IV KK 436/14

Sygn. akt IV KK 436/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 kwietnia 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dariusz Świecki (przewodniczący)

SSN Michał Laskowski (sprawozdawca)

SSA del. do SN Dariusz Czajkowski

Protokolant Jolanta Grabowska

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Krzysztofa Parchimowicza

w sprawie T. S.

skazanego z art. 158 § 1 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 2 kwietnia 2015 r.,

kasacji, wniesionej przez obrońcę

od wyroku Sądu Okręgowego w B.

z dnia 17 czerwca 2014 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. z

dnia 28 stycznia 2014 r.,

1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Okręgowemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu

odwoławczym,

2. zarządza zwrot opłaty kasacyjnej na rzecz skazanego.

UZASADNIENIE

2

Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 28 stycznia 2014 r., uznano

oskarżonych T.S. i J.G. za winnych przestępstwa z art. 158 § 1 k.k. i za to, na

podstawie art. 158 § 1 kk skazano każdego z nich na karę roku i 4 miesięcy

pozbawienia wolności.

Wyrok ten został zaskarżony apelacją obrońcy obu skazanych oraz

osobistymi apelacjami T.S. i J. G. Po rozpoznaniu apelacji Sąd Okręgowy wyrokiem

z 17 czerwca 2014 r., utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego uznając apelacje

za oczywiście bezzasadne.

Od powyższego wyroku obrońca skazanego T. S. wniosła kasację, w której

zarzucono rażące naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na treść

orzeczenia, tj.:

I. art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art.

7 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. w zw. z art. 192 § 2 k.p.k.

oraz art. 410 k.p.k., poprzez rażące naruszenie przez Sądy obu instancji swobodnej

oceny dowodów, prowadzące do jej dowolności i w konsekwencji do dokonania

błędnych ustaleń faktycznych i przypisania skazanemu winy w popełnieniu

przestępstwa pobicia J. S., wskutek oparcia się wyłącznie na dowodach

przemawiających na niekorzyść skazanego, przy pominięciu istotnych sprzeczności

tychże dowodów z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym,

a w szczególności z wyjaśnieniami skazanych, jak i zeznaniami świadków […], a

także z zeznaniami złożonymi przez samego pokrzywdzonego w toku

postępowania sądowego, a nadto z opiniami psychologicznymi, jak i pozostałymi

dowodami zgromadzonymi w sprawie, przy zaniechaniu przeprowadzenia

wszystkich dowodów ujawnionych w sprawie, danie wiary sprzecznym i

niekonsekwentnym zeznaniom pokrzywdzonej, co skutkowało orzekaniem z

naruszeniem zasady dążenia do wykrycia prawdy materialnej;

II. art. 4, art. 5 § 2, art. 92, art. 167, art. 170 i 410 k.p.k., poprzez

dokonanie ustaleń faktycznych w sprawie bez przeprowadzenia dowodów

wnioskowanych przez obrońcę oskarżonego, a mających istotne znaczenie dla

rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności dowodu z zeznań świadka Z. O., dla

ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzenia, które to uchybienie mogło mieć

istotny wpływ na treść orzeczenia, albowiem Sądy obu instancji dokonały ustaleń

3

faktycznych w oparciu o zeznania świadka G. S. pozostającej w konflikcie ze

skazanymi, zaś inkryminowanego dnia świadek O. przebywał w mieszkaniu matki

pokrzywdzonego, jego zaś relacja odnośnie przebiegu zdarzenia umożliwiłaby

dokonanie ustaleń w oparciu o dowody o charakterze obiektywnym;

III. art. 457 § 3 k.p.k., poprzez nieustosunkowanie się przez Sąd

Okręgowy do wszystkich zarzutów zawartych w apelacji, względnie ich pobieżną

analizę.

W konkluzji kasacji wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu.

W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o oddalenie kasacji

jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja okazała się częściowo zasadna.

Jeśli chodzi o zarzuty zawarte w pkt I i II kasacji, trzeba zauważyć, że nie

odpowiadają one specyfice nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest

kasacja. Zarzuty te odnoszą się w sposób niezawoalowany do poprawności

rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego, w tym ustaleń faktycznych poczynionych przez

ten Sąd, co zgodnie z art. 519 i art. 523 § 1 k.p.k. jest w kasacji niedopuszczalne.

Inaczej rzecz ma się jeśli chodzi o zarzut zawarty w pkt III kasacji, gdzie

zarzucono nieustosunkowanie się przez Sąd Okręgowy do wszystkich zarzutów

zawartych w apelacji, względnie ustosunkowanie się do nich w sposób pobieżny.

Ten zarzut okazał się zasadny i stał się podstawą uchylenia zaskarżonego wyroku.

Przede wszystkim należy zauważyć, że Sąd odwoławczy w całości pominął zarzuty

zawarte w osobistej apelacji oskarżonego T. S. (k. 1116). Podniesione tam zarzuty

zarówno dotyczące poprawności dokonanej oceny dowodów i ustaleń faktycznych

(np. wątpliwości dotyczące uznania za wiarygodne zeznań świadka G. S.), nie

zostały w ogóle rozważone w uzasadnieniu wyroku Sądu odwoławczego.

Standard rzetelnej kontroli odwoławczej naruszono także jeśli chodzi o

apelację obrońcy skazanych. Zawarte tam zarzuty dotyczące oceny dowodów

zostały omówione w większości dość ogólnikowo, a niektóre szczegółowe zarzuty

(np. kwestia pozostawania pokrzywdzonego w czasie czynu w stanie odurzenia,

zarówno alkoholem, jak i środkami psychotropowymi) zostały pominięte

4

milczeniem. Mimo wyraźnego zarzutu zawartego w apelacji obrońcy nie rozważono

też w uzasadnieniu wyroku Sądu odwoławczego kwestii poprawności wymiaru kary

orzeczonej wobec skazanego T. S. Lektura uzasadnienia wyroku Sądu

Okręgowego wskazuje na to, że uzasadnienie to sporządzone zostało wyłącznie w

odniesieniu do oskarżonego J. G., mimo tego, że wniosek o uzasadnienie wyroku

złożony został przez obrońcę obu oskarżonych w imieniu zarówno J. G., jak i T. S.

(k.1176 akt).

Powyższe mankamenty uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego

niewątpliwie stanowią naruszenie art. 433 § 2 k.p.k., który wymaga, aby Sąd

odwoławczy rozważył wszystkie podniesione w apelacji zarzuty, oraz art. 457 § 3

k.p.k., zgodnie z którym w uzasadnieniu wyroku Sąd odwoławczy winien wskazać

powody, dla których uznał zarzuty i wnioski apelacji za zasadne bądź niezasadne.

Uchybienia te mają w ocenie Sądu Najwyższego charakter uchybień rażących i

niewątpliwie miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie zapadłe w wyroku Sądu

Okręgowego. Z tych powodów konieczne stało się uchylenie zaskarżonego wyroku

i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania w

postępowaniu odwoławczym.

W ponownym rozpoznaniu Sąd odwoławczy rozważy wnikliwie wszystkie

zarzuty zawarte zarówno w apelacji obrońcy, jak i w apelacji osobistej skazanego T.

S., a w uzasadnieniu zapadłego wyroku szczegółowo i wyczerpująco przedstawi

powody, dla których te zarzuty uznał za zasadne, bądź niezasadne, stosownie do

dyspozycji art. 433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.