SNO 14/15

Sygn. akt SNO 14/15

UCHWAŁA

Dnia 14 kwietnia 2015 r.

Sąd Najwyższy - Sąd Dyscyplinarny w składzie:

SSN Jerzy Grubba (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Kazimierz Zawada

SSN Mirosław Bączyk

Protokolant Katarzyna Wojnicka

w sprawie A.C.

sędziego Sądu Rejonowego w […]

po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 14 kwietnia 2015 r.,

zażalenia, wniesionego przez obrońcę

na uchwałę Sądu Apelacyjnego - Sądu Dyscyplinarnego w […]

z dnia 5 listopada 2014 r.,

w przedmiocie zezwolenia na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej.

uchyla zaskarżoną uchwałę i sprawę przekazuje Sądowi

Apelacyjnemu - Sądowi Dyscyplinarnemu do ponownego

rozpoznania.

UZASADNIENIE

W dniu 9 października 2014r. do Sądu Apelacyjnego w […] jako Sądu

Dyscyplinarnego wpłynął wniosek Prokuratora Rejonowego w […] o zezwolenie do

pociągnięcia sędziego Sądu Rejonowego A. C. do odpowiedzialności karnej za

następujące czyny:

I – w dniu 14.02.2014 r. w […], jako funkcjonariusz publiczny - sędzia Sądu

Rejonowego w […], a zarazem na podstawie art. 418§1 k.p.k. osoba uprawniona do

2

wystawienia dokumentu - wyroku z dnia 10.02.2014 r. w sprawie IX K …/13,

przeciwko A. L. oskarżonemu o czyn z art. 178a §2 kk. przekraczając swoje

uprawnienia poświadczyła w nim nieprawdę, co do okoliczności mających

znaczenie prawne, a mianowicie, że został on wydany, podpisany i ogłoszony

10.02.2014 r., w sytuacji gdy zdarzenia takie nie miały miejsca, czym działała na

szkodę interesu prywatnego A. L. oraz interesu publicznego rozumianego jako

zaufanie do organów wymiaru sprawiedliwości i powagi sądu,

tj. czynu z art. 271§1 kk w zb. z art. 231§1 kk w zw. z. art. 11§2 kk;

II – w dniu 26.02.2014 r. w […], działając wspólnie i w porozumieniu z inną

ustaloną osobą, jako funkcjonariusz publiczny sędzia Sądu Rejonowego w […], a

zarazem na podstawie art. 149§1 k.p.k. osoba uprawniona do wystawienia

dokumentu - protokołu rozprawy z dnia 10.02.2014 r. w sprawie IX K …/13,

przeciwko A. L. oskarżonemu o czyn z art. 178a §2 k.k., przekraczając swoje

uprawnienia poświadczyła w nim nieprawdę, co do okoliczności mających

znaczenie prawne, a mianowicie, że: „obwiniony A. L. został prawidłowo

zawiadomiony o terminie rozprawy, sąd postanowił przeprowadzić rozprawę

zaocznie, przewodniczący otworzył przewód sądowy, protokolant odczytał wniosek

o ukaranie, sąd postanowił rozpoznać sprawę według przepisów kodeksu

postępowania w sprawach o wykroczenie, sąd postanowił, a przewodnicząca

odczytała wyjaśnienia A. L. i zeznania świadka P. B., sąd postanowił uprzedzić

obecne strony, że czyn może zostać zakwalifikowany z art. 87§1a k.w. oraz ujawnić

dowody dołączone do wniosku o ukaranie, oskarżyciel publiczny oświadczył, że nie

żąda uzupełnienia przewodu sądowego, przewodnicząca ogłosiła zamknięcie

przewodu sądowego, a następnie po sporządzeniu wyroku ogłosiła go publicznie i

podała ustnie najważniejsze powody wyroku, a także, że rozprawę zakończono o

godz. 14:10" w sytuacji, gdy zdarzenia takie nie miały miejsca, czym działała na

szkodę interesu prywatnego A. L. oraz interesu publicznego rozumianego jako

zaufanie do organów wymiaru sprawiedliwości i powaga sądu,

tj. czynu z art. 271§1 kk w zb. z art. 231§1 kk w zw. z art. 11§2 kk;

III - w dniu 23.06.2014 r. w […], działając w krótkich odstępach czasu w

wykonaniu z góry powziętego zamiaru, jako funkcjonariusz publiczny - sędzia Sądu

Rejonowego w […], a zarazem na podstawie art. 149 § 1 kpk osoba uprawniona do

3

wystawienia dokumentu - protokołu rozprawy z dnia 13.06.2014 r. w sprawie IX K

…/13, przeciwko J. K. oskarżonemu o czyn z art. 207§1 k.k., protokołu rozprawy z

dnia 23.06.2014 r. w sprawie IXK …/14, przeciwko M. B. oskarżonemu o czyn z art.

27c ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18.04.1985 r. o rybactwie śródlądowym, protokołu

rozprawy z dnia 23.06.2014 r. w sprawie IX K …/13, przeciwko R. H. oskarżonemu

o czyn z art. 178a §1 kk oraz protokołu rozprawy z dnia 23.06.2014 r. w sprawie IX

K …/13, przeciwko A. K. oskarżonemu o czyn z art. 178a §1 k.k., przekraczając

swoje uprawnienia poświadczyła w nich nieprawdę, co do okoliczności mających

znaczenie prawne, a mianowicie:

- w protokole rozprawy z dnia 13.06.2014 r. w sprawie IX K …/13 zapisała, iż

„Sąd postanowił na podstawie art. 404 § 2 k.p.k. prowadzić rozprawę odroczoną w

dalszym ciągu, postanowienie powyższe ogłoszono, sąd postanowił oddalić

wniosek dowodowy prokuratora o dopuszczenie dowodu z opinii oraz postanowił

uznać za ujawnione bez odczytywania w całości dowody na kartach: 4, 11 – 11v,

16, 18-20v, 21-22v, 23-31v, 32-40, 41-43, 44-46, 47-47v, 48-54, 54v-55v, 70-73,

98, 100- 101v, 103-105, 108-109, 132-133, 137-143v, 160-161v, 175, 193-200,

200a, 200b, 200c, 201-228, 247a-247d, 248-249v, 261, 507-509, 581-583, 592,

593- 593v, 594-596, 630-631, 793-794v, 818-819",

- w protokole rozprawy z dnia 23.06.2014 r. w sprawie IX K …/14 zapisała, iż

„na pytanie przewodniczącej strony nie domagały się odczytywania dowodów

zgromadzonych w sprawie oraz Sąd postanowił uznać za ujawnione bez

odczytywania w całości dowody na kartach: 1-9, 13, 21, 28, 29, 30-30v, 31, 33, 49,

85",

- w protokole rozprawy z dnia 23.06.2014 r. w sprawie IX K …/13 zapisała, iż

„na pytanie przewodniczącej strony nie domagały się odczytywania dowodów

zgromadzonych w sprawie oraz Sąd postanowił uznać za ujawnione bez

odczytywania w całości dowody na kartach: 1- 8v, 10-11, 18, 20-22v, 28, 43",

- w protokole z rozprawy z dnia 23.06.2014 r. w sprawie IX K 1076/13, iż „na

pytanie przewodniczącej strony nie domagały się odczytywania dowodów

zgromadzonych w sprawie oraz Sąd postanowił uznać za ujawnione bez

odczytywania w całości dowody na kartach: l-3v, 7-9v, 13-16" w sytuacji, gdy

zdarzenia takie nie miały miejsca, a nadto, chcąc aby protokolanci sądowi A. M. i A.

4

K. poświadczyli w ten sam sposób nieprawdę nakłaniała ich do tego, czym działała

na szkodę interesu prywatnego J. K., M. B., R. H. i A. K. oraz interesu publicznego

rozumianego jako zaufanie do organów wymiaru sprawiedliwości i powaga sądu,

tj. czynu z art. 271§1 k.k. w zb. z art. 231§1 k.k. w zb. z art. 18§2 k.k. w zw. z art.

271§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

Po rozpoznaniu wniosku Sąd Apelacyjny– Sąd Dyscyplinarny uchwałą z dnia

5 listopada 2014r. w sprawie […]:

1/ zezwolił Prokuratorowi Rejonowemu w […] na pociągnięcie do

odpowiedzialności karnej sędziego Sądu Rejonowego w […] A. C. za wyżej opisane

czyny zabronione,

2/ zawiesił sędziego A. C. w czynnościach służbowych i obniżył jej

wynagrodzenie na czas trwania tego zawieszenia o 25%.

Odwołanie od tej uchwały złożyła sędzia A. C. podnosząc w nim zarzuty:

1. obrazy prawa karnego procesowego mającą istotny wpływ na treść

wydanego orzeczenia, tj. art. 4, 5§2, 7, 92, 424§1 k.p.k.:

- poprzez nierozważenie wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie,

poczynienie ustaleń na podstawie fragmentów materiału dowodowego wyłącznie

niekorzystnych dla obwinionej bez przeprowadzenia wszechstronnej oceny

dowodów, a w szczególności całkowite pominiecie kwestii konfliktu istniejącego

pomiędzy pracownikiem administracyjnym - protokolantem A. M., a sędzią, której

wniosek dotyczy, złożenia przez A. M. wniosku do Dyrektora Sądu Rejonowego w

[…] w przedmiocie rzekomego mobbingowania jego osoby przez sędziego A. C.

oraz prowadzenia przeciwko A. M. postępowania karnego, co skutkowało brakiem

ukształtowania stanowiska Sądu na podstawie wszystkich zgromadzonych

dowodów z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i

doświadczenia życiowego, a także niewskazanie które z faktów zostały uznane za

udowodnione i dlaczego nie uznano dowodów przeciwnych, lakonicznym, ogólnym i

jednostronnym uzasadnieniu uchwały, czego konsekwencją było podjęcie

rozstrzygnięcia niezgodnego z powołanymi przepisami i doprowadziło do uznania,

że w wysokim stopniu uprawdopodobniono, że sędzia Sądu Rejonowego A. C.

dopuściła się popełnienia zarzucanych jej czynów;

5

- poprzez obdarzenie bezkrytyczną wiarą zeznań świadków, a w

szczególności świadka A. M. pozostającego w konflikcie z sędzią A. C. przy

jednoczesnej odmowie dania wiary jej oświadczeniom złożonym na posiedzeniu, w

których to w sposób niezwykle obszerny, szczegółowy i logiczny ustosunkowała się

do stawianych jej zarzutów oraz obciążających ją zeznań świadków, co skutkowało

bezpodstawnym przyjęciem, że wyjaśnienia sędziego Sadu Rejonowego A. C., jak

również dowody przedstawione prze obwinioną w żaden sposób nie niweczą

dostatecznego uzasadnienia popełnienia przez nią zarzucanych jej czynów;

- poprzez dokonanie przez Sąd Dyscyplinarny powierzchownej oraz mało

wnikliwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, wyrażającej się w

nie wzięciu pod uwagę nadmiernego obciążenia pracą sędziego Sądu Rejonowego

A. C., zgłaszanego przez obwinioną przełożonemu, wynikającego z jednoczesnej

pracy praktycznie w dwóch Wydziałach Karnych Sądu Rejonowego w […] oraz

przydziału spraw przewyższającego możliwości fizyczne tej sędzi, które to

obciążenie miało wpływ na jakość sporządzanych przez nią protokołów,

przejawiającą się w pojawiających się w nich oczywistych omyłkach pisarskich lub

drobnych nieścisłościach, które to z urzędu lub na wniosek uprawnionego podmiotu

były przez obwinioną prostowane;

2. treść błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia,

mający wpływ na uchwały – polegający na niesłusznym uznaniu, że sędzia Sądu

Rejonowego A. C. jako osoba uprawniona do wystawienia dokumentu przekroczyła

swoje uprawnienia poświadczając w nim nieprawdę, co do okoliczności mających

znaczenie prawne, wskazanych w punkcie 1, II, III skarżonej uchwały, podczas gdy

prawidłowa analiza okoliczności sprawy w sposób jednoznaczny wskazuje, że

zmiany nanoszone przez nią w przedmiotowych dokumentach dotyczyły

oczywistych omyłek pisarskich, drobnych nieścisłości oraz miały charakter

„wykańczania" protokołu i w żaden sposób nie naruszały one istoty tych

dokumentów.

Mając powyższe na uwadze powyższe sędzia A. C. wniosła o uchylenie

zaskarżonej uchwały i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

6

Odwołanie sędziego A. C. zasługuje na częściowe uwzględnienie. Choć nie

wszystkie podniesione w nim argumenty są w pełni przekonujące, to jednak

zasygnalizowane w środku odwoławczym uchybienia są na tyle ważkie, że

zaskarżona uchwała w następstwie przeprowadzenia postępowania odwoławczego

nie mogła zostać utrzymana w mocy.

Zaskarżona uchwała budzi zasadnicze wątpliwości zarówno w sferze

dowodowej, co ma bezpośredni wpływ na ocenę prawidłowości dokonania ustaleń

faktycznych w sprawie, jak i ściśle prawnej – poprzez ocenę poprawności

dokonania opisu zarzuconych czynów, jak i zwłaszcza ich kwalifikacji prawnej.

Ustalając okoliczności związane z wydaniem wyroku w sprawie IX K …/13,

prowadzonej przeciwko A. L., Sąd Apelacyjny oparł się przede wszystkim na

zeznaniach A. M. Zeznania tego świadka, decydujące dla dokonania w tym

zakresie ustaleń faktycznych, nie zostały w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały

szerzej omówione. Nie można jednak nie dostrzegać tego, że świadek ten jest

osobą podejrzaną o popełnienie tożsamego czynu, a więc mającą swój „interes

procesowy”, w przedstawianiu zdarzeń w korzystnym dla siebie świetle. Jak

wskazuje w swym odwołaniu sędzia A. C., co znajduje potwierdzenie w aktach

sprawy, podjął on również działania bezpośrednio wskazujące na istnienie

poważnego konfliktu pomiędzy nim, a wymienioną sędzią – zawiadomienie o

stosowaniu wobec niego mobbingu. Bezsprzecznie pełną wiarygodność zeznań

tego świadka podważają zeznania prokuratora A. M., który wskazuje, że

kilkakrotnie próbował ustalić treść rozstrzygnięcia kończącego rozprawę w dniu 10

lutego 2014 r. Każdorazowo uzyskując informację od protokolanta, że nie ma

jeszcze decyzji w tej sprawie, by ostatecznie dowiedzieć się, że rozprawa została

odroczona do dnia 21 marca 2014 r. Tymczasem, jak wynika z opinii biegłego z

zakresu informatyki (k. 234 – 236) w dniu 14 lutego 2014 r. wyrok w sprawie IX K

…/13 przeciwko A. L. został wprowadzony do systemu informatycznego Sądu

Rejonowego w […]. Taką też datę zdarzenia przyjęto w zarzutach I i II we wniosku

Prokuratora Rejonowego w […]. Nie było zatem przeszkód, aby A. M. poinformował

o treści tego wyroku prokuratora A. M. w terminie, który umożliwiałby ewentualne

jego zaskarżenie.

7

Wyjaśnienie powyższej kwestii ma niewątpliwie znaczenie dla ustalenia

wiarygodności zeznań świadka A. M.

Sąd Apelacyjny równie bezkrytycznie przyjął za wiarygodne zeznania

pozostałych świadków będących pracownikami sekretariatu IX Wydziału Karnego.

Dotyczy to w szczególności protokolantek A. K. i K. S. Aktywność w niniejszej

sprawie obu tych sekretarek datuje się na dni 23 – 27 czerwca 2014 r. W tych

dniach odmawiały one podpisywania protokołów z rozpraw prowadzonych pod

przewodnictwem sędziego A. C. i sporządziły notatki informujące o tym

przełożonych. Trudno nie dostrzec koincydencji pomiędzy tymi zdarzeniami, a

faktem wydania w dniu 17 czerwca postanowienia o przedstawieniu zarzutów A. M.

o czyn z art. 271§1 k.k. popełniony przy protokołowaniu w sprawie IX K …/13

(postanowienie ogłoszono podejrzanemu w dniu 2 lipca 2014r.). Wyjaśnienia

wymaga zatem, czy zdarzenia z dnia 23 czerwca 2014r. miały charakter

odosobniony, czy wymienione protokolantki już wcześniej zgłaszały zastrzeżenia,

co do treści protokołów przygotowywanych w sprawach sędziego A. C. i konkretnie,

jaka istniała praktyka u tego sędziego w zakresie ujawniania dowodów

zawnioskowanych do odczytywania w trybie art. 394 k.p.k., a w szczególności, czy

rozprawy prowadzone w dniu 23 czerwca 2014r. pod tym względem odbiegały od

przyjętej w tym Sądzie i przez tego sędziego praktyki. Powyższe pozwoli na

ustalenie, jaki był cel zachowań opisanych w pkt III wniosku i czy rzeczywiście

miały one na celu poświadczenie nieprawdy.

Nie ulega wszak wątpliwości, że sprostowania wszystkich protokołów

wymienionych w punkcie III wniosku Prokuratora Rejonowego dotyczą zdarzeń o

stosunkowo błahym znaczeniu procesowym. Mając na uwadze charakter

rozpoznawanych spraw i przyznawanie się oskarżonych do winy i popełnienia

zarzuconych im czynów, jak wydaje się, nawet brak ujawnienia dowodów z akt

sprawy, nie doprowadziłby do zmiany zapadłych orzeczeń. Rozważenia zatem

wymaga kwestia, czy dokonując określonych zapisów w protokole – nie

odpowiadających dosłownemu przebiegowi rozprawy – rzeczywiście dopuszczono

się przestępstwa fałszu intelektualnego i czy celem umyślnego działania sprawcy

było poświadczenie nieprawdy co do przebiegu rozprawy w zakresie

przedstawienia okoliczności mających znaczenie prawne. Nie można wszak

8

zapominać, że przestępstwo fałszu intelektualnego z art. 271 k.k. musi być

ukierunkowanie na poświadczenie nieprawdy co do "okoliczności mającej

znaczenie prawne", a więc ustalenia wymaga to, czy w okolicznościach danej

sprawy wykreślenie lub dopisanie fragmentu protokołu rozprawy mogło mieć

istotniejszego znaczenia prawne. Powyższa ocena rzutuje zarówno na

prawidłowość kwalifikacji prawnej czynu, za popełnienie którego sędzia miałby być

pociągnięty do odpowiedzialności karnej, na ustalenie jego szkodliwości społecznej,

jaki i tego, czy zachowaniem swym sędzia wyczerpał znamiona przestępstwa, czy

raczej deliktu dyscyplinarnego.

Przedstawione wyżej rozważania stanowią już przejście do omówienia

kwestii prawidłowości przyjętych w niniejszej sprawie przez prokuratora konstrukcji

prawnych zaproponowanych we wniosku. Sąd Apelacyjny konstrukcje te

zaakceptował całkowicie bezkrytycznie, w istocie, nie poświęcając im większej

uwagi w uzasadnieniu swojej uchwały.

Pozostając przy omawianiu zarzutu przedstawionego w punkcie III wniosku,

niezależnie od przedstawionej wyżej potrzeby głębszego rozważenia, jaki był

rzeczywisty zamiar działania sprawcy w zakresie umieszczania poszczególnych

zapisów w przedmiotowych protokołach rozpraw, zastanowienia wymagałoby

również to, kto może być ewentualnym sprawcą tak opisanego czynu. Zgodnie

bowiem z dyspozycją art. 144 §1 k.p.k. protokół rozprawy spisuje aplikant lub

pracownik sekretariatu. Sąd Apelacyjny w tym zakresie odwołał się do treści art.

149§1 k.p.k., przepis ten jednak określa kto podpisuje protokół rozprawy, a nie to,

kto go sporządza. Rozstrzygnięcia zatem wymaga kwestia, czy również inne osoby,

poza wymienionymi wyżej, mogą mieć uprawnienia w tym zakresie i dopuścić się

czynu polegającego na „poświadczeniu w protokole rozprawy nieprawdy”?

Pamiętać bowiem należy, że poświadczenie nieprawdy zachowuje swój charakter

wyłącznie, jeśli stanowi czynność podjętą w zakresie uprawnień przysługujących

funkcjonariuszowi publicznemu lub innej osoby uprawnionej do wystawienia

dokumentu. W tej sytuacji, szczególnego rozważenia wymaga to, czy tak opisanego

przestępstwa może dopuścić się sędzia przewodniczący rozprawie sądowej, a

jeżeli tak, to w jakiej formie zjawiskowej. Wniosek prokuratora co prawda zawiera w

9

kwalifikacji czynu opisanego w pkt III wskazanie art. 18§2 k.k., jednak Sąd

Apelacyjny kwestii tej już w najmniejszym choćby stopniu uwagi nie poświęcił.

W niniejszej sprawie nie ulega też wątpliwości, że protokolanci

sporządzający protokoły wymienione w pkt III wniosku, najpierw odmawiali

wykonania tej czynności, następnie podpisania tych protokołów, a w końcu zostały

one sprostowane. I w tym zakresie rozważenia wymagałaby kwestia jaką formę

stadialną przestępstwa przybrało to zdarzenie, a konkretnie, czy można już

przypisać dokonanie tego czynu, czy dopiero usiłowanie jego dokonania?

Uzasadnienie uchwały nie poświęca też jakichkolwiek rozważań temu,

dlaczego Sąd Apelacyjny zaakceptował kwalifikację prawną omawianych zachowań

jako czynu ciągłego z art. 12 k.k., a w szczególności dlaczego przyjął, że

dopuszczając się ich sędzia A. C. działała ze z góry powziętym zamiarem.

Jako zaś najistotniejsze zastrzeżenie i to odnoszące się do kwalifikacji

wszystkich czynów opisanych we wniosku o zezwolenie na pociągnięcie do

odpowiedzialności karnej sędziego A. C. wskazać wypada, że zastrzeżenia może

budzić też poprawność kwalifikacji prawnej czynu z art. 271§1 k.k. w zb. z art. 231

k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. Zdecydowanie głębszego niż uczynił to w uzasadnieniu

swej uchwały Sąd Apelacyjny rozważenia wymaga kwestia wzajemnego stosunku

obu wymienionych przepisów części szczególnej Kodeksu Karnego. W ocenie

Włodzimierza Wróbla – autora komentarza do art. 271 k.k. (teza 31 – (w:) A. Zoll

Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Komentarz do art. 177 – 277 Kodeksu

karnego. Kraków 2006) – „Należy przyjąć, iż art. 271§1 ma charakter lex specialis

w stosunku do art. 231§1, nie zachodzi więc potrzeba stosowania kumulatywnej

kwalifikacji”. Tożsamy pogląd prezentują też w swoich komentarzach M. Mozgawa i

T. Razowski. Stanowisko Sądu i w tej zatem kwestii wymagałoby choćby

przedstawienia.

W oczywisty sposób powyższe uwagi odnoszą się również do dwóch

pierwszych czynów opisanych we wniosku prokuratora.

Niezależnie zaś od tego, w odniesieniu do czynów I i II rozważenia wymaga

to, czy tak, jak zostały one opisane we wniosku stanowią one jedno, czy dwa

przestępstwa. Wszak poświadczenie nieprawdy, co do okoliczności, że wyrok w

sprawie IX K …/13 został „ogłoszony 10.02.2014 r.” dokonać może się tylko

10

poprzez zamieszczenie stosownego zapisu w protokole rozprawy lub protokole

ogłoszenia wyroku, nie zaś w treści samego wyroku.

Również i w odniesieniu do tych czynów przedstawienia wymagałoby

stanowisko, czy przekraczają one granice deliktu dyscyplinarnego (postępowanie

dyscyplinarne o nie wszak toczy się równolegle) wyczerpując znamiona

przestępstwa.

W ocenie Sądu Najwyższego, każda z omówionych wyżej okoliczności ma

istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii zezwolenia na pociągnięcie sędziego

A. C. do odpowiedzialności karnej oraz ewentualnego zakresu tego zezwolenia. W

tej sytuacji zaskarżoną uchwałę należało uchylić, a wniosek Prokuratora

Rejonowego przekazać do ponownego rozpoznania.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Apelacyjny działający jako Sąd

Dyscyplinarny winien bezpośrednio przesłuchać świadków A. M., A.K. i K. S. i w

oparciu o tak uzyskany materiał dowodowy zweryfikować prawidłowość żądania

zawartego we wniosku prokuratora. Znacznie wnikliwszego rozważenia, od tego

Sądu, będą wymagały też omówione wyżej zagadnienia związane z prawidłowością

przyjętych przez prokuraturę w przedmiotowym wniosku opisów zarzucanych

zachowań i ich kwalifikacji prawnych.

Kierując się przedstawionymi względami Sąd Najwyższy orzekł jak na

wstępie.