IV CSK 557/14

Sygn. akt IV CSK 557/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 maja 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Krzysztof Strzelczyk

SSN Kazimierz Zawada

Protokolant Bogumiła Gruszka

w sprawie z powództwa "E. " Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł.

przeciwko K. T.

o ochronę dóbr osobistych,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej

w dniu 21 maja 2015 r.,

skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 26 lutego 2014 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu

Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

2

„E.” sp. z o.o. w Ł. wniosła o zobowiązanie pozwanego K. T. do zaniechania

działań naruszających jej dobra osobiste, polegających na zamieszczaniu w

Internecie oraz rozpowszechnianiu za pomocą środków masowego przekazu i

korespondencji elektronicznej nierzetelnych materiałów filmowych i informacji,

przedstawiających fałszywy obraz powódki, a także do usunięcia skutków

naruszenia przez nakazanie pozwanemu usunięcia ze wskazanego portalu

określonych materiałów filmowych oraz przez złożenie oświadczenia o

sprecyzowanej treści i miejscach ogłoszenia, a nadto o zasądzenie

zadośćuczynienia na podstawie art. 448 k.c. w kwocie 10 tysięcy zł.

Wyrokiem z dnia 26 lutego 2014 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację powódki

od wyroku Sądu Okręgowego ,którym powództwo zostało w całości oddalone.

W sprawie ustalono, że powódka jest zakładem zagospodarowania odpadów,

kwatera składowa odpadów mieści się w Ł., na granicy Parku K. Pozwany od 2010

r. nagrywał i publikował w Internecie, na portalu You Tube, materiały filmowe

mające dokumentować wygląd okolic zakładu i skutków jego działalności dla

środowiska; niektóre z tych materiałów zawierają także wypowiedzi i komentarze

autora. Pozwany nie ma specjalistycznej wiedzy z zakresu ochrony środowiska, nie

dysponował żadnymi badaniami opracowanymi przez uprawnione i kompetentne

podmioty, i „nie przedstawił materiału dowodowego, który legitymowałby go do

stawiania (…) też dotyczących działalności powodowej spółki”.

W ocenie Sądu, określone materiały filmowe naruszały dobre imię powódki

i jej renomę jako wyspecjalizowanego podmiotu prowadzącego działalność

gospodarczą w zakresie utylizacji odpadów. Stwierdzenie to dotyczy filmów

nagranych i zamieszczonych przez pozwanego w Internecie w 2011 r., o tytułach

„[…]”, „[…]”, „[…]”. W niektórych filmach padają stwierdzenia, że zakład powódki to

„śmiercionośny śmietnik E.”, że cieki wodne i ujęcia wodne zostaną skażone, że

zakład stanowi zagrożenie ekologiczne dla […], a jego „trująca działalność” może

grozić skażeniem terenu; jeden z filmów zawiera także wypowiedź „nie cofną się

przed niczym, szantaż, groźby, zastraszanie, czysto gangsterskie metody działania

pod płaszczykiem służby społeczeństwu”. W innych materiałach były zawarte

3

sugestie, że powódka odpowiada za zły stan gleby i wody w okolicach zakładu oraz

za złą jakość powietrza w lasach okalających zakład powódki.

Pozwany działał jako przedstawiciel lokalnej społeczności, wyrażając

jej niepokoje, a jego działalność miała charakter społeczny, nieodpłatny

i podyktowany interesem tej społeczności. Sporządzając i rozpowszechniając

materiały filmowe pozwany, w ocenie Sądu, działał „w ramach realizacji

uzasadnionego interesu społecznego”, co wyłącza bezprawność naruszenia, a tym

samym czyni bezpodstawnymi roszczenia powódki oparte na podstawie art. 24

i 448 k.c.

Powódka oparła skargę kasacyjną na podstawie naruszenia prawa

materialnego przez błędną wykładnię art. 24 § 1 w zw. z art. 23 i 43 k.c. i przez

niezastosowanie art. 448 k.c. oraz na podstawie naruszenia przepisów

postępowania - art. 328 § 2 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., twierdząc także, iż Sąd nie

rozpoznał jednego z zarzutów apelacji. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu

ewentualnie o uchylenie tego wyroku i uwzględnienie apelacji powódki, w obu

wypadkach ze stosownym orzeczeniem o kosztach postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3983

§ 1 pkt 2 k.p.c. podstawę skargi kasacyjnej stanowi

naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skuteczne powołanie tej podstawy skargi wymaga wykazania, że konkretne

uchybienia mogły mieć stanowczy, decydujący, a więc istotny wpływ na wynik

sprawy. Uzasadnienie tej podstawy skargi powinno skupiać się nie tylko

na argumentach mających przekonać o naruszeniu konkretnego przepisu, ale też

zawierać wywód wykazujący związek przyczynowy pomiędzy uchybieniem,

a orzeczeniem. Skarżąca nie powołała takich argumentów w odniesieniu do zarzutu

naruszenia art. 328 § 2 k.p.c., mającego polegać na niedostatecznym wyjaśnieniu

podstawy prawnej wyroku; wywody dotyczące natomiast nierozpoznania

zarzutu apelacji naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. zostały przedstawione bez

oznaczenia przepisu o postępowaniu apelacyjnym, który miał ulec naruszeniu.

Podstawa naruszenia przepisów postępowania jest więc nieuzasadniona.

4

Roszczenia powódki zostały oddalone pomimo ustalonego naruszenia przez

pozwanego jej dóbr osobistych, w wyniku uznania przez Sąd, że do naruszenia

doszło w warunkach wyłączających jego bezprawność ze względu na to,

iż naruszyciel (pozwany) działał w obronie społecznie uzasadnionego interesu.

Stosownie do art. 24 § 1 k.c., każde naruszenie dobra osobistego zostanie

uznane za bezprawne, z wyjątkiem sytuacji, w których naruszyciel zdoła wykazać,

iż jego konkretne postępowanie bezprawne nie było. Przy braku normatywnego

określenia przyczyn wyłączających bezprawność, zostały one wypracowane

w judykaturze i doktrynie prawa. Do okoliczności tych, określanych mianem

„kontratypów”, zalicza się zgodę pokrzywdzonego, działanie na podstawie

przepisu prawa, wykonywanie prawa podmiotowego oraz działanie

w obronie uzasadnionego interesu społecznego. Ta ostatnia przesłanka wzbudza

najwięcej kontrowersji w piśmiennictwie, jednak w orzecznictwie jest uznawana

za okoliczność mogącą uzasadniać wyłączenie bezprawności naruszenia. Tak też

przyjął Sąd w zaskarżonym wyroku, z tym iż jednocześnie ustalenie to uznał

za wystarczającą podstawę „legalizacji” działań pozwanego, naruszających dobra

osobiste powódki. Poza uwagą Sądu pozostała, tak jakby była prawnie obojętna,

kwestia zasadności i rzeczowości sformułowanych zarzutów.

Skarżący ma rację zarzucając, że zaniechanie dokonania ustaleń i oceny

pod kątem od zasadności i rzetelności krytyki podważa prawidłowość

oceny przesłanki wyłączającej bezprawność naruszenia, gdyż powołanie się na

działanie w obronie społecznego interesu nie usprawiedliwia z góry wszystkich

zastosowanych środków.

Znaczenie wykazania prawdziwości zarzutów, chociaż ujmowane

w orzecznictwie i piśmiennictwie w sposób zróżnicowany, nie może być pominięte

przy ocenie konkretnego zachowania naruszającego cudze dobra osobiste pod

kątem bezprawności (wyłączenia bezprawności). Podjęta w interesie społecznym

krytyka jest działaniem pożądanym, jeżeli ma cechy rzetelności i rzeczowości,

opiera się na informacjach, które zostały starannie zebrane i zweryfikowane

oraz nie przekracza granic koniecznych do osiągnięcia jej celu. Należy odrzucić

automatyzm polegający na uznaniu, że powołanie się na działanie w interesie

5

społecznym zawsze wyłącza bezprawność naruszenia i wymagać zbadania

w każdym przypadku wszystkich okoliczności, pozwalających na staranne

wyważenie kolidujących ze sobą praw - do ochrony dóbr osobistych z jednej strony

oraz wolności wypowiedzi i krytyki z drugiej strony.

Prawidłowość zastosowania kryterium uzasadnionego interesu społecznego

bada się w kontekście realizacji prawa do uczciwej krytyki, co wymaga oceny pod

kątem prawdziwości zarzutu, a co najmniej - zastosowania właściwej metody

w poszukiwaniu prawdy. Tak tę kwestię ujmuje się w orzecznictwie Sądu

Najwyższego (por. m.in. wyroki z dnia 19 września 1968 r., II CR 291/68, OSNCP

1969, nr 11, poz. 200, z dnia 22 grudnia 1997 r., II CKN 546/97, OSNC 1998, nr 7-8,

poz. 119, z dnia 23 czerwca 2004 r., V CK 538/03, nie publ., z dnia 27 stycznia

2010 r., II CSK 326/09, nie publ. i z dnia 14 czerwca 2012 r., I CSK 506/11,

nie publ.). Można w określonych okolicznościach złagodzić wymagania co do

ścisłego wykazania wszystkich faktów, ale nie można ich całkowicie wyeliminować.

Skuteczne powołanie się na wyłączenie bezprawności naruszenia dóbr osobistych

z powodu działania w obronie społecznie uzasadnionego interesu wymaga

wykazania co najmniej, że krytyka opiera się na informacjach, które zostały

rzetelnie i starannie zebrane oraz zweryfikowane; tylko krytyka rzeczowa i rzetelna

może rzeczywiście służyć dobru społecznemu (por. uchwała składu siedmiu

sędziów Sądu Najwyższego z dnia 18 lutego 2005 r., III CZP 53/04, OSNC 2005,

nr 7-8, poz. 114).

Pomimo, że zarzuty pozwanego pod adresem powódki były bardzo poważne

i sformułowane w sposób stanowczy, Sąd nie uwzględnił w swej ocenie ani tego,

czy były prawdziwe, ani tego, czy można mówić o starannym zebraniu informacji,

które nie zostały poddane obiektywnej weryfikacji. W ujęciu Sądu ten aspekt

sprawy został – błędnie - pozbawiony znaczenia prawnego.

Zaniechanie zbadania działań pozwanego pod kątem rzetelności podjętej

przezeń krytyki stanowi skuteczną podstawę zakwestionowania prawidłowości

stanowiska Sądu o wyłączeniu bezprawności naruszenia z powodu działania

w obronie społecznie uzasadnionego interesu.

6

Do oceny wypowiedzi krytycznej pod kątem bezprawności (wyłączenia

bezprawności) jest konieczne jej zakwalifikowanie jako wypowiedzi o faktach lub

wypowiedzi ocennej (opinii). Pierwsza poddaje się testowi według kryterium

prawda/fałsz i w ramach oceny wypowiedzi test taki należy przeprowadzić.

W odniesieniu do wypowiedzi o charakterze ocennym możliwe jest badanie,

czy fakty, na podstawie których skarżący sformułował swoją ocenę „były

zasadniczo prawdziwe” lub – inaczej ujmując – czy wyrażone sądy „korzystały

z wystarczającej podstawy faktycznej” (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia

18 stycznia 2013 r., IV CSK 270/12, OSNC 2013, nr 7-8, poz. 94). Pewna tylko

część opinii w ogóle nie poddaje się obiektywnej weryfikacji i może być rozumiana

wyłącznie jako subiektywny punkt widzenia jej autora; ocena takiej wypowiedzi

następuje w zakresie formy, jako mieszczącej się albo wykraczającej poza granice

wolności słowa. Stwierdzone naruszenie dóbr osobistych powoda wystąpiło

w postaci dających się wyodrębnić aktów, z których każdy poddawał się kwalifikacji

i ocenie według wskazanych kryteriów, czego Sąd wadliwie zaniechał. Materiały

i wypowiedzi pozwanego zostały przytoczone i ocenione przez Sąd tylko pod kątem

naruszenia dóbr osobistych powódki, co spowodowało brak miarodajnej podstawy

do stwierdzenia, czy krytyka podjęta przez pozwanego może podlegać ochronie

poprzez wyłączenie bezprawności.

Przy ocenie okoliczności „usprawiedliwiających” naruszenie dóbr osobistych

i odstąpienie od odpowiedzialności z tego tytułu uwzględnia się różne czynniki,

między innymi ciężar zarzutów oraz zakres i siłę ich społecznego oddziaływania.

Wypowiadane w stanowczym tonie twierdzenia o „śmiercionośnym” i trującym

oddziaływaniu na środowisko, o powodowaniu zagrożenia katastrofą ekologiczną

oraz wywieraniu negatywnego wpływu na zdrowie mieszkańców […] i okolic lub

o „gangsterskich metodach działania” mają niewątpliwie poważny ciężar gatunkowy.

Zakres oddziaływania filmowych materiałów pozwanego jest bardzo znaczny

nie tylko ze względu na wynikającą z użytego środka przekazu masowość odbioru,

ale też z powodu długotrwałego ich utrzymywanie, a tym samym udostępniania

odbiorcom. Te okoliczności także wymagały uwzględnienia przy kwalifikowaniu

postępowania pozwanego jako bezprawnego lub podjętego w warunkach

wyłączających bezprawność.

7

Z tych względów zarzut naruszenia prawa materialnego, art. 24 § 1 w zw.

z art. 43 k.c., Sąd Najwyższy uznał za usprawiedliwiony, co uzasadniało

uwzględnienie skargi i orzeczenie stosownie do art. 39815

§ 1 k.p.c.

W obecnym stanie sprawy przedwczesne było rozważanie zarzutu

naruszenia art. 448 k.c., które musi zostać poprzedzone stanowczym wyjaśnieniem

kwestii bezprawności naruszenia dóbr osobistych.