II KK 106/15

Sygn. akt II KK 106/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 kwietnia 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Włodzimierz Wróbel (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Andrzej Ryński

SSN Eugeniusz Wildowicz

Protokolant Marta Brylińska

w sprawie A. W.,

skazanego z art. 244 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k.,

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 23 kwietnia 2015 r.,

kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego

od wyroku Sądu Okręgowego w W.

z dnia 6 grudnia 2012 r.,

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P.

z dnia 3 lipca 2012 r.,

1) uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Okręgowemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu

odwoławczym;

2) obciąża Skarb Państwa kosztami sądowymi postępowania

kasacyjnego.

2

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia 3 lipca 2012 r. A. W. został uznany

winnym czynów z art. 244 k.k. polegających na tym, że:

I. w dniu 3 czerwca 2010 r., w miejscowości M., prowadził pojazd

mechaniczny w postaci motocykla marki Yamaha, czym nie zastosował się

do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 5 marca 2009 r.

zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku;

II. w dniu 16 lipca 2010 r. w Ł. prowadził pojazd mechaniczny w postaci

samochodu osobowego marki Peugeot 406, czym nie zastosował się do

orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 5 marca 2009 r.

zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku,

które to czyny sąd uznał za popełnione w ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k. i

wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności.

Wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia 6 grudnia 2012 r. wyrok Sądu I

instancji został utrzymany w mocy.

Od powyższego prawomocnego rozstrzygnięcia kasację w trybie art. 521

k.p.k. wniósł Prokurator Generalny, zarzucając przedmiotowemu orzeczeniu rażące

i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa karnego

procesowego, a mianowicie art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.,

polegające na przeprowadzeniu wadliwej kontroli odwoławczej wyroku Sądu

Rejonowego w P. z dnia 3 lipca 2012 r., oraz utrzymaniu go w mocy, pomimo, że

orzeczeniem tym A. W. został skazany za czyn (popełniony w dniu 16 lipca 2010

r.), za który został już prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Ł. z

dnia 11 września 2012 r., co stanowi bezwzględną przesłankę odwoławczą

określoną w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.

Podnosząc powyższy zarzut Prokurator Generalny wniósł o uchylenie

wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w

W. w postępowaniu odwoławczym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna w stopniu oczywistym.

Z uwagi na chronologię zapadających wobec skazanego wyroków, o której

szeroko pisze w kasacji Prokurator Generalny, dla niniejszego postępowania

najistotniejsze jest podkreślenie, że wyrokiem Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 11

3

września 2012 r., A. W. został uznany winnym czynu z art. 244 k.k., polegającego

na tym, że w dniu 16 lipca 2010 r. w Ł. prowadził samochód marki Peugeot 406,

czym nie zastosował się do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w W. zakazu

kierowania pojazdami mechanicznymi. Za ten czyn wymierzono mu karę 1 roku i 6

miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na

okres próby 5 lat. Wyrok ten nie został zaskarżony przez żadną ze stron i

uprawomocnił się w pierwszej instancji w dniu 19 września 2012 r.

Biorąc powyższy fakt pod uwagę wskazać należy, że w dacie orzekania w

sprawie przez Sąd Okręgowy w W. w sprawie pod sygn. akt X Ka …/12, a więc w

dniu 6 grudnia 2012 r., wyrok w sprawie pod sygn. akt II K …/12 był już

prawomocny.

By jednak ustalić, że zachodzi w sprawie przypadek określony w 439 § 1 pkt

8 k.p.k. należy porównać opisy czynu przypisanego prawomocnym wyrokiem Sądu

Rejonowego w Ł. z dnia 11 września 2012 r. oraz tego czynu, który był

przedmiotem oceny w postępowaniu przed Sądem Okręgowym w sprawie o sygn.

akt X Ka …/12. Porównanie to prowadzi do jednoznacznego wniosku, że A. W.

został dwukrotnie skazany za ten sam czyn polegający na prowadzeniu pojazdu

marki Peugeot 406 w dniu 16 lipca 2010 r. w Ł. (najpierw wyrokiem Sądu

Rejonowego w Ł. z dnia 11 września 2012 r., a następnie wyrokiem Sądu

Rejonowego w P. z dnia 3 lipca 2012 r.). Oznacza to, że w dacie rozpoznawania

sprawy przez Sąd odwoławczy istniała przesłanka do umorzenia postępowania w

zakresie tego czynu na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., czego Sąd ten nie

zauważył, utrzymując w mocy wyrok Sądu I instancji, bez dokonywania w nim

jakichkolwiek zmian.

Musiało to skutkować uchyleniem wyroku Sąd Okręgowego i przekazaniem

sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym, w

którym to postępowaniu, mając na względzie treść art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.,

konieczne będzie dokonanie stosownych modyfikacji wyroku Sądu I instancji,

mających na celu wyeliminowanie skazania za czyn, który został już wcześniej

prawomocnie osądzony wyrokiem Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 11 września 2012

r.

Wobec powyższego, należało orzec jak w sentencji.

4