V KK 424/14

Sygn. akt V KK 424/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 30 kwietnia 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Cesarz (przewodniczący)

SSN Zbigniew Puszkarski (sprawozdawca)

SSA del. do SN Mariusz Młoczkowski

Protokolant Katarzyna Wełpa

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Beaty Mik,

w sprawie P. A., S. M., M. C. skazanych z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005

r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485 ze zm.) i in.,

Z. Ł. skazanego z art. 263 § 2 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 30 kwietnia 2015 r.,

kasacji, wniesionych przez obrońców skazanych

od wyroku Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 2 grudnia 2013 r.,

zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w L.

z dnia 31 października 2012 r.,

I. uchyla zaskarżony wyrok w części, w jakiej odnosi się do

czynów przypisanych M. C. w punktach XXIII i XXIV wyroku Sądu

pierwszej instancji i w tym zakresie sprawę tego skazanego

przekazuje do ponownego rozpoznania w postępowaniu

odwoławczym Sądowi Apelacyjnemu;

2

II. nakazuje zwrócić w/w skazanemu wniesioną opłatę od kasacji

w kwocie 750 zł;

III. oddala jako oczywiście bezzasadne kasacje wniesione przez

obrońców P. A., S. M. i Z. Ł. oraz zwalnia tych skazanych od

ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne.

UZASADNIENIE

Prokurator oskarżył grupę osób, wśród nich M. C., któremu zarzucił, że:

XII. (numeracja zarzutów jak w akcie oskarżenia) w okresie co najmniej od maja

2008 r. do 24 lutego 2009 r. na terenie całego kraju, brał udział w zorganizowanej

grupie przestępczej, kierowanej przez M. M. i P. S., w skład której wchodzili: […]

oraz inne ustalone i nieustalone osoby, której celem było wprowadzanie do obrotu

oraz uczestnictwo w obrocie znacznych ilości środków odurzających i substancji

psychotropowych,

- tj. przestępstwo z art. 258 § 1 k.k.

XIII. w okresie co najmniej od maja 2008 r. do 24 lutego 2009 r. na terenie całego

kraju, działając w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez M. M. i P.

S., w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, czyniąc

sobie z tego stałe źródło dochodu, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu

narkomanii czterokrotnie uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji

psychotropowych w postaci amfetaminy, o łącznej wadze co najmniej 10

kilogramów, i tak: […],

- tj. przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29

lipca 2005 r. (Dz. U. Nr 179, poz. 1485 ze zm.) w zw. z art. 12 k.k. i art. 65 § 1 k.k.

XIV. (I) w okresie czerwca 2008 r. w K. brał udział w zorganizowanej grupie

przestępczej, w skład której wchodziły obok wymienionego podejrzanego inne

ustalone i nieustalone osoby, której celem było wprowadzanie do obrotu znacznych

ilości środków odurzających i substancji psychotropowych,

- tj. przestępstwo z art. 258 § 1 k.k.

XV. (II) w okresie czerwca 2008 r. w K., działając w zorganizowanej grupie

przestępczej w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru,

wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, czyniąc sobie z tego stałe

źródło dochodu, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

3

uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych w postaci 1

kilograma amfetaminy i 2 000 sztuk tabletek ecstasy,

tj. przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29

lipca 2005 r. w zw. z art. 12 k.k. i art. 65 § 1 k.k.

Sąd Okręgowy w L. wyrokiem z dnia 31 października 2012 r., rozstrzygnął o

odpowiedzialności oskarżonych, przy czym M. C.:

w pkt XXII wyroku, w ramach czynów zarzucanych mu w punktach 12 i 14

części wstępnej wyroku (w tym zakresie nie posługiwano się cyframi rzymskimi, co

odnosi się i do dalszych rozstrzygnięć), uznał za winnego tego, że w okresie co

najmniej od maja 2008 r. do 24 lutego 2009 r. na terenie całego brał udział w

zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez M. M. i P. S., w skład której

wchodzili […] oraz inne ustalone i nieustalone osoby, której celem było

wprowadzanie do obrotu oraz uczestnictwo w obrocie znacznych środków

odurzających i substancji psychotropowych, to jest przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. i

za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności;

w pkt XXIII wyroku uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu

opisanego w punkcie 13 części wstępnej wyroku, z tym ustaleniem, iż opisanych w

nim zachowań mających dwukrotnie miejsce w październiku 2008 r. w L. oraz w

grudniu 2008 r. w R. dopuścił się działając również wspólnie i w porozumieniu ze Z.

Ł. , a zachowania mającego miejsce w styczniu 2009 r. w J. działając wspólnie i w

porozumieniu ze Z. Ł. i M. K. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy o

przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 8. 12. 2011 r. w

zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz karę

grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, po 20 złotych każda;

w pkt XXIV wyroku, w ramach czynu zarzucanego mu w pkt 15 części

wstępnej wyroku, uznał go za winnego tego, że w czerwcu 2008 r. w K., działając w

zorganizowanej grupie przestępczej wspólnie i w porozumieniu z […] uczestniczył

w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych w postaci 1 kilograma

amfetaminy i 2000 tabletek ecstasy, tj. przestępstwa z art.56 ust. 3 w/w ustawy w

brzmieniu obowiązującym do 8. 12. 2012 r. (tak w oryginale, powinno być: 2011 r.)

w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów wymierzył mu karę 1

4

roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych,

po 20 złotych każda,

w pkt XXV wyroku na podstawie art. 85 i art. 86 § 1 k.k. połączył

oskarżonemu orzeczone kary pozbawienia wolności oraz kary grzywny i wymierzył

mu karę łączną 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w

wysokości 120 stawek dziennych, po 20 złotych każda, a w pkt XXVI na podstawie

art. 45 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego przepadek równowartości korzyści

majątkowej osiągniętej przestępstwami w łącznej wysokości 18.460 zł.

Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia

wolności zaliczył M. C. (zbędne jest każdorazowe przytaczanie drugiego imienia

oskarżonego) okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 19.08.2009 r. do

10.02.2010 r., a na podstawie art. 627 w zw. z art. 633 k.p.k. zasądził od niego na

rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe "stosownie do udziału w sprawie”, w tym

opłatę w kwocie 880 zł.

Apelację od powyższego wyroku wniósł m.in. obrońca M. C. Zaskarżył wyrok

w całości w zakresie, w jakim dotyczy tego oskarżonego, zarzucając:

„ I. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia,

a to naruszenie przepisów:

1. art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 k.p.k. oraz art. 5 k.p.k. przez dowolną

ocenę dowodów, bez ich należytego uzasadnienia, przy pominięciu wyjaśnień

oskarżonego i wydanie wyroku opartego na dowodach osobowych w postaci

wyjaśnień O. S., M. M. i M. K. - pomimo, że dowody te mogą budzić

uzasadnione wątpliwości i nie powinny być uznane za wystarczające do

uznania za udowodnione sprawstwa oskarżonego, z różnych powodów co do

każdej z tych osób:

- w odniesieniu do wyjaśnień O. S. stwierdzić trzeba niemożność realizacji

zasady bezpośredniości i brak zagwarantowania oskarżonemu prawa do obrony,

- w odniesieniu do wyjaśnień oskarżonych M. M. i M. K. konieczne jest

stwierdzenie, że dowody te będące pomówieniami należy traktować w sposób

ostrożny mając na uwadze, że oskarżeni ci zmieniali wyjaśnienia w sposób

krańcowy, a przed Sądem ostatecznie je odwołali, co powinno skutkować

osłabieniem ich wiarygodności i tym samym dezawuację ich mocy dowodowej,

5

a nadto w sprawie nie wykonano analiz chemicznych pozwalających na

jednoznaczne ustalenie rodzaju środków będących ewentualnie przedmiotem

obrotu, mimo, że Sąd I instancji ustalił, że środki te były mieszane,

bez dostatecznego wyjaśnienia takiego stanowiska Sądu I instancji w uzasadnieniu

zaskarżonego wyroku i rozstrzygnięcie obiektywnie niedających się usunąć

wątpliwości na niekorzyść oskarżonego (korzystającego wszak z zasady

domniemania niewinności);

2. art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. przez dowolne ustalenie, że istnieją dowody

pozwalające uznać za udowodniony zarzut działania oskarżonego M. C. w

ramach zorganizowanej grupy przestępczej oraz dowolne ustalenia

prowadzące do błędnego traktowania czynów opisanych w punktach XIII i XV

| II | części wstępnej wyroku, jako odrębnych przestępstw;

3. art. 424 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. przez globalne powołanie się na

dowody (strony 67 - 76 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), bez koniecznego

w tej sprawie ustalenia zależności każdego z tych dowodów w całości lub w

konkretnym fragmencie od poszczególnych okoliczności faktycznych, które w

sprawie wymagają udowodnienia i uzasadnienia, co w istocie stanowi

niedopuszczalne streszczenie dowodów zamiast dokonania ustaleń

faktycznych i wskazania, na jakich dowodach zostały oparte, co uniemożliwia

ocenę prawidłowości procesu rozumowania Sądu I instancji oraz kontrolę

instancyjną;

4. art. 14 § 1 k.p.k. przez skazanie oskarżonego M. C. za czyny z punktów: 12,

13, 14 i 15 części wstępnej wyroku pomimo, że w części tej nie ma

wymienionych czynów o takiej numeracji, są natomiast zarzuty opisane w pkt

XII, XIII, XIV | I | i XV | II |, co z pewnością nie jest oznaczeniem tożsamym,

skutkiem czego oskarżonego tego skazano za czyny mu nie zarzucone;

w sytuacji uznania powyższego za oczywistą omyłkę konieczne jest stosowne

sprostowanie;

II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ

na jego treść, przez niesłuszne uznanie oskarżonego za winnego popełnienia

zarzucanych mu czynów, mimo poważnych wątpliwości w tym zakresie,

wynikających ze zgromadzonych dowodów, a zwłaszcza przypisanie

6

oskarżonemu działania przestępczego w zorganizowanej grupie przestępczej,

pomimo braku dowodów na powyższe;

a nadto z ostrożności procesowej (na wypadek nieuwzględnienia wyżej

wskazanych zarzutów):

III.rażącą niewspółmierność kary, przez wymierzenie oskarżonemu M. C.

bezwzględnej kary pozbawienia wolności w wymiarze przekraczającym dwa lata

pozbawienia wolności, co uniemożliwia warunkowe zawieszenie jej wykonania,

mimo istnienia po stronie oskarżonego dodatniej prognozy kryminologicznej,

wynikającej z dotychczasowej niekaralności oraz pozytywnej postawy rodzinnej”.

Obrońca postulował zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie M. C.

od postawionych mu zarzutów albo uchylenie wyroku w stosunku do tego

oskarżonego i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 2 grudnia 2013 r., rozstrzygając odnośnie

do M. C. zmienił wobec niego zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

A. odnośnie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt XXII części dyspozytywnej

wyroku ze składu osobowego zorganizowanej grupy przestępczej, w której

oskarżony ten brał udział, wyeliminował także […] oraz przyjął że P. S. brał

udział w kierowaniu tą grupą do dnia 24 października 2008 r.;

B. odnośnie czynów przypisanych oskarżonemu w pkt XXIII oraz w pkt XXIV

części dyspozytywnej wyroku, a opisanych w pkt XIII i XV części wstępnej tego

wyroku, z opisu tych czynów wyeliminował ustalenie, że oskarżony M. C. z

popełniania tych przestępstw uczynił sobie stałe źródło dochodu i w

konsekwencji z podstawy skazania i wymiaru kary za te przestępstwa

wyeliminował przepis art. 65 § 1 k.k., a nadto ustalił, że oskarżony dopuścił się

tych przestępstw uczestnicząc w grupie przestępczej, w kierowaniu którą P. S.

brał udział w do dnia 24 października 2008 r.;

C. odnośnie orzeczenia zawartego w pkt XXVI wyroku w miejsce kwoty 18 460 zł

orzekł przepadek równowartości korzyści osiągniętej z przestępstwa w kwocie

880 zł.

W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok w stosunku do M. C. utrzymał w

mocy oraz zwolnił tego oskarżonego od ponoszenia kosztów procesu za

postępowanie odwoławcze.

7

Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego wniósł m.in.

obrońca aktualnie skazanego M. C. Zaskarżył wyrok w części odnoszącej się do

tego skazanego, niedotyczącej kosztów, tj. rozstrzygnięcie zmieniające oraz

rozstrzygnięcie utrzymujące w mocy wyrok Sądu I instancji. Zarzucił wyrokowi

rażące naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a

mianowicie:

„I. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć istotny wpływ na treść

zaskarżonego wyroku, a to:

1. art. 437 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., art. 424 § 1 k.p.k. i art. 410 k.p.k., a także art.

6 k.p.k., art. 425 § 1 k.p.k. i art. 433 k.p.k. w zw. z art. 6 Konwencji o ochronie

praw człowieka i podstawowych wolności i w zw. z art. 440 k.p.k., a także art.

457 § 3 k.p.k. przez brak uchylenia wyroku Sądu I instancji przez Sąd

odwoławczy pomimo dokonania przez Sąd I instancji pozbawionej

obiektywizmu, niezgodnej z regułami rządzącymi oceną dowodów, dowolnej

oceny dowodów, bez ich należytego uzasadnienia, przy pominięciu wyjaśnień

oskarżonego i wydanie wyroku opartego na dowodach osobowych w postaci

wyjaśnień […] - pomimo, że dowody te budzą uzasadnione wątpliwości i nie

powinny być uznane za wystarczające do uznania za udowodnione sprawstwa

M. C., z różnych powodów co do każdej z tych osób:

- w odniesieniu do wyjaśnień O.S. stwierdzić trzeba niemożność realizacji zasady

bezpośredniości i brak zagwarantowania oskarżonemu prawa do obrony,

- w odniesieniu do wyjaśnień oskarżonych M. M. i M. K. konieczne jest

stwierdzenie, że dowody te będące pomówieniami należy traktować w sposób

ostrożny mając na uwadze, że oskarżeni ci zmieniali wyjaśnienia w sposób

krańcowy, a przed Sądem I instancji ostatecznie je odwołali, co powinno skutkować

osłabieniem ich wiarygodności i tym samym dezawuację ich mocy dowodowej,

a nadto w sprawie nie wykonano analiz chemicznych pozwalających na

jednoznaczne ustalenie rodzaju środków będących ewentualnie przedmiotem

obrotu, mimo, że Sąd I instancji ustalił (a Sąd odwoławczy to zaaprobował), że

środki te były mieszane,

a nadto przez całkowicie dowolne ustalenie, że M. C. był członkiem i działał w

ramach zorganizowanej grupy przestępczej („grupy l."),

8

a nadto przez dowolne ustalenia prowadzące do błędnego traktowania czynów

opisanych w punktach XIII i XV. | II | części wstępnej wyroku, jako odrębnych

przestępstw;

bez dostatecznego wyjaśnienia takiego stanowiska Sądu odwoławczego w

uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i rozstrzygnięcie obiektywnie niedających się

usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego (korzystającego wszak z zasady

domniemania niewinności);

2. art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. przez brak rozpoznania przez Sąd

odwoławczy wszystkich zarzutów apelacji, polegających w szczególności na

naruszeniu prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia Sądu I

instancji, a mianowicie art. 14 § 1 k.p.k. przez skazanie M. C. za czyny z

punktów 12, 13, 14 i 15 części wstępnej wyroku pomimo, że w części tej nie ma

wymienionych czynów o takiej numeracji, są natomiast zarzuty opisane w pkt

XII, XIII, XIV | I | i XV | II | - co z pewnością nie jest oznaczeniem tożsamym,

skutkiem czego oskarżonego tego skazano za czyny mu nie zarzucone;

II. obrazę prawa materialnego, a to art. 258 § 1 k.k. jest jego niewłaściwe

zastosowanie do zachowania skazanego M. C., w sytuacji gdy sam Sąd Apelacyjny

w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (strony 60 – 61) stwierdził, że M. C.

stanowczo zaprzeczył, aby miał świadomość istnienia grupy przestępczej bądź aby

akceptował swój udział w grupie, a jednocześnie nie sposób przyjąć, że [ M. C.]

spełnił kryteria warunkujące uznanie go za członka „grupy l.”, albowiem „nie

ujawniono dowodów potwierdzających, że [M. C.] uzgadniał jakieś stałe wzajemne

usługi lub przysługi dla grupy, ustalał zasady współdziałania", a „zarazem brak jest

racjonalnych przesłanek do uznania, że takie dowody obiektywnie istnieją, mogą

być ujawnione i przeprowadzone”.

Obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w stosunku do M. C. i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu.

W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Apelacyjnej wniosła o jej

oddalenie jako oczywiście bezzasadnej i takie stanowisko zajęła też na rozprawie

kasacyjnej prokurator Prokuratury Generalnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

9

W protokole rozprawy kasacyjnej odnotowano, że Przewodniczący

poinformował, iż pisemne uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego zostanie

sporządzone tylko w części dotyczącej uchylenia wyroku Sądu Apelacyjnego.

Wynika to z faktu, że na rozprawie kasacyjnej, w obecności skazanego M. C. oraz

jego obrońcy, przedstawiono powody rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego,

wskazując na oczywistą bezzasadność prawie wszystkich podniesionych w kasacji

zarzutów. W szczególności zwrócono uwagę, że zarzut z pkt I. 1, niezależnie od

wymienienia jako naruszonych przepisów, których obraza w ogóle nie wchodziła w

rachubę (np. art. 425 § 1 k.p.k.), powiela zagadnienia podniesione w apelacji i – z

jednym wyjątkiem – bezzasadnie utrzymuje, że do zagadnień tych nie odniósł się

Sąd Apelacyjny. Z kolei, w nawiązaniu do zarzutu z pkt I. 2, stwierdzono, że mimo

nieodniesienia się przez Sąd ad quem do zarzutu z pkt I. 4 apelacji, uchybienie to

nie mogło mieć żadnego, tym bardziej istotnego wpływu na treść orzeczenia, jako

że posługiwanie się przez Sąd meriti niejednolitym zapisem (raz przy użyciu cyfr

rzymskich, raz przy użyciu cyfr arabskich) numeracji zarzutów postawionych

ówcześnie oskarżonemu M. C. z pewnością nie oznacza, że, jak twierdzi obrońca,

„oskarżonego tego skazano za czyny mu nie zarzucone”. Ma przy tym swoją

wymowę okoliczność, że w uzasadnieniu kasacji, podobnie jak w apelacji, jej autor

dopuszcza możliwość uznania niejednolitości oznaczania numeracji zarzutów za

„oczywistą omyłkę”, należy rozumieć, że omyłkę pisarską. Wreszcie, w odniesieniu

do zarzutu z pkt II kasacji, zwrócono uwagę, że bazuje on na wykorzystaniu omyłki

Sądu, która bez wątpienia ma charakter oczywistej omyłki pisarskiej. Po prostu, co

jednoznacznie wynika z odpowiednich fragmentów uzasadnienia wyroku Sądu

Apelacyjnego (zob. s. 77, 95, a zwłaszcza s. 125 - 126), wymienienie M. C. w

licznym gronie osób, co do których Sąd przeprowadził wywód wykazujący brak

podstaw do przypisania im przestępstwa z art. 258 § 1 k.k., nastąpiło w wyniku

nieuwagi sędziego sporządzającego uzasadnienie i przeoczenia omyłki przez

pozostałych sędziów podpisujących ten dokument.

Nie można było jednak odmówić racji obrońcy, gdy wskazywał on, co prawda

niezbyt klarownie (powinien to uczynić w ramach zarzutu z pkt I. 2 kasacji), jednak

czytelnie, na nieodniesienie się przez Sąd Apelacyjny, z możliwością istotnego

wpływu tego uchybienia na treść orzeczenia, do ujętego w pkt I. 2 apelacji zarzutu

10

nieprawidłowego potraktowania przez Sąd meriti czynów (zachowań) opisanych w

punktach XIII i XV (II) części wstępnej wyroku, jako odrębnych przestępstw. Co

prawda, Sąd odwoławczy stwierdził, że zarzutów przedstawionych w skardze

apelacyjnej obrońcy oskarżonego M. C. nie uwzględnił, „uznając je w całości za

bezzasadne”, co sugeruje, że i wymieniony zarzut miał w polu widzenia i oceny.

Rzecz jednak w tym, że w części motywacyjnej wyroku Sąd ad quem nie

przedstawił w tym względzie żadnego wywodu, co nasuwa odczucie, iż

zapewnienie wskazujące na rozważenie wszystkich zarzutów przedstawionych w

apelacji jest jedynie deklaracją, odbiegającą od rzeczywistego przebiegu narady

składu orzekającego. Tymczasem podniesione przez obrońcę zagadnienie było o

tyle ważkie, że w grę wchodziło zajęcie przez Sąd Apelacyjny stanowiska, czy

prawidłowo Sąd I instancji zachowanie oskarżonego potraktował jako dwa, a nie

jedno przestępstwo. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w interesie oskarżonego

było przyjęcie tego drugiego wariantu. W szczególności Sąd odwoławczy powinien

przedstawić wywód, w ramach którego miałby na uwadze, że:

- Sąd Okręgowy nie podzielił przedstawionej w akcie oskarżenia koncepcji, że M. C.

dopuścił dwóch przestępstw z art. 258 § 1 k.k., z których jedno miałoby polegać na

braniu udziału w czerwcu 2008 r. w K. w zorganizowanej grupie przestępczej

[zarzut z pkt XIV (I)] i skazał tego oskarżonego za jedno przestępstwo,

wyczerpujące znamiona wymienionego przepisu;

- Sąd Okręgowy z niewielką modyfikacją przypisał oskarżonemu czyn ujęty w pkt

XIII części wstępnej wyroku, którego opis wskazuje na działanie oskarżonego w

zorganizowanej grupie przestępczej i uczestniczenie w okresie co najmniej od maja

2008 r. do 24 lutego 2009 r. na terenie całego kraju, w ramach przestępstwa

ciągłego (art. 12 k.k.), w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych. Nie

zmienia tego faktu ograniczenie się przez Sąd orzekający do podania podstawy

prawnej wymiaru kary, bez podania podstawy prawnej skazania, w której, tak jak w

akcie oskarżenia, powinien się znaleźć art. 12 k.k.;

- opis czynu z pkt XV (II) części wstępnej wyroku, za który oskarżony został

odrębnie skazany, pod względem czynności wykonawczej (działanie w

zorganizowanej grupie przestępczej, niewątpliwie tej samej, co wyżej wymieniona i

uczestniczenie w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych), osób

11

współdziałających, miejsca (rzecz jasna, K. pozostaje w obrębie „całego kraju”)

oraz czasu działania (czerwiec 2008 r.), zdaje się nie wykluczać możliwości

usytuowania tego czynu w ramach przestępstwa ciągłego z pkt XIII części wstępnej

wyroku.

W tym stanie rzeczy stanowisko Sądu Apelacyjnego o bezzasadności

wszystkich zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy M. C., co siłą rzeczy odnosi

się również do zarzutu kwestionującego potraktowanie zachowań oskarżonego,

polegających na uczestniczeniu w obrocie substancjami psychotropowymi, jako

dwóch odrębnych przestępstw, należało uznać za gołosłowne, zatem

wyartykułowane z rażącą obrazą art. 457 § 3 k.p.k. Uchybienie to wypadało uznać

za rażące i mogące mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a w konsekwencji

uchylić wyrok Sądu Apelacyjnego w części, w jakiej odnosi się do czynów

przypisanych M. C. w punktach XXIII oraz XXIV wyroku Sądu I instancji i w tym

zakresie sprawę przekazać temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Miała przy

tym znaczenie okoliczność, że stanowisko Sądu odwoławczego było niemożliwe do

skontrolowania przez pryzmat uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, bowiem i w

tym dokumencie nie ma żadnego nawiązania do przedmiotowego zagadnienia. Ta

uwaga odnosi się też do odpowiedzi prokuratora na kasację.

Sąd odwoławczy, rozpoznając w ograniczonym zakresie sprawę M. C., skupi

uwagę na podniesionym przez jego obrońcę zagadnieniu możliwości oceny

zachowania oskarżonego jako jednego przestępstwa i stanowisko, które w tym

względzie zajmie – pozytywne, względnie negatywne – w należyty sposób

uzasadni.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku, na podstawie art. 527

§ 4 k.p.k. nakazując zwrócenie skazanemu uiszczonej przez niego opłaty od

kasacji.