II CSK 788/14

Sygn. akt II CSK 788/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 kwietnia 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)

SSN Anna Owczarek (sprawozdawca)

SSN Karol Weitz

w sprawie z powództwa M. Spółki Akcyjnej w Ł.

przeciwko Wojewódzkiemu Szpitalowi Specjalistycznemu

w S.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 kwietnia 2015 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 12 czerwca 2014 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu

Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

2

„M.” Spółka Akcyjna w Ł. wniosła o zasądzenie od Wojewódzkiego Szpitala

Specjalistycznego w S. kwoty 102.174,88 zł z ustawowymi odsetkami z tytułu

spłacenia, na podstawie poręczenia, wierzycielek G. Spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością w W., L. Spółki Akcyjnej w S., A. Spółki Akcyjnej w K. i D.

Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. w następstwie niespełnienia przez

pozwanego świadczeń wynikających z zawartych z nimi umów.

Wyrokiem z dnia 30 października 2013 r. Sąd Okręgowy w Ł. uwzględnił

powództwo w całości, a wyrokiem z dnia 12 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny oddalił

apelację pozwanego.

Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia w zasadzie była zgodna. Ustalono, że

pozwany Wojewódzki Szpital Specjalistyczny w S. (dalej jako: Szpital) zawarł z G.

Spółką z o.o. w W., L. Spółką Akcyjną SA w S., A. Spółką Akcyjną w K. oraz D.

Spółką z o.o. w B. (dalej jako: dostawcy) umowy dostawy leków i sprzętu

medycznego. Powódka zawarła z nimi umowy zatytułowane „O współpracy

w zakresie obsługi wierzytelności i udzielania poręczeń”, w których postanowiono

m.in., że powódka poręcza do oznaczonego limitu zobowiązania z tytułu dostaw,

w tym dokonywanych na rzecz pozwanego Szpitala. W wypadku nie dokonania

zapłaty przez pozwanego dostawcy mieli powiadomić powódkę i wezwać ją do

zapłaty poręczonego zobowiązania w terminie 14 dni od otrzymania

zawiadomienia, a w zakresie spłaconego zobowiązania miała ona zostać

wierzycielką pozwanego. Umowy zostały wykonane przez dostawców. Niespłacone

przez pozwanego należności główne wynoszą 93.864,21 zł, a odsetki za

opóźnienie 8.310,67 zł. Za nie udowodnione uznano twierdzenie pozwanego, że

umowa poręczenia była umową pozorną i krył się pod nią przelew wierzytelności,

gdyż nie wnosił on o przeprowadzenie dowodów, innych jak z dokumentów, na

okoliczność że zgodny zamiar stron i cel umów zawartych przez powódkę

z dostawcami odbiegał od literalnego brzmienia, w szczególności dotyczył zmiany

wierzyciela. Odmienne ustalenie Sądu drugiej instancji obejmowało jedynie

okoliczności, że w dacie zawierania umów poręczenia zobowiązania dostawców

wobec Szpitala jeszcze nie istniały, gdyż faktury opiewające na należności objęte

poręczeniem zostały wystawione przez dostawców później. Tożsama była

3

w zasadzie także podstawa prawna rozstrzygnięcia. Sąd stwierdził, że

zobowiązania pozwanego wobec dostawców powstały częściowo w okresie

obowiązywania art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki

zdrowotnej w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 22 października 2010 r. o zmianie

ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej, która weszła

w życie w dniu 22 grudnia 2010 r., a częściowo w okresie obowiązywania art. 54

ust. 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej. Przepisy te

powinny być interpretowane ściśle, gdyż stanowią wyłom od zasady swobody

umówi swobody działalności gospodarczej. Sąd wskazał, że umowy przelewu

i poręczenia są różnymi instytucjami prawa cywilnego, stąd nie można przyjąć, że

spłata cudzego długu w wykonaniu umowy poręczenia stanowi obejście zakazu

cesji. Celem poręczenia nie jest zmiana wierzyciela i powinność świadczenia,

a zabezpieczenie wierzytelności i wzmocnienie szansy pierwotnego wierzyciela na

zaspokojenie. Zmiana wierzyciela jest wprawdzie skutkiem poręczenia, ale

z założenia przyszłym, niepewnym i niezależnym od woli bądź zamiaru

poręczyciela lub dłużnika, zatem nie może być ono utożsamiane z przelewem

wierzytelności. Spełnienie świadczenia zwalnia dłużnika głównego z obowiązku

świadczenia wobec wierzyciela, stąd poręczyciel wstępuje w prawa zaspokojonego

wierzyciela i uzyskuje roszczenie do dłużnika głównego oparte na art. 518 § 1 k.p.c.

Wprowadzony w umowach dostawy (za wyjątkiem Spółki D.) zakaz dokonywania

poręczeń i przelewów bez zgody szpitala uznał Sąd za potencjalnie odpowiadający

normie zawartej w art. 63 § 1 k.c., zgodnie z którą, jeżeli do dokonania czynności

prawnej potrzebna jest zgoda osoby trzeciej, może ona ją wyrazić także przed lub

po złożeniu oświadczeń przez strony. Wskazał, że w orzecznictwie zgodnie

przyjmuje się, że powyższy przepis nie ma zastosowania, jeżeli wymóg zgody

został zastrzeżony bez szczególnego upoważnienia ustawowego. Naruszenie

zakazu może być wówczas co najwyżej oceniane w kategoriach niewykonania lub

nienależytego wykonania obowiązków przez dostawców. Za nieuzasadniony uznał

zarzut nieważności umów poręczenia oparty na twierdzeniu o sprzeczności z

zasadami współżycia społecznego (art. 58 § 2 k.c. i art. 3531

k.c.) wskazując, że

pozwany nie powoływał się na naruszenie swego uzasadnionego interesu, ponadto

nie dokonał zapłaty na rzecz innego podmiotu, dostawcy nie dochodzą od niego

4

należności w zakresie, w jakim uzyskali je od powódki, oraz nie ma dowodów, że

Szpital nie może zawierać z nimi nowych umów dostawy, koniecznych dla

prowadzenia działalności statutowej.

Pozwany Szpital zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną,

w której, opierając się na podstawie naruszenia prawa materialnego (art. 3983

§ 1

pkt 1 k.p.c.), zarzucił naruszenie art. 54 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r.

o działalności leczniczej oraz art. 53 ust. 6 i 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r.

o zakładach opieki zdrowotnej poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie; art. 83

§ 1 k.c. poprzez niezastosowanie; art. 58 § 1 k.c. poprzez niezastosowanie; art. 58

§ 2 k.c. w zw. z art. 3531

k.c. poprzez niezastosowanie.

Powódka wniosła o oddalenie skargi i zasądzenie zwrotu kosztów

postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył:

Wielowariantowa motywacja rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji,

częściowo wykluczająca się i sprzeczna wewnętrznie, bez wątpienia jest wynikiem

odniesienia się do poglądów judykatury, które przeszły znamienną ewolucję.

Początkowe poglądy dotyczące kwalifikowania czynności prawnej, która

wprawdzie wprost nie jest objęta zakazem prawnym, lecz zostaje przedsięwzięta

przez strony świadomie w celu osiągnięcia skutku zakazanego przez prawo jako

czynności podjętej w celu obejścia ustawy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia

25 lutego 2004 r., II CK 34/03, nie publ.), możliwości uznania samego zawarcia

umowy poręczenia z naruszeniem pactum de non cedendo, przy uwzględnieniu

całokształtu okoliczności sprawy, za działanie sprzeczne z zasadami współżycia

społecznego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2008 r., IV CSK

39/08, nie publ.), umów poręczenia, zawartych dla ukrycia umowy przelewu

wierzytelności przez wierzyciela zakładu opieki zdrowotnej z podmiotem

profesjonalnie zajmującym się obrotem wierzytelnościami i pozasądową

windykacją wierzytelności jako pozorne (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia

20 kwietnia 2012 r., III CZP 10/12, 0SNC 2012, nr 10, poz. 117) straciły

aktualność na skutek zgodnego obecnie stanowiska Sądu Najwyższego

zapoczątkowanego wyrokiem z dnia 6 czerwca 2014 r., I CSK 428/13, OSNC

2015, nr 4, poz. 53, podzielanego w nie publikowanych orzeczeniach z dnia

5

19 listopada 2014 r., II CSK 9/14, z dnia 9 stycznia 2015 r., V CSK 111/14, z dnia

6 lutego 2015 r., II CSK 319/14, z dnia 6 lutego 2015 r., II CSK 238/14. Dokonując

wykładni pojęcia "czynność prawna mająca na celu zmianę wierzyciela"

w rozumieniu art. 53 ust. 6 i 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki

zdrowotnej (Dz. U. 2007, Nr 14, poz. 89) w brzmieniu obowiązującym od dnia

22 grudnia 2010 r. oraz art. 54 ust. 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r.

o działalności leczniczej (tekst jedn. Dz. U. z 2013, poz. 217 ze zm.), przyjęto że

obejmuje ono nie tylko umowy bezpośrednio dotyczące zmiany wierzyciela, lecz

także takie, których skutkiem jest wskazana zmiana. W szczególności uznano, że

nie można zakładać, iż w powołanych przepisach doszło do wyczerpującego

określenia katalogu czynności prawnych, których musi dotyczyć zgoda organu

założycielskiego, a zamierzeniem ustawodawcy było wskazanie ogólnie na takie

czynności prawne z punktu widzenia ich celu jurydycznego, przewidywanego przez

strony czynności, niezależnie od ich dogmatyczno-prawnej konstrukcji oraz

typowej dla nich funkcji. Przyjęto, że przepis zmierza do eliminowania sytuacji,

w których w następstwie określonej czynności prawnej pojawi się nowy wierzyciel

zakładu opieki zdrowotnej, dochodzący należności wynikającej z pierwotnie

zawartej umowy, zatem za czynności wymagające zgody, a w jej braku, nieważne

należy uznać także cesje, w tym powiernicze, faktoring, gwarancję, subrogację

umowną lub indos wekslowy. Czynnością, wymagającą zgody organu

założycielskiego, jest również najczęściej występujące w obrocie prawnym

poręczenie za zobowiązania zakładu opieki zdrowotnej. Sąd Najwyższy, w składzie

rozpoznającym przedstawioną skargę kasacyjną, podziela to stanowisko.

Uzupełniająco wskazuje, że poręczenie ma charakter akcesoryjny wobec

zobowiązania podstawowego, a poręczyciel zobowiązuje się świadczyć w miejsce

dłużnika, stąd płacąc cudzy dług, za który odpowiada osobiście - co do zasady -

wstępuje w prawa zaspokojonego wierzyciela z mocy ustawy (cessio legis).

Zastosowaniu art. 518 § 1 pkt 1 k.p.c. nie stoi na przeszkodzie okoliczność, że dług

jest formalnie własny a materialnie cudzy. Skoro jednak obowiązuje ustawowy

zakaz obrotu, bez zgody organu tworzącego, w odniesieniu do wierzytelności

wynikających ze zobowiązań samodzielnych publicznych zakładów opieki

6

zdrowotnej to wyłącza on również subrogacyjne nabycie wierzytelności w oparciu

o wskazany przepis.

Za niewystarczające dla oceny w jakim zakresie nastąpiło naruszenie prawa

materialnego należy jednak uznać ogólnikowe stwierdzenie sądu drugiej instancji,

że zobowiązania pozwanego wobec dostawców powstały częściowo w okresie

obowiązywania art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki

zdrowotnej w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 22 października 2010 r. o zmianie

ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej, a częściowo

w okresie obowiązywania art. 54 ust. 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r.

o działalności leczniczej. Dokonując tego rozróżnienia niezbędnego dla ustalenia

daty powstania zobowiązania oraz relewantnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia

Sąd powinien ponadto uwzględnić treść art. 605 k.c., zgodnie z którym dostawca

musi być wytwórcą dostarczanych rzeczy, i rozważyć, czy umowy miały charakter

ramowy (wykonawczy) czy ciągły. W tym stanie rzeczy odnoszenie się do dalszych

zarzutów skargi jest zbędne i niecelowe.

Naruszenie powołanych przepisów uzasadnia podstawę kasacyjną określoną

art. 3983

§ 1 pkt 1 k.p.c. w stopniu skutkującym koniecznością uchylenia

zaskarżonego orzeczenia (art. 39815

§ 1 k.p.c.). O kosztach postępowania przed

Sądem Najwyższym orzeczono w oparciu o art. 108 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1

i art. 39821

k.p.c.