IV KK 394/14

Sygn. akt IV KK 394/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 marca 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dariusz Świecki (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Dorota Rysińska

SSA del. do SN Jacek Błaszczyk

Protokolant Dorota Szczerbiak

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Zdzisława Brodzisza,

w sprawie R. P.

ukaranego za wykroczenie z art. 86 § 1 k.w. i in.

kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść ukaranego

od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w B.

z dnia 5 marca 2013 r.

uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.

w zw. z art. 45 § 1 k.w. umarza postępowanie, którego kosztami

obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w B. wyrokiem nakazowym z dnia 5 marca 2013 r. uznał

obwinionego R. P.za winnego tego, że w dniu 24 listopada 2012 r. około godziny

20:30 w W. na ulicy S. spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu

drogowym w ten sposób, że kierując samochodem marki Fiat Punto o numerze

2

rejestracyjnym […] będąc w stanie nietrzeźwości, nie zachował należytej

ostrożności i nie dostosował prędkości do warunków jazdy, przekroczył oś jezdni

i zjechał na przeciwległy pas ruchu doprowadzając do zderzenia z jadącym z

naprzeciwka pojazdem marki Audi o numerze rejestracyjnym […], a następnie

nie ustalając skutków zdarzenia odjechał z tego miejsca, a ponadto kierował

wymienionym samochodem nie posiadając do tego wymaganych uprawnień,

czym wyczerpał znamiona wykroczeń z art. 86 § 2 k.w. w zw. z art. 86 § 1 k.w. i

art. 97 k.w. w zw. z art. 44 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 94 §

1 k.w. i za to na podstawie art. 86 § 2 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w., art. 24 § 1 i 3

k.w. wymierzył mu łącznie karę grzywny w wysokości 300 zł; a ponadto orzekł o

kosztach postępowania.

Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w

pierwszej instancji.

Kasację od tego wyroku wniósł Prokurator Generalny zaskarżając go w

całości na korzyść R. P. i zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku

naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 93 § 2 k.p.w., polegające na

wydaniu w postępowaniu nakazowym wyroku skazującego R. P. za popełnienie

zarzucanych mu wykroczeń, pomimo tego, iż okoliczności czynu i wina

obwinionego budziły wątpliwości, co powodowało, że tryb ten był

niedopuszczalny. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

umorzenie postępowania wobec przedawnienia karalności wykroczeń

zarzucanych obwinionemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest zasadna. Trafnie postawiony został zarzut rażącego

naruszenia art. 93 § 2 k.p.w., co miało istotny wpływ na treść wyroku. Nie została

bowiem spełniona przesłanka do wydania wyroku nakazowego o charakterze

dowodowym w postaci niebudzących wątpliwości okoliczności popełnienia czynu.

Chodzi tu o dowodowe ustalenie sprawstwa. W świetle zebranego w ramach

czynności wyjaśniających materiału dowodowego popełnienie przez obwinionego

zarzucanych mu wykroczeń nie było niewątpliwe. W toku tych czynności

przesłuchano w charakterze obwinionego R. P., który nie przyznał się do

popełnienia zarzucanych mu czynów i odmówił składania wyjaśnień. Ponadto

3

przesłuchano jeszcze w charakterze świadków funkcjonariuszy Policji,

wykonujących czynności na miejscu zdarzenia, tj. [...]. Z zeznań tych świadków

wynikało, że gdy zauważyli stojący pojazd poza miejscem zdarzenia, to na miejscu

kierowcy siedział obwiniony, a kobieta na miejscu pasażera. Jednak w notatce

urzędowej z dnia 24 listopada 2012 r., sporządzonej przez sierż. sztab. M. M.

odnotowano, że za kołem kierownicy sam. Fiat Punto siedział R. P., a na siedzeniu

pasażera siedziała M. C., która oświadczyła, iż to ona kierowała pojazdem marki

Fiat Punto. Ponadto w protokole z przebiegu badania stanu trzeźwości M. C.

zapisano, że czynności dokonano wobec osoby podejrzanej o kierowanie

pojazdem w stanie nietrzeźwym i spowodowanie kolizji drogowej w W. Pomimo

tych informacji w postępowaniu wyjaśniającym w ogóle nie przesłuchano w

charakterze świadka M. M. na okoliczności związane z treścią notatki. Nie

przesłuchano też M. C.

Wobec takiego stanu dowodowego sprawy nie było podstaw do wydania

wyroku nakazowego.

Nie można też pominąć faktu, że M. C. została skazana prawomocnym

wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia 9 września 2013 r., sygn. …/13, za czyny

przypisane obwinionemu w wyroku nakazowy, a ponadto wyrokiem tego Sądu z

dnia 9 września 2013 r., za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie

nietrzeźwości (art. 178a § 1 k.k.).

W tych okolicznościach doszło do rażącego naruszenia art. 93 § 2 k.p.w. i

tym samym zachodziła konieczność uchylenia wyroku nakazowego celem

rozpoznania sprawy na zasadach ogólnych. Jednak z uwagi na upływ terminu

przedawnienia karalności wykroczenia (art. 45 § 1 k.w.), postępowanie zostało

umorzone.

Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.