V KK 395/14

Sygn. akt V KK 395/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 30 kwietnia 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Cesarz (przewodniczący)

SSN Zbigniew Puszkarski (sprawozdawca)

SSA del. do SN Mariusz Młoczkowski

Protokolant Katarzyna Wełpa

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Beaty Mik,

w sprawie A. G.

w przedmiocie wyroku łącznego

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 30 kwietnia 2015 r.,

kasacji, wniesionej przez obrońcę

od wyroku Sądu Okręgowego w L.

z dnia 3 lipca 2014 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G.

z dnia 8 kwietnia 2014 r.

uchyla zaskarżony wyrok oraz poprzedzający go wyrok łączny

Sądu pierwszej instancji w częściach dotyczących rozstrzygnięć

zawartych w punktach I-III oraz V-X wyroku łącznego, i w tym

zakresie sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi

Rejonowemu w G.

UZASADNIENIE

2

A. G. został skazany prawomocnymi wyrokami:

1. Sądu Rejonowego w J. z dnia 21 grudnia 2007 r. w sprawie II K 622/07 za

czyn z art. 242 § 2 k.k. popełniony w dniu 23 października 2006 r. na karę 3

miesięcy pozbawienia wolności;

2. Sądu Rejonowego w K. z dnia 21 grudnia 2007 r. w sprawie III K 1888/07 za

czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art.

64 § 1 k.k. popełniony w dniu 22 czerwca 2007 r. na karę 6 miesięcy pozbawienia

wolności;

3. Sądu Rejonowego w B. z dnia 11 maja 2011 r. w sprawie II K 183/11 za czyn

z art. 281 k.k. i art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

popełniony w dniu 23 listopada 2010 r. na karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia

wolności; na poczet orzeczonej kary zaliczono skazanemu okres jego zatrzymania

w dniach od 23 listopada 2010 r. do 24 listopada 2010 r.;

4. Sądu Rejonowego w W. z dnia 9 sierpnia 2011 r. w sprawie VI K 220/11 za

czyn z art. 278 § 1 i 5 k.k. w zw. z art. 275 § 1 k.k. i art. 276 k.k. w zw. z art. 11 § 2

k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełniony w dniu 11 lutego 2011 r. na karę 6 miesięcy

pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 80 stawek dziennych, licząc

stawkę dzienną po 10 złotych;

5. Sądu Rejonowego w M. z dnia 5 września 2011 r. w sprawie II K 562/11 za

czyn z art. 278 § 1 i 5 k.k. w zw. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z

art. 64 § 1 k.k. popełniony w dniu 10 stycznia 2011 r. na karę 4 miesięcy

pozbawienia wolności;

6. Sądu Rejonowego w C. z dnia 16 września 2011 r. w sprawie III K 485/11 za

czyn z art. 278 § 1 i 5 k.k. i art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 §

1 k.k. popełniony w dniu 20 stycznia 2011 r. na karę 4 miesięcy pozbawienia

wolności;

7. Sądu Rejonowego w S. z dnia 17 listopada 2011 r. w sprawie II K 985/11 za

czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełniony w dniu 5 lipca 2011 r. na

karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; na poczet orzeczonej kary zaliczono

skazanemu okres jego zatrzymania w dniach od 5 lipca 2011 r. do 6 lipca 2011 r.;

8. Sądu Rejonowego w C. z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie III K 454/11 za

czyn z art. 278 § 1 i 5 k.k. w zw. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z

3

art. 64 § 1 k.k. popełniony w dniu 7 lutego 2011 r. na karę 10 miesięcy pozbawienia

wolności i karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, licząc stawkę dzienną

po 10 złotych; na poczet orzeczonej kary zaliczono skazanemu okres jego

zatrzymania w dniach od 13 kwietnia 2011 r. do 14 kwietnia 2011 r.;

9. Sądu Rejonowego w B. z dnia 11 kwietnia 2012 r. w sprawie II K 231/12 za

czyn z art. 278 § 5 k.k. w zw. z art. art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z

art. 64 § 1 k.k. popełniony w dniu 21 grudnia 2011 r. na karę 5 miesięcy

pozbawienia wolności;

10. Sądu Rejonowego w O. z dnia 15 maja 2012 r. w sprawie II K 353/11 za

czyn z art. 281 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełniony w dniu 28 stycznia 2011

r. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; na poczet orzeczonej kary

zaliczono skazanemu okres jego zatrzymania w dniach od 28 stycznia 2011 r. do

30 stycznia 2011 r.;

11. Sądu Rejonowego w K. z dnia 5 lipca 2012 r. w sprawie II K 334/12 za czyny

z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 278 § 1 i 5 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64

§ 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. popełnione w dniach: 21 października 2010 r., 29

grudnia 2010 r., 1 marca 2011 r., 12 lipca 2011 r., 19 września 2011 r., 22 września

2011 r., 26 września 2011 r., 27 września 2011 r., 6 października 2011 r., 26

października 2011 r., 14 listopada 2011 r., 15 listopada 2011 r., 18 listopada 2011

r., na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; za czyny z art. 278 § 1 k.k. w

zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. popełnione w dniach: 4 listopada 2010

r. i 29 grudnia 2010 r. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności i za czyny z art.

286 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w

zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. popełnione w dniach: 4 listopada 2010

r., 29 grudnia 2010 r., 19 września 2011 r., 26 września 2011 r., 6 października

2011 r., 26 października 2011 r. i 15 listopada 2011 r. na karę 1 roku i 2 miesięcy

pozbawienia wolności. Na podstawie art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. Sąd

wymierzył mu karę łączną 2 lat pozbawienia wolności;

12. Sądu Rejonowego w G. z dnia 18 września 2012 r. w sprawie II K 912/12 za

czyn z art. 278 § 1 i 5 k.k. w zw. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 276 k.k. w zw. z art.

11 § 2 k.k. i art. 64 § 1 k.k. popełniony w dniu 14 listopada 2011 r. na karę 5

miesięcy pozbawienia wolności.

4

Na wniosek obrońcy skazanego Sąd Rejonowy w G. w dniu 8 kwietnia 2014

r. wydał wyrok łączny o sygn. akt II K 1565/13, którym orzekł, iż:

I. rozwiązuje karę łączną 2 lat pozbawienia wolności orzeczoną prawomocnym

wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia 5 lipca 2012 r. w sprawie II K 334/12

(opisanym w pkt. 11 części wstępnej wyroku łącznego);

II. na podstawie art. 91 § 1 i 3 k.k. ustala, że przestępstwa za które A. G. został

skazany wyrokami: Sądu Rejonowego w M. z dnia 5 września 2011 r. w sprawie II

K 562/11 (opisanym w pkt. 5 części wstępnej wyroku łącznego); Sądu Rejonowego

w C. z dnia 16 września 2011 r. w sprawie III K 485/11 (opisanym w pkt. 6 części

wstępnej wyroku łącznego); Sądu Rejonowego w C. z dnia 9 stycznia 2012 r. w

sprawie III K 454/11 (opisanym w pkt. 8 części wstępnej wyroku łącznego); Sądu

Rejonowego w B. z dnia z 11 kwietnia 2012 r. w sprawie II K 231/12 (opisanym w

pkt. 9 części wstępnej wyroku łącznego) i przestępstwa opisane w pkt. 5 części

skazującej wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 5 lipca 2012 r. w sprawie II K

334/12 (opisanym w pkt. 11 części wstępnej wyroku łącznego) zostały popełnione

w warunkach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 278 § 1 i 5 k.k. w zw.

z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na

podstawie art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 278 § 1 i 5 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z

art. 91 § 1 i 3 k.k. i na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. wymierza skazanemu karę 2 lat i

4 miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 100 stawek

dziennych, licząc stawkę dzienną po 10 złotych;

III. na podstawie art. 91 § 1 i 3 k.k. ustala, że przestępstwa, za które A. G. został

skazany wyrokami: Sądu Rejonowego w S. z dnia 17 listopada 2011 r. w sprawie II

K 985/11 (opisanym w pkt. 7 części wstępnej wyroku łącznego) i przestępstwa

opisane w pkt. 6 części skazującej wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 5 lipca

2012 r. w sprawie II K 334/12 (opisanym w pkt. 11 części wstępnej wyroku

łącznego) zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw z art. 278 § 1 k.k. w

zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 278 § 1 k.k. w

zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 i 3 k.k. wymierza skazanemu karę 1 roku

pozbawienia wolności;

IV. na podstawie art. 569 § 1 k.p.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy skazanemu karę 3

miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w J. w

5

sprawie II K 622/07 (opisanym w pkt. 1 części wstępnej wyroku łącznego) i karę 6

miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w K. w

sprawie III K 1888/07 (opisanym w pkt. 2 części wstępnej wyroku łącznego) i

wymierza skazanemu karę łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności;

V. na podstawie art. 569 § 1 k.p.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy skazanemu karę 1

roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w

B. w sprawie II K 183/11 (opisanym w pkt. 3 części wstępnej wyroku łącznego),

karę 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w

W. w sprawie VI K 220/11 (opisanym w pkt. 4 części wstępnej wyroku łącznego) i

karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu

Rejonowego w O. w sprawie II K 353/11 (opisanym w pkt. 10 części wstępnej

wyroku łącznego) i wymierza skazanemu karę łączną 2 lat pozbawienia wolności;

VI. na podstawie art. 569 § 1 k.p.k. i art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. łączy

skazanemu karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną w pkt. 7

części skazującej wyroku Sądu Rejonowego w K. w sprawie II K 334/12 (opisanym

w pkt. 11 części wstępnej wyroku łącznego) i karę 5 miesięcy pozbawienia wolności

orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w G. w sprawie II K 912/12 (opisanym w

pkt. 12 części wstępnej wyroku łącznego) i wymierza skazanemu karę łączną 1

roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

VI. (numer powtórzony w oryginale wyroku) na podstawie art. 63 § 1 k.k. i art. 577

k.p.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności opisanej w pkt. II części

skazującej wyroku łącznego zalicza skazanemu okres jego zatrzymania w dniach

13 kwietnia 2011 r. i 14 kwietnia 2011 r. i karę pozbawienia wolności dotychczas

odbytą;

VII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. i art. 577 k.p.k. na poczet orzeczonej kary

pozbawienia wolności opisanej w pkt. III części skazującej wyroku łącznego zalicza

skazanemu okres jego zatrzymania w dniach 5 lipca 2011 r. i 6 lipca 2011 r. i karę

pozbawienia wolności dotychczas odbytą;

VIII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. i art. 577 k.p.k. na poczet orzeczonej kary łącznej

pozbawienia wolności opisanej w pkt. V części skazującej wyroku łącznego zalicza

skazanemu okres jego zatrzymania w dniach 23 listopada 2010 r. i 24 listopada

6

2010 r., od 28 stycznia 2011 r. do dnia 30 stycznia 2011 r. i karę pozbawienia

wolności dotychczas odbytą;

IX. pozostałe rozstrzygnięcia połączonych wyroków pozostawia do odrębnego

wykonania;

X. na podstawie art. 572 k.p.k. w pozostałym zakresie postępowanie w

przedmiocie wyroku łącznego umarza;

XI. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 6 ustawy o opłatach w sprawach karnych

zwalnia skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych

związanych z wydaniem wyroku łącznego oraz nie wymierza mu opłaty w sprawie.

Obrońca skazanego wniósł apelację od powyższego wyroku, zaskarżając go

w części zawierającej orzeczenie o karze. Zarzucił wyrokowi rażącą

niewspółmierność (surowość) kary pozbawienia wolności, wynikającą z

niedostatecznego zastosowania absorpcji w sytuacji, kiedy zdecydowana

większość przesłanek, a w szczególności niewielka wysokość orzeczonych kar

pozbawienia wolności, wiek skazanego, jego zły stan zdrowia, przemawiają za

zastosowaniem daleko idącej absorpcji. Skarżący wniósł o zmianę wyroku przez

zastosowanie absorpcji w pełnym zakresie.

Sąd Okręgowy w L. wyrokiem z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt IV Ka 311/14,

utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną

oraz zwolnił skazanego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie

odwoławcze. W uzasadnieniu Sąd ad quem nadmienił, iż „zauważył drobne

uchybienia w wydanym wyroku zarówno w zakresie prawa procesowego – art. 569

§ 1 k.p.k. i prawa materialnego – art. 85 k.k., których dopuścił się Sąd Rejonowy w

G., wydając wyrok łączny w tej sprawie wobec A. G., jednakże popełnione przez

Sąd I instancji drobne uchybienia zawarte w zaskarżonym wyroku łącznym, nie są

w żadnym wypadku tak rażąco niesprawiedliwe, aby wymagały one zmiany tego

wyroku z urzędu na korzyść skazanego, lub jego uchylenia niezależnie od granic

zaskarżenia i podniesionego zarzutu, zgodnie z dyspozycją określoną treścią art.

440 k.p.k.”

Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego, zaskarżając go w

całości, wniósł obrońca skazanego. Zarzucił wyrokowi „rażące naruszenie prawa

materialnego, mianowicie art. 91 § 1 k.k. polegające na połączeniu w punkcie II

7

wyroku łącznego Sądu Rejonowego w G. przestępstw popełnionych po dacie

pierwszego wyroku jakim jest wyrok Sądu Rejonowego w M. z dnia 5 września

2011 r. w sprawie II K 562/11” – i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz

utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego w G. i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w L. wniósł o

oddalenie kasacji, natomiast występująca na rozprawie kasacyjnej prokurator

Prokuratury Generalnej zajęła odmienne stanowisko, postulując uchylenie

zaskarżonego wyroku w zakresie utrzymującym w mocy rozstrzygnięcia zawarte w

pkt I - III oraz V - X wyroku Sądu Rejonowego w G., jak też o uchylenie w

wymienionym zakresie wyroku tego Sądu i przekazanie sprawy w tej części do

ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek zgłoszony przez prokuratora

Prokuratury Generalnej zasługiwał na uwzględnienie, natomiast wniosek zgłoszony

w kasacji przez obrońcę skazanego o uchylenie w całości wyroków sądów obu

instancji był zbyt daleko idący, jako że nie było potrzeby podważania rozstrzygnięć

tych sądów w zakresie połączenia wyroków Sądu Rejonowego w J. i Sądu

Rejonowego w K. (pkt IV wyroku łącznego Sądu Rejonowego w G.).

Rozstrzygnięcia te były zgodne z prawem, nadto nie widać interesu skazanego w

ich kwestionowaniu, skoro kara łączna została mu wymierzona na zasadzie pełnej

absorpcji. Należy też zauważyć, że kasacja została wadliwie zredagowana w

zakresie podniesionego zarzutu. Jej autor powinien dostrzec, że skoro ten

nadzwyczajny środek zaskarżenia jest wnoszony od prawomocnego wyroku Sądu

odwoławczego (art. 519 k.p.k.), to zarzut powinien sygnalizować uchybienie tego

Sądu. Jest tymczasem widoczne, że skarżący podniósł uchybienie, którego

dopuścił się Sąd I instancji, co nie spotkało się z reakcją zainteresowanego w

stosownym czasie, tj. na etapie skarżenia wyroku tego Sądu. W odpowiedzi na

kasację prokurator trafnie zwrócił jednak uwagę, że „szczegółowa analiza kasacji

prowadzi do wniosku, że obrońca A. G., podnosząc w petitum kasacji zarzut

naruszenia – art. 91 § 1 k.k., wskazuje w istocie na rażące naruszenie przez Sąd

odwoławczy art. 440 k.p.k., które miało istotny wpływ na treść wyroku”.

Rzeczywiście, mając na uwadze treść art. 118 § 1 k.p.k., spostrzeżenie prokuratora

8

ma oparcie w twierdzeniu skarżącego, iż „aczkolwiek apelacja skazanego (…)

dotyczyła tylko kary, to jednak orzeczenie Sądu I instancji zawierało naruszenie

prawa materialnego, które zdaniem obrony Sąd Odwoławczy winien dostrzec i

rozpoznać z urzędu”. Obrońca wywodził też, że nie zgadza się z poglądem Sądu ad

quem, iż Sąd Rejonowy popełnił „drobne uchybienia”, nieprowadzące do rażącej

niesprawiedliwości wyroku, nadto wskazał, że „przestępstwa ujęte w wyroku Sądu

Rejonowego w Kościanie w rozwiązanej karze łącznej powinny zostać inaczej

umiejscowione i w wyroku łącznym przypisane do innych węzłów, co

spowodowałoby sytuację dla skazanego korzystniejszą”. Prokurator Prokuratury

Okręgowej wywodził natomiast, że przy prawidłowym orzekaniu sytuacja

skazanego nie zmieniłaby się w sposób znaczący, zatem zaakceptowanie przez

Sąd odwoławczy wyroku łącznego obarczonego obrazą art. 91 § 1 k.k. nie

stanowiło rażącego naruszenia art. 440 k.p.k., które miałoby istotny wpływ na treść

wyroku.

Odnosząc się do tej polemiki należy zwrócić uwagę, że Sąd Rejonowy w G.

w punktach IV, V i VI wydanego przez siebie wyroku łącznego wymierzył

skazanemu kary łączne, natomiast w punktach II i III wymierzył kary niebędące

karami łącznymi. Wyszedł bowiem z założenia, że „był zobligowany do analizy

przestępstw popełnionych przez skazanego w zakresie zastosowania art. 91 § 1

k.k. to jest ustalenia czy zachodzą warunki do przyjęcia, że skazany konkretnych

przestępstw osądzonych w analizowanych wyrokach dopuścił się w warunkach

ciągu przestępstw, tzn. czy popełnił w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu

dwa lub więcej przestępstw”. Takie podejście do zagadnienia nie było prawidłowe.

Jak to stwierdził Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 30 września 2014 r., I KZP 20/14

(OSNKW 2014, z. 11, poz. 81), kara orzekana wyrokiem łącznym na podstawie art.

91 § 3 k.k., w sytuacji, gdy sprawca został skazany dwoma lub więcej wyrokami za

przestępstwa należące do ciągu przestępstw określonego w art. 91 § 1 k.k., jest

karą łączną, której podstawę stanowią kary z osobna wymierzone za te

przestępstwa. Konsekwentnie trzeba przyjąć, że karą łączną jest też kara, której

przynajmniej jedną z podstaw stanowi kara wymierzona za ciąg przestępstw, co

miało miejsce w przypadku A. G. z uwagi na treść wyroku Sądu Rejonowego w K.

Wydając wyrok łączny, sąd orzekający nie jest więc uprawniony do określania na

9

nowo ciągu przestępstw oraz do wymierzania za ten ciąg kary na podstawie art. 91

§ 1 k.k., niebędącej karą łączną. Jak to zauważył w uzasadnieniu wymienionej

uchwały Sąd Najwyższy, w takim wypadku dochodzi do naruszenia art. 17 § 1 pkt 7

k.p.k., co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt

9 k.p.k. [podobnie Sąd Apelacyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 6 grudnia 2012

r., II AKa 219/12, LEX nr 1271800; także M. Gałązka w: A. Grześkowiak, K. Wiak

(red.), Kodeks karny. Komentarz, Warszawa 2015, s. 590, mimo poglądu, że kara

orzekana w trybie art. 91 § 3 k.k. nie jest karą łączną, przyznaje, że argument

nawiązujący do respektowania powagi rzeczy osądzonej wspiera wspomnianą

uchwałę SN]. Na marginesie można odnotować, że chociaż Sąd Rejonowy,

ustalając na nowo ciągi przestępstw, powołał art. 91 § 1 k.k., to nie wziął pod

uwagę, że w świetle tego przepisu elementem wykluczającym przyjęcie konstrukcji

ciągu przestępstw jest przedzielenie objętych znamieniem ciągłości przestępstw

chociażby nieprawomocnym wyrokiem, wydanym w stosunku do któregokolwiek z

nich [zob. też P. Kardas w: A. Zoll (red.), Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz,

t. I, Warszawa 2007, s. 1021; P. Pratkowiecki, Orzekanie kary, w tym także i kary

łącznej za ciąg przestępstw, PS 2011, nr 4, s. 65 i n.). W przypadku

rozpatrywanego wyroku łącznego ten warunek zignorowano, wydając

rozstrzygnięcie zawarte w pkt II, skoro do ciągu włączono przestępstwa osądzone

przez Sądy Rejonowe w M. i C. (III K 485/11) oraz przestępstwa popełnione przez

skazanego po wydaniu przez te Sądy wyroków, a osądzone przez Sądy Rejonowe

w B. i K.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy, dostrzegając że dla wydania

prawidłowego wyroku łącznego w odniesieniu do A. G. jest konieczna daleko idąca

ingerencja w wyroki sądów obu instancji, zgodnie z wnioskiem prokuratora

Prokuratury Generalnej uchylił wyrok zaskarżony kasacją oraz poprzedzający go

wyroku Sądu I instancji w częściach dotyczących rozstrzygnięć zawartych w

punktach I - III oraz V - X wyroku łącznego i w tym zakresie sprawę przekazał do

ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w G., który uwzględni zapatrywania

prawne zawarte w niniejszym uzasadnieniu, respektując także normę art. 443 k.p.k.

10