II KK 119/15

Sygn. akt II KK 119/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 maja 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Włodzimierz Wróbel (przewodniczący)

SSN Zbigniew Puszkarski (sprawozdawca)

SSN Andrzej Stępka

Protokolant Marta Brylińska

w sprawie S. M.

skazanego z art. 87 § 1a k.w.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

w dniu 6 maja 2015 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego

od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w W.

z dnia 25 marca 2014 r.,

uchyla wyrok w zaskarżonej części, tj. zawarte w pkt. 1

orzeczenie o karze, i w tym zakresie przekazuje sprawę do

ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W.

UZASADNIENIE

Do Sądu Rejonowego w W. wpłynął akt oskarżenia przeciwko S. M., z

zarzutem, że w dniu 3 maja 2013 r. w miejscowości K., woj. mazowieckie, kierował

rowerem po drodze publicznej, będąc w stanie nietrzeźwości, gdzie

przeprowadzone badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu na

2

urządzeniu Alcosensor dały następujące wyniki: I – 1,31 mg/l, II – 1,25 mg/l, tj. o

przestępstwo z art. 178a § 2 k.k.

Do aktu oskarżenia prokurator dołączył wniosek w trybie art. 335 § 1 k.p.k. o

skazanie oskarżonego bez przeprowadzenia rozprawy i wymierzenie uzgodnionej z

nim kary 4 miesięcy ograniczenia wolności, z obowiązkiem wykonywania

nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 32 godzin

miesięcznie oraz środka karnego zakazu prowadzenia rowerów na okres 2 lat.

Wymieniony Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 6 września 2013 r., nie

uwzględnił powyższego wniosku i skierował sprawę do rozpoznania na zasadach

ogólnych. W uzasadnieniu wskazał, że zachodzi możliwość zakwalifikowania czynu

zarzuconego oskarżonemu z art. 178a § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., wobec czego

zawnioskowana kara może być uznana za rażąco łagodną.

Następnie Sąd Rejonowy w W. wyrokiem nakazowym z dnia 25 marca 2014

r., S. M. uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu, przy czym przyjął,

że stanowi on wykroczenie z art. 87 § 1a k.w. i za to na podstawie art. 87 § 1a k.w.

w zw. z art. 20 § 1 k.w. i art. 21 § 1 k.w. skazał oskarżonego na karę jednego

miesiąca ograniczenia wolności, z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej,

kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie (pkt 1.

wyroku), a na podstawie art. 87 § 4 k.w. w zw. z art. 29 § 1 k.w. orzekł zakaz

prowadzenia rowerów na okres jednego roku. Zwolnił oskarżonego od obowiązku

uiszczenia opłaty, a koszty postępowania przejął na rachunek Skarbu Państwa.

Wyrok ten uprawomocnił się bez wniesienia sprzeciwu w dniu 23 kwietnia

2014 r.

Kasację od powyższego wyroku wniósł Prokurator Generalny. Na podstawie

art. 110 § 1 k.p.w. zaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczenia w pkt 1. o karze,

na korzyść S. M. Na podstawie art. 111 k.p.w. oraz art. 526 § 1 k.p.k. i art. 537 § 1 i

2 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w. zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść

wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 87 § 1a k.w.,

polegające na orzeczeniu wobec S. M. za popełnienie wykroczenia określonego w

tym przepisie kary miesiąca ograniczenia wolności w sytuacji, gdy czyn ten

zagrożony jest karą aresztu albo grzywny.

3

Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i

przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi

Rejonowemu w W.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście zasadna i podlega uwzględnieniu w całości, a wobec

tego, że została wniesiona na korzyść skazanego, możliwe było rozpoznanie jej w

trybie art. 535 § 5 k.p.k., tj. na posiedzeniu bez udziału stron.

Autor kasacji słusznie podniósł, iż wymierzając oskarżonemu karę

ograniczenia wolności, Sąd Rejonowy rażąco naruszył przepis art. 87 § 1a k.w.

Przepis ten stanowi, że sprawca opisanego w nim wykroczenia podlega karze

aresztu albo grzywny nie niższej niż 50 zł. Nie przewiduje więc sankcji w postaci

kary ograniczenia wolności, również żaden przepis Części ogólnej Kodeksu

wykroczeń nie stwarza możliwości orzeczenia takiej kary wobec sprawcy

wspomnianego wykroczenia. Nie ulega też wątpliwości, że zaistniałe rażące

naruszenie prawa materialnego miało istotny wpływ na treść wyroku, skoro

skutkowało wymierzeniem sprawcy wykroczenia kary, której nie powinien ponieść.

W tym stanie rzeczy należało postąpić zgodnie z wnioskiem kasacji, tj. uchylić

wyrok w zaskarżonej części i w tym zakresie sprawę przekazać do ponownego

rozpoznania właściwemu sądowi, który wyda orzeczenie zgodne z prawem.

W nawiązaniu do uwagi zawartej w uzasadnieniu kasacji, iż „po uchyleniu

wyroku w zaskarżonym zakresie zajdzie potrzeba prawidłowego ukształtowania

orzeczenia o karze za czyn z art. 87 § 1a k.w., z uwzględnieniem rodzajów kar

przewidzianych dla określonego w przywołanym przepisie wykroczenia” wypada

dodać, że swoboda orzekania sądu będzie ograniczona. Skoro kasacja została

wniesiona na korzyść skazanego, to zgodnie z art. 443 k.p.k. nie może dojść do

pogorszenia jego sytuacji przez orzeczenie kary aresztu, przewidzianej w sankcji

wymienionego przepisu, jednak surowszej od kary pierwotnie orzeczonej.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.