądów powszechnych nie zawiera regulacji określających możliwość

przywrócenia terminu (por. Komentarz – Prawo o ustroju sądów powszechnych,

redakcja naukowa Antoni Górski, wydawnictwo LEX, Warszawa 2013 r., s. 253).

Dla odwołującego się w sprawie III KRS 222/13 oznaczało to, że stosownie do

wymogu z art. 57 § 1b, powinien on dołączyć brakujący wykaz sygnatur akt stu

spraw w terminie do zgłoszenia kandydatury, to jest w ciągu miesiąca od

obwieszczenia w Monitorze Polskim.

Także w przedmiotowej sprawie, ze względu na nieistnienie procedury

konwalidacyjnej, wszystkie wymogi musiały więc zostać spełnione w otwartym

terminie do wniesienia zgłoszenia, który upływał 30 października 2014 r.,

niezależnie od tego, czy zostałoby to dokonane w zastrzeżeniu, czy poza nim

(niejako z własnej inicjatywy kandydata). Warunek ten w przedmiotowej sprawie z

oczywistych względów nie mógł jednak zostać spełniony, gdyż jak wynika z akt

sprawy, samo zgłoszenie Z. C. zostało złożone w przedostatnim dniu terminu na

dokonanie tej czynności, to jest w dniu 29 października 2014 r., a zatem miał on

tylko jeden dzień na ewentualne uzupełnienie braków.

Sąd Najwyższy zauważa również, że w wyroku wydanym w sprawie III KRS

222/13 Sąd Najwyższy stwierdził, że o spełnieniu obowiązków formalnych nie może

świadczyć samo wskazanie miejsca, gdzie wymagany wykaz się znajduje. W

okolicznościach przedmiotowej sprawy oznacza to zaś, że zupełnie nieuprawniony

jest tok rozumowania odwołującego się sugerujący, że spełnił on wymóg złożenia

informacji o uprzednim złożeniu oświadczenia lustracyjnego, skoro wskazał w

10

życiorysie fakt powołania go na członka Samorządowego Kolegium Odwoławczego

oraz załączył kserokopie aktów tego powołania do zgłoszenia kandydatury na

wolne stanowisko sędziowskie. Co już wcześniej zostało bowiem podniesione,

informacja o uprzednim złożeniu oświadczenia lustracyjnego winna odpowiadać

treści załącznika nr 2a do ustawy lustracyjnej (art. 10 ust. 2 w związku z art. 7 ust.

3a tej ustawy). Z kolei, informacje zawarte zastrzeżeniu odwołującego się od

pozostawienia jego zgłoszenia bez rozpatrzenia, nawet gdyby przyjąć, że (oceniane

łącznie) spełniały te wymogi, nie mogą być brane pod uwagę ze względu na

złożenie tego zastrzeżenia po upływie terminu do dokonania zgłoszenia na

stanowisko sędziego.

Przepis art. 57 § 2a p.u.s.p. przewiduje jedną obligatoryjną sankcję – na

wypadek niewywiązania się przez kandydata, między innymi, z obowiązków

określonych w art. 57 § 1 u.s.p. w ciągu miesiąca od obwieszczenia o wolnym

stanowisku sędziowskim – polegającą na pozostawieniu zgłoszenia bez

rozpatrzenia.

Wydana na podstawie art. 57 § 2a zdanie czwarte p.u.s.p. uchwała Krajowej

Rady Sądownictwa, negatywnie rozstrzygająca o zastrzeżeniach odwołującego się,

jest zatem prawidłowa, a odwołanie od niej podlega oddaleniu na podstawie art.

39814

k.p.c. w związku z art. 44 ust. 3 ustawy o KRS.