III KK 85/15

Sygn. akt III KK 85/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 15 kwietnia 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Andrzej Stępka (przewodniczący)

SSN Krzysztof Cesarz

SSN Roman Sądej (sprawozdawca)

Protokolant Łukasz Biernacki

w sprawie Ł. C.,

skazanego z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.,

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

w dniu 15 kwietnia 2015 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego, na korzyść skazanego,

od wyroku Sądu Rejonowego w W.

z dnia 26 stycznia 2010r.,

uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze i

sprawę w tym zakresie przekazuje do ponownego rozpoznania

Sądowi Rejonowemu w W.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2010r. Sąd Rejonowy w W. uznał Ł. C. za

winnego popełnienia w dniu 8 września 2008r. kradzieży z włamaniem w

warunkach powrotu do przestępstwa, tj. występku z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64

§ 1 k.k. i za ten czyn skazał go za karę „1 (jednego) roku i 8 (sześciu)” miesięcy

pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 90 stawek dziennych po 10

zł każda; wykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby

2

wynoszący 5 lat; oddał oskarżonego pod dozór kuratora sądowego i nałożył na

niego obowiązki wykonywania pracy zarobkowej oraz naprawienia w części szkody

wyrządzonej przypisanym czynem; nadto rozstrzygnięto w przedmiocie kosztów

sądowych.

Powyższe orzeczenie nie zostało zaskarżone przez żadną ze stron,

uprawomocniło się w dniu 3 lutego 2010r.; pisemne uzasadnienie nie zostało

sporządzone.

Wyrok, w części dotyczącej orzeczenia o karze, został zaskarżony kasacją

przez Prokuratora Generalnego, wniesioną na korzyść Ł. C.

Autor nadzwyczajnego środka zaskarżenia zarzucił orzeczeniu rażące

naruszenie art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k., polegające na wymierzeniu kary pozbawienia

wolności w sposób uniemożliwiający jego wykonanie, co stanowi bezwzględną

przyczynę odwoławczą, określoną w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. W konkluzji wniósł o

uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do

ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście zasadna.

Podzielić należy stanowisko Prokuratora Generalnego, że wyrok w

zaskarżonej części zapadł z rażącym naruszeniem prawa wskazanym w zarzucie

kasacji.

Jak wynika z treści zaskarżonego wyroku, Sąd Rejonowy w W. wymierzył

skazanemu Ł. C. za popełnienie przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1

k.k. karę roku i „8” miesięcy pozbawienia wolności, przy czym słownie wyrażając

liczbę miesięcy w nawiasie wpisał „sześciu”.

Zapis powyższy wykazuje, że zaskarżone orzeczenie zostało zredagowane

sprzecznie z wymaganiem art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k., gdyż nie pozwala w sposób

jasny i zrozumiały odczytać „rozstrzygnięcia co do kary” – w odniesieniu do

wysokości orzeczonej kary pozbawienia wolności. Zasadnie podniósł skarżący, że

tak zredagowane orzeczenie o karze pozbawienia wolności nie pozwala stwierdzić,

w jakim wymiarze rzeczywiście ją orzeczono. Wewnętrzna sprzeczność wyroku,

polegająca na odmiennym określeniu cyfrą („8”) niż słownie („sześciu”) ilości

miesięcy pozbawienia wolności, uniemożliwia jego wykonanie (rzecz jasna, w

3

przypadku konieczności zarządzenia wykonania tej kary), tym samym powodując

uchybienie stanowiące tzw. bezwzględną podstawę odwoławczą, przewidzianą w

art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k.

Trafnie też Prokurator Generalny wskazał, że uchybienie to, jako dotyczące

merytorycznej treści wyroku, nie było możliwe do usunięcia w trybie art. 13 § 1

k.k.w., ani skorygowania w trybie art. 105 § 1 k.p.k. (por. np. wyrok SN z 21

października 2008 r., IV KK 316/08).

Stwierdzenie wystąpienia bezwzględniej podstawy odwoławczej skutkować

musiało uchyleniem zaskarżonego wyroku w tej części, w której uchybienie

wystąpiło, a więc w części dotyczącej orzeczenia o karze (art. 442 § 1 zd. drugie

k.p.k.). Wprawdzie obecnie upłynął już pięcioletni okres próby określony

zaskarżonym wyrokiem, ale skazanie to zatarciu nie uległo, z uwagi choćby na

treść art. 76 § 1 k.k. Niemniej, ponownie orzekając o karze, Sąd Rejonowy musi

uwzględnić to, że kasacja wniesiona została na korzyść Ł.C., a nadto implikacje

wynikające z przepisu art. 538 § 3 k.p.k.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak w części

dyspozytywnej wyroku.